II SA/Lu 63/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), ., Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Sekretarz sądowy Beata Skubis-Kawczyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 maja 2011 r. sprawy ze skargi Ł. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stypendium sportowego 1) stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] r., [...]; 2) przyznaje [...] A. K. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwotę 295, 20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) należnego podatku od towarów i usług. Decyzją z dnia [...] października 2010 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym (Dz. U. Nr 155, poz. 1298 ze zm.) oraz § 3 ust. 1, § 4 ust. 1, § 5, § 6 uchwały nr 968/XXXIX/2010 Rady Miasta Lublin z dnia 11 lutego 2010 r. w sprawie zasad i trybu przyznawania, wstrzymywania i pozbawiania stypendiów dla zawodników osiągających wysokie wyniki sportowe we współzawodnictwie międzynarodowym lub krajowym oraz dla zawodników w kategorii seniorów uczestniczących w rozgrywkach ligowych w grach zespołowych (Dz. U. Woj. Lub. Nr 58 poz. 1176 ze zm.), Prezydent Miasta odmówił przyznania Ł. G. stypendium za wyniki w sporcie. W ocenie organu, ze złożonego wniosku i z załączonych do wniosku dokumentów wynika, że wnioskodawca nie spełnia przestanki do otrzymania stypendium, określonej w § 6 ust. 1 pkt 3 powołanej uchwały. Zgodnie z cytowanym przepisem, w przypadkach określonych w § 1, pkt 1 i 2 uchwały wysokość stypendium dla zawodników niepełnosprawnych wynosi miesięcznie: a) za zloty medal Igrzysk Paraolimpijskich, Igrzysk Olimpijskich Głuchych - 400% kwoty, o której mowa § 5, b) za medal Igrzysk Paraolimpijskich, Igrzysk Olimpijskich Głuchych - 320% kwoty, o której mowa § 5, c) za złoty medal mistrzostw świata - 220% kwoty, o której mowa § 5, d) za medal mistrzostw świata - 210% kwoty, o której mowa § 5, e) za złoty medal mistrzostw Europy - 190% kwoty, o której mowa § 5, f) za medal mistrzostw Europy - 190% kwoty, o której mowa § 5. Organ podniósł, iż wyłącznie uzyskanie konkretnego wyniku sportowego, określonego w wyżej wymienionym przepisie uchwały, jest przestaną do otrzymania stypendium. Tymczasem, jak wskazał organ, ze złożonego wniosku wynika, że Ł. G. uzyskał wyniki sportowe w postaci: V miejsca w Mistrzostwach Europy Niesłyszących, III miejsca w Mistrzostwach Polski Niesłyszących w biegu na 800 m oraz powołania do kadry narodowej niesłyszących, które nie są objęte dyspozycją powyższego zapisu uchwały. Decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...], wydaną na skutek odwołania Ł. G., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. utrzymało w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy powołał się na treść art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym, który stanowi, że stypendia sportowe dla zawodników osiągających wysokie wyniki sportowe w międzynarodowym lub krajowym współzawodnictwie sportowym mogą być przyznawane przez jednostki samorządu terytorialnego i finansowane z budżetów tych jednostek. Organ wskazał, iż uchwała jednostki samorządu terytorialnego określająca warunki przyznawania i cofania stypendium sportowego tego rodzaju (art. 35 ust. 2 tej ustawy) jest aktem prawa miejscowego w rozumieniu art. 87 i 94 Konstytucji RP (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 29 maja 2008 r., II SA/Lu 282/08, LEX 424735). Następnie organ podniósł, iż ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym utraciła moc obowiązującą na podstawie art. 93 pkt 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. Nr 127, poz. 857 z późn. zm.) z dniem 16 października 2010 r. W związku z tym, iż art. 91 ustawy z 2010 r. nie przewiduje utrzymania mocy wydanych na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym przez jednostki samorządu terytorialnego przepisów wykonawczych, utraciły one moc obowiązującą w dniu wejścia w życie ustawy z 2010 r. o sporcie. Niemniej jednak Kolegium zajęło stanowisko, iż uchwała nr 968/XXXIX/2010 Rady Miasta Lublin z dnia 11 lutego 2010 r. powinna być stosowana do przypadków przyznania lub odmowy przyznania stypendiów sportowych na jej podstawie, kierując się argumentem z art. 85 ust. 1 ustawy z 2010 r. o sporcie, który stanowi, iż stypendia przyznane na podstawie art. 35 ustawy z 2005 r. o sporcie kwalifikowanym przysługują do końca okresu, na jaki zostały przyznane. Organ wskazał, iż z wniosku strony o przyznanie stypendium sportowego z dnia 27 września 2010 r. wynika, że osiągnęła ona wyniki w sporcie w postaci V miejsca w Mistrzostwach Europy Niesłyszących i III miejsca w Mistrzostwach Polski Niesłyszących w biegu na 800 m oraz została powołana do kadry narodowej niesłyszących. W ocenie Kolegium, należało zatem sprawdzić, czy powyższe osiągnięcia dają podstawy do przyznania stypendium sportowego w świetle przepisów uchwały nr 968/XXXIX/2010 Rady Miasta Lublin z dnia 11 lutego 2010 r. Rozstrzygając tę kwestię, organ powołał § 6 ust. 1 pkt 3 przedmiotowej uchwały, wskazując, iż przepis ten nie przewiduje możliwości przyznania stypendium sportowego zawodnikowi niepełnosprawnemu, jeżeli nawet został zakwalifikowany do kadry narodowej lub paraolimpijskiej. Nie budzi, w ocenie organu, wątpliwości okoliczność, że konkurencja - bieg na 800 m osób niesłyszących została zaliczona do programu Igrzysk Paraolimpijskich i że Ł. G. brał udział w Mistrzostwach Europy Niesłyszących, na których zajął V miejsce. Uchwała nr 968/XXXIXl2010 Rady Miasta Lublin z dnia 11 lutego 2010 r. nie przewiduje jednak możliwości przyznania stypendium sportowego zawodnikowi, który na zawodach tej rangi nie uzyskał miejsca I-III, tj. nie został medalistą zawodów. Skargę na powyższą decyzję wniósł Ł. G., kwestionując jej zgodność z prawem. