II SA/Lu 62/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz,, Sędzia NSA Krystyna Sidor (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Agnieszka Wąsikowska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi A. S. na uchwałę Rady Miasta Radzyń Podlaski z dnia 8 października 2009 r., nr XXXVII/212/09 w przedmiocie zmiany regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta Radzyń Podlaski oddala skargę. W dniu 8 października 2009r., Nr XXXVII/212/09 Rada Miasta R. P. podjęła uchwałę w sprawie zmiany "Regulaminu utrzymania czystości i porządku w terenie Miasta R.P.". W dodanym § 19 a Rada postanowiła, że "wprowadza się zakaz utrzymywania zwierząt gospodarskich na obszarze centralnej części miasta R. P. w granicach wyznaczonych ul. K., ul. B., ul. L., ul. M., ul. J. P., rzeką B. i ul. S. K. W.". W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie A. S. zakwestionował powyższy zapis. Wskazał, że od wielu lat w terenie objętym zakazem utrzymywania zwierząt gospodarskich prowadzi gospodarstwo rolne i związaną z nim hodowlę loch. Działalność ta nie przeszkadza sąsiadom, jest wykonywana z zachowaniem wszelkich norm, z należytą starannością i dbałością o środowisko. Hodowla loch jest dla skarżącego i jego rodziny jedynym źródłem utrzymania. a więc spełnia przesłanki do kontynuowania hodowli w tym obszarze w świetle " § 14 ust. 1 i 2", który stanowi, że "Utrzymywanie zwierząt gospodarskich jest zabronione na terenach wyłączonych z produkcji rolniczej, oznaczonych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Odstępstwa od tego zakazu są dopuszczalne wyłącznie w przypadku, gdy utrzymywanie zwierząt gospodarskich jest podstawowym źródłem utrzymania rodziny, a na hodowlę wyrażą zgodę sąsiedzi (...)" Skarżący zarzucił ponadto, że nigdy nie wykonano badań potwierdzających szkodliwy wpływ jego działalności na środowisko oraz podniósł, że organ nie zapewnił mu czynnego udziału w postępowaniu, do czego był zobowiązany na podstawie art. 10 kpa. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta R. P. wniosła o jej oddalenie, wskazując, że uchwała została wydana zgodnie z przepisem art. 4 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2005r., Nr 236, poz. 2008 ze zm.). Rada wyjaśniła, że wprowadzając w § 19 a "Regulaminu..." zakaz utrzymywania zwierząt gospodarskich na obszarze wyznaczonym granicami ulic K., B, L. , M., J. P., S. K. W. oraz rzeki B. – kierowała się tym, że jest to centralna, zabytkowa i objęta wieloma funkcjami publicznymi część miasta. Mając natomiast na uwadze interesy właścicieli nieruchomości położonych w tym obszarze i konieczność dostosowania nieruchomości do wymogów podjętej uchwały, Rada wprowadziła w "Regulaminie..." przepis przejściowy - § 21 ust. 2, w którym określiła, że zakaz zacznie obowiązywać dopiero od dnia 1 stycznia 2011r., Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona uchwała nie narusza prawa, a organ nie przekroczył przysługującego mu upoważnienia ustawowego do stanowienia prawa miejscowego. Przede wszystkim należy rozważyć kwestię legitymacji skarżącego do zaskarżenia uchwały. Według art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć taką uchwałę do sądu administracyjnego po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Uchwała Rady Miasta R. P. z dnia 8 października 2009r., zmieniająca uchwałę Rady Miasta Nr XLVII/291/2006 z dnia 28 września 2006r. w sprawie uchwalenia "Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie miasta R.P." jest skierowana do właścicieli nieruchomości położonych na obszarze miasta, na których nakłada szczegółowo określone obowiązki. Skarżący A. S. jest właścicielem nieruchomości położonej na terenie miasta R. P. przy ul. G., a więc w obszarze do którego odnosi się kwestionowany przez niego zakaz utrzymywania zwierząt gospodarskich, wprowadzony w § 19 a zaskarżonej uchwały, i przez to jest uprawniony w świetle powołanego art. 101 ustawy o samorządzie gminnym do wniesienia skargi. Cytowany przepis uzależnia ponadto możliwość zaskarżenia uchwały od wezwania organu gminy podejmującego uchwałę lub zarządzenia do usunięcia naruszenia. Skarżący pismem z dnia 27 października 2009r. wezwał Radę Miasta R.P. do usunięcia naruszenia prawa polegającego na wprowadzeniu