II SA/Lu 62/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędziowie Sędzia NSA Maciej Kierek (sprawozdawca), Sędzia NSA Grażyna Pawlos - Janusz, Protokolant Asystent sędziego Łucja Krasińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 marca 2007 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]., Nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę. Decyzją z dnia [...]., znak: [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania M. K. utrzymało w mocy decyzję Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] znak: [...] o odmowie przyznania zasiłku celowego w związku z suszą w 2006r. W uzasadnieniu podano, że średnia wysokość szkód w gospodarstwie rolnym wnioskodawcy nie przekroczyła 30%, co jest warunkiem przyznania zasiłku celowego z tego tytułu. Ustalono bowiem, że uszkodzeniu uległy: - mak– 40% uszkodzeń na objętym tą uprawą obszarze o pow. 0,60ha - pszenica ozima – 35 % na obszarze uprawy o pow. 2 ha - jęczmień jary - 35% na obszarze uprawy o pow. 0,6 ha - pszenżyto– 35% na obszarze uprawy o pow. 0,8 ha co stanowi łącznie powierzchnię objętą stratami - 1, 43 ha i jednocześnie 17, 19 % powierzchni całego gospodarstwa rolnego, wynoszącej 8,32 ha. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymując w mocy decyzję organu I instancji podkreśliło, że powyższy stan faktyczny został ustalony w oparciu o protokół właściwej komisji wojewódzkiej, który stanowi wyłączną podstawę szacowania strat z tytułu suszy i organ pomocy społecznej nie jest upoważniony do weryfikowania ustaleń w nim zawartych. Skargę do sądu administracyjnego wniósł M. K., i nie podnosząc żadnych argumentów ogólnie zakwestionował decyzję Kolegium. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ podkreślił, że w świetle § 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 sierpnia 2006r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji programu pomocy dla gospodarstw rolnych w celu złagodzenia skutków suszy (Dz.U. Nr 155, poz.1109) w tych sprawach nie przeprowadza się wywiadu środowiskowego, a organ pomocy społecznej opiera się wyłącznie na ustaleniach komisji ustalającej wielkość szkód. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w zakresie jej pozostawania w zgodności z przepisami prawa, do czego na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny jest uprawniony – stwierdzić należy, że kontrolowane rozstrzygnięcie prawa nie narusza. Realizując przewidziany w art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 64, poz. 593 ze zm.) rządowy program pomocy społecznej mający na celu ochronę poziomu życia osób, rodzin i grup społecznych oraz rozwój specjalistycznego wsparcia – Rada Ministrów wydała rozporządzenie z dnia 29 sierpnia 2006 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji programu pomocy dla gospodarstw rolnych w celu złagodzenia skutków suszy (Dz.U. Nr 155, poz. 1109). Rozporządzenie to określa warunki pomocy społecznej rodzinom rolniczym, których gospodarstwa rolne zostały dotknięte suszą w 2006 r. W świetle zapisów wskazanego rozporządzenia, pomoc udzielana jest jednorazowo w formie zasiłku celowego, udzielanego na zasadach określonych w art. 40 ust. 2 i 3 ustawy o pomocy społecznej. Po wszczęciu postępowania na wniosek osoby zainteresowanej kierownik ośrodka pomocy społecznej ustala średnią wysokość szkód w danym gospodarstwie rolnym, na podstawie protokołu oszacowania szkód sporządzonego przez komisję powołaną przez wojewodę na podstawie § 20 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 stycznia 1996 r. w sprawie szczegółowych kierunków zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa oraz sposobów ich realizacji (Dz.U. Nr 16, poz. 82 ze zm.), przekazanego przez Wojewodę za pośrednictwem wójta. Pomocy udziela się rodzinie rolniczej, jeżeli co najmniej jedna osoba w tej rodzinie jest rolnikiem, w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników, który podlega temu ubezpieczeniu z mocy ustawy i jeśli w gospodarstwie rolnym, w rozumieniu przepisów o podatku rolnym, w którym szkody w uprawach spowodowane suszą, oszacowane przez komisję powołaną przez wojewodę na podstawie § 20 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 stycznia 1996 r. w sprawie szczegółowych kierunków działań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji rolnictwa oraz sposobów ich realizacji, wynoszą średnio powyżej 30%. (§ 2 pkt 2 rozp.) Skarżący M. K. złożył w dniu 15 września 2006 r. wniosek o przyznanie zasiłku celowego w związku z suszą 2006r. Z protokołu Komisji Wojewódzkiej spisanego w dniu 18 sierpnia 2006 r. w Zamościu w sprawie szacowania strat w uprawach spowodowanych klęską suszy, która wystąpiła w czerwcu i lipcu 2006 r. na terenie Gminy (k.17 akt administracyjnych) wynika, że w gospodarstwie M. K.obejmującym obszar o łącznej pow. 8,30 ha stwierdzono straty na obszarze o pow. 1, 43 ha, co stanowi 17,19 % całkowitej powierzchni upraw skarżącego, a zatem średnia wysokość szkód wynikających z protokołu sporządzonego przez Komisję powołaną przez Wojewodę nie przekroczyła wymaganych 30 %. Skarżący nie spełnia zatem warunków do przyznania mu pomocy w formie zasiłku celowego w związku z suszą w 2006 r. Odnosząc się do zarzutów podnoszonych przez skarżącego w odwołaniu do Samorządowego Kolegium Odwoławczego dotyczących treści protokołu sporządzonego przez Wojewódzką Komisję właściwą do szacowania szkód w uprawach stwierdzić należy, że w świetle § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 sierpnia 2006 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji programu pomocy dla gospodarstw rolnych w celu złagodzenia skutków suszy stanowi on podstawę do orzekania przez organ pomocy społecznej i nie podlega weryfikacji przez kierownika ośrodka pomocy społecznej. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a skarga na nią jako pozbawiona podstaw prawnych podlega oddaleniu na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U Nr 153, poz. 1270 ze zm.).