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Decyzje organów obu instancji w niniejszej sprawie zawierają wady skutkujące stwierdzeniem ich nieważności. W myśl art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwanej p.p.s.a.), sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeśli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji, wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a., jest wydanie decyzji bez podstawy prawnej (pkt 2 powołanego przepisu), z czym mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] października 2010 r., nr [...], wydana została na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym (Dz. U. Nr 155, poz. 1298 ze zm.) oraz § 3 ust. 1, § 4 ust. 1, § 5, § 6 uchwały nr 968/XXXIX/2010 Rady Miasta Lublin z dnia 11 lutego 2010 r. w sprawie zasad i trybu przyznawania, wstrzymywania i pozbawiania stypendiów dla zawodników osiągających wysokie wyniki sportowe we współzawodnictwie międzynarodowym lub krajowym oraz dla zawodników w kategorii seniorów uczestniczących w rozgrywkach ligowych w grach zespołowych (Dz. U. Woj. Lub. z 2010 r. Nr 58 poz. 1176 ze zm.), Przedmiotowa uchwała, która wydana została w oparciu o dyspozycję art. 35 powołanej wyżej ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym, w § 6 ust. 1 pkt 3 określa miesięczne stawki stypendium sportowego w przypadku zawodników niepełnosprawnych. Tymczasem, z art. 1 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym jednoznacznie wynika, iż przepisów tej ustawy nie stosuje się do sportu osób niepełnosprawnych, chyba ze odrębne ustawy stanowią inaczej. Wobec braku odrębnych ustaw w tym zakresie uprawniony jest wniosek, iż pod rządami ustawy o sporcie kwalifikowanym wydawane na podstawie art. 35 ust. 1 i 2 tej ustawy uchwały rady gmin w przedmiocie stypendiów sportowych nie mogły regulować zasad i trybu przyznawania tych stypendiów osobom niepełnosprawnym. Powyższe prowadzi do wniosku, iż § 6 ust. 1 pkt 3 uchwały nr 968/XXXIX/2010 Rady Miasta Lublin z dnia 11 lutego 2010 r. w sprawie zasad i trybu przyznawania, wstrzymywania i pozbawiania stypendiów dla zawodników osiągających wysokie wyniki sportowe we współzawodnictwie międzynarodowym lub krajowym oraz dla zawodników w kategorii seniorów uczestniczących w rozgrywkach ligowych w grach zespołowych w zakresie (Dz. U. Woj. Lub. z 2010 r. Nr 58 poz. 1176 ze zm.), określający stawki stypendium sportowego dla osób niepełnosprawnych, wydany został bez podstawy prawnej. W związku z tym, za wydane bez podstawy prawnej uznać należy również decyzje organów obu instancji w niniejszej sprawie, oparte na dyspozycji art. 35 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym (Dz. U. Nr 155, poz. 1298 ze zm.) oraz § 3 ust. 1, § 4 ust. 1, § 5, § 6 przedmiotowej uchwały. Niezależnie od powyższego, Sąd nie podzielił stanowiska organu odwoławczego, iż, mimo że przestała obowiązywać ustawa o sporcie kwalifikowanym, na podstawie którego została wydana uchwała nr 968/XXXIX/2010 Rady Miasta Lublin z dnia 11 lutego 2010 r., uchwała ta nadal powinna być stosowana do przypadków przyznania lub odmowy przyznania stypendiów sportowych na jej podstawie. Powyższe stanowisko organ uzasadnił, stosując analogię z dyspozycją art. 85 ust. 1 obecnie obowiązującej ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. Nr 127, poz. 857 ze zm.), który stanowi, iż stypendia przyznane na podstawie art. 35 ustawy z 2005 r. o sporcie kwalifikowanym przysługują do końca okresu, na jaki zostały przyznane. W ocenie Sądu, taka analogia jest niedopuszczalna. Gdyby bowiem zamiarem ustawodawcy było pozostawienie w mocy aktów prawa miejscowego wydanych pod rządami ustawy z 2005 r. o sporcie kwalifikowanym, która utraciła moc z dniem wejścia w życie ustawy z 2010 r. o sporcie, przesądziłby o tym wprost w przepisach przejściowych obowiązującej ustawy, tak jak uczynił to względem rozporządzeń wymienionych w art. 91 ust. 1 i 2 tej ustawy. W sytuacji braku takiego uregulowania, przyjąć należy, iż przepisy prawa miejscowego wydane na podstawie ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym utraciły moc z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie i od tego dnia nie mogą stanowić podstawy rozstrzygnięć w indywidualnych sprawach administracyjnych. Z tych wszystkich względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 250 tejże ustawy w zw. z § 19 w zw. § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).