II SA/Lu 630/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Dudek po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. S. na decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego w zakresie wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 26 lipca 2012 r., wydanym na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej p.p.s.a.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę D. S. na decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia, które przysługiwały skarżącej w postępowaniu administracyjnym. Jednocześnie ze skargą D. S. złożyła na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi (art. 247 p.p.s.a.). Okoliczność ta – oczywista bezzasadność skargi – zachodzi wówczas, gdy przepisy prawa niepodlegające różnej wykładni w sposób jasny i jednoznaczny wykluczają możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Sytuacja taka zachodzi w niniejszej sprawie, gdyż skarga D. S. na decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego podlega odrzuceniu z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia, które przysługiwały skarżącej w postępowaniu administracyjnym, co zostało wskazane w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 26 lipca 2012 r. Stąd, z uwagi na oczywistą bezzasadność skargi, należało odmówić skarżącej przyznania prawa pomocy w oparciu o dyspozycję art. 247 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w sentencji postanowienia.