II SA/Lu 62/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. S i J.S. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej p o s t a n a w i a odrzucić skargę wniesioną przez J. S . D. S. i J. S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na opisane w sentencji postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego . Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 18 stycznia 2013 r. skarżący zostali wezwani do uiszczenia solidarnie, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, wpisu sądowego w kwocie 1500 zł, pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżący zostali pouczeni, iż uiszczenie wpisu przez któregokolwiek ze skarżących zwalnia drugą osobę z obowiązku jego uiszczenia. Jak wynika z akt sprawy skarżący są współwłaścicielami nieruchomości stanowiącej działkę ewidencyjną nr 384/2. położoną w miejscowości K. B , gm. D., której dotyczy przedmiotowe postępowanie. Powyższe wezwania doręczono skutecznie skarżącym w dniu 28 stycznia 2013 r. W dniu 29 stycznia 2021 r. D. S. złożyła wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2013 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie jej od każdej opłaty sądowej ponad kwotę 200 zł, a w pozostałym zakresie wniosek oddalił. W związku z takim zakresem zwolnienia, skarżąca w dniu 16 kwietnia 2013 r. uiściła wymaganą kwotę 200 zł tytułem wpisu sądowego od skargi. J. S. natomiast nie złożył wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych ani też nie uiścił wpisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Zgodnie z § 3 cytowanego przepisu skarga od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Stosownie zaś do treści art. 214 § 1 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczania kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Zgodnie zaś z treścią art. 214 § 2 pismo wnoszone przez kilka osób, których uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, podlega jednej opłacie. Opłata ta obciąża osoby zobowiązane do jej uiszczenia solidarnie, co oznacza, że uiszczenie opłaty przez jedną z tych osób zwalnia drugą (pozostałe osoby) od obowiązku jej uiszczenia. Jeśli zaś jedna z tych osób (bądź kilka osób) zostanie zwolniona od kosztów sądowych, to obowiązek uiszczenia wpisu ciąży na pozostałych. Tak więc zwolnienie od kosztów niektórych z osób, o jakich mowa w art. 214 § 2 nie zwalnia pozostałych od uiszczenia opłaty. Prawo pomocy jest instytucją prawną dotyczącą jedynie podmiotu wskazanego w postanowieniu Sądu, mocą którego udzielono takiej pomocy stronie. W przypadku występowania po stronie skarżących kilku osób i przyznania tylko niektórym z nich zwolnienia od ponoszenia kosztów sądowych, nie powoduje automatycznego zwolnienia od obowiązku uiszczania opłat wszystkich skarżących (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 3 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 707/08, Lex nr 493639; z dnia 10 lutego 2009 r., sygn. akt II OZ 96/09, Lex nr 518260). W niniejszej sprawie jedynie skarżącej przyznano prawo pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie jej od każdej opłaty sądowej ponad kwotę 200 zł, którą to kwotę uiściła po otrzymaniu postanowienia o przyznaniu prawa pomocy. Skarżący natomiast pomimo upływu wyznaczonego w wezwaniu terminu, nie uiścił wpisu sądowego. Mając powyższe na uwadze, skargę J. S. należało na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. odrzucić. Natomiast skarga wniesiona w niniejszej sprawie przez D. S. będzie podlegała dalszemu rozpoznaniu.