w § 19 a zakazu utrzymywania zwierząt gospodarskich, a uchwałą z dnia 26 listopada 2009r. Rada Miasta uznała wezwanie za bezzasadne. Formalny wymóg zaskarżenia uchwały organu gminy w tym trybie został więc spełniony. Odnosząc się natomiast do oceny merytorycznej podnoszonych zarzutów stwierdzić należy, że nie zasługują one na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawą podjęcia zaskarżonej uchwały był art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz.U. z 2005r., Nr 236, poz.2008), zwanej dalej ustawą. W świetle tego przepisu rada gminy (miasta), po zasięgnięciu opinii państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, uchwala regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie gminy, który jest aktem prawa miejscowego. W ust. 2 art. 4 w pkt 1-8 zawarte są zapisy dotyczące katalogu spraw, które powinny być ujęte w regulaminie utrzymania czystości i porządku na terenie gminy. W punkcie 7 ustawa stanowi, że rada w regulaminie określa zasady dotyczące wymagań utrzymywania zwierząt gospodarskich na terenach wyłączonych z produkcji rolniczej, w tym także zakazu ich utrzymywania na określonych obszarach lub w poszczególnych nieruchomościach. Ustawodawca we wskazanym przepisie nie tylko więc upoważnia rady gmin do wyraźnego określenia w regulaminie, na jakich obszarach (nieruchomościach), niezależnie od tego czy są one w planach miejscowych wyłączone z produkcji rolnej (por. wyrok WSA II SA/Lu 342/08)) obowiązuje zakaz utrzymywania zwierząt gospodarskich, ale nakazuje wprost radom takie obszary w regulaminie wskazać. ("rada w regulaminie określa...") Skoro więc Rada Miasta R. P. w § 19 a - "wprowadza zakaz utrzymywania zwierząt gospodarskich na obszarze centralnej części miasta R. P. w granicach wyznaczonych ul. K., B. L. ul. M., ul. J. P., rzeką B. i ul. S. K. W.", to zakaz ten jest uzasadniony w świetle powołanego przepisu i nie można Radzie zarzucić, że nadużyła nim swoich uprawnień. Trzeba mieć przy tym na uwadze, że Rada wyjaśniła, iż wprowadzając ten zakaz kierowała się obiektywnymi kryteriami tj. zapewnieniem jednolitej funkcji nieruchomościom znajdującym się w centralnej, zabytkowej części miasta, objętej wieloma funkcjami publicznymi, a więc miała na względzie szeroko rozumiany interes społeczny. Rada nie pominęła przy tym jednak uzasadnionych interesów właścicieli nieruchomości objętych zakazem, pozostawiając im § 21 ust. 2 odpowiednio długi termin (ok. roku) na dostosowanie nieruchomości do wprowadzonych wymogów. Fakt, że Rada Miasta R. P. działała w granicach przyznanego jej upoważnienia ustawowego do stanowienia przepisów prawa miejscowego, bowiem zawarty w zastrzeżonej uchwale § 19 a zakaz utrzymywania zwierząt gospodarskich, mieści się w katalogu spraw określonych w art. 4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach i nie stwierdzono jednocześnie naruszenia trybu postępowania, jest wystarczający do przyjęcia, że zaskarżona uchwała nie narusza przepisów prawa. Okoliczność, iż skarżący będzie musiał zmienić miejsce prowadzenia hodowli loch, aczkolwiek dla niego uciążliwa, nie może więc być podstawą stwierdzenia przez Sąd – na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwanej ppsa - nieważności zaskarżonej uchwały. Stwierdzić przy tym należy, że skarżący nie sprecyzował, na jakiej podstawie mógłby ewentualnie kontynuować hodowlę przy ul. G., bowiem zaskarżona uchwała w ogóle nie zawiera wskazanego w skardze "§ 14", a w uchwale z dnia 28 września 2006r., zmienionej zaskarżoną uchwałą przepis ten ma całkowicie odmienną treść i dotyczy obowiązków organizatorów imprez o charakterze publicznym. Dodać należy, że w całej tej uchwale nie ma przepisu o treści wskazanej przez skarżącego w skardze. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia przez organ przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały art. 10 kpa, bowiem jak wynika z odpowiedzi na skargę – czego skarżący w toku postępowania sądowego nie kwestionował - był on zawiadamiany o posiedzeniu Rady Miasta, doręczano mu wszystkie rozstrzygnięcia wraz z pouczeniem o sposobach ich zaskarżania, a zatem miał możliwość brania czynnego udziału w tym postępowaniu. Z tych względów, skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ppsa.