II SA/Lu 628/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie. T. Z. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. W dniu 23 września 2015 r. skarżąca złożyła wniosek o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie zwolnienia w całości od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. Po rozpoznaniu powyższego wniosku starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie postanowieniem z dnia 18 listopada 2015 r. przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata, odmówił zaś przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie. W dniu 30 listopada 2015 r. (data nadania) T. Z., po otrzymaniu odpisu powyższego postanowienia, złożyła pismo, w którym oświadczyła, że w związku z tym, iż nie może zostać zwolniona w całości od kosztów sądowych, zmuszona jest "zrezygnować" ze złożonej w niniejszej sprawie skargi i tym samym "rezygnuje z dalszych postępowań sądowych". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy stwierdzić, iż z przedmiotowego pisma T. Z. z dnia 30 listopada 2015 r. jednoznacznie wynika, że intencją skarżącej jest cofnięcie złożonej w niniejszej sprawie skargi. Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a."), skarżący może cofnąć skargę i sąd jest tą czynnością związany. Jednakże sąd może uznać cofnięcie za niedopuszczalne, jeżeli zmierzałoby ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W myśl zaś art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Zdaniem sądu, cofnięcie skargi w niniejszej sprawie nie jest niedopuszczalne w rozumieniu art. 60 p.p.s.a. Dlatego też – na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. – postępowanie należało umorzyć. Z tych względów Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.