II SA/Lu 635/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Grymuza (sprawozdawca) Sędziowie: WSA Jadwiga Pastusiak ASR Jerzy Parchomiuk Protokolant: asystent sędziego Krzysztof Barański po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku sporządzenia i przedłożenia projektu budowlanego zamiennego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] r. nr [...]; II. zasądza od Inspektor Nadzoru Budowlanego na rzecz M. W. kwotę [...](dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] r., znak: [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej także jako "organ"), po rozpatrzeniu odwołania M. W. (dalej także jako "skarżący") od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] r., znak: [...] [...] nakładającej na P. K. obowiązek; 1. wykonania robót budowlanych w postaci: - wykonanie ściany budynku mieszkalno-produkcyjnego od strony działki nr ewid. [...], obręb [...] - [...], m. L. jako ściany przeciwpożarowej, wyprowadzonej ponad pokrycie dachu na wysokość co najmniej 30 cm, w tym zamurowanie lub wypełnienie luksferami otworów okiennych i drzwiowych w ww. ścianie, - rozbiórkę części ganku i schodów zewnętrznych zlokalizowanych na działkach nr ewid. [...] i [...] oraz wykonanie nowej ściany ganku usytuowanej w granicy ww. działek, - likwidację okapu od strony działki nr ewid. [...], obrębie [...], m. L. i wykonanie odprowadzenia wód opadowych na teren działki własnej, - przebudowę ww. budynku produkcyjno-mieszkalnego w celu zapewnienia dostępu do pomieszczeń, w tym na piętrze budynku oraz zapewnienia wymaganego oświetlenia i wentylacji pomieszczeń mieszkalnych i produkcyjnych; 2. sporządzenia i przedłożenia do PINB w L. projektu budowlanego zamiennego wielobranżowego budynku mieszkalno-produkcyjnego wybudowanego z istotnymi odstępstwami, na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z [...] r. znak: [...] wydanej przez ówczesnego Naczelnika Miasta L., z uwzględnieniem zmian wynikających z dotychczas wykonanych robót budowlanych, w terminie do dnia [...] r., uchylił decyzję w całości i nakazał P. K. sporządzenie i przedstawienie Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w L. - w terminie do [...] r. - projektu budowlanego zamiennego wielobranżowego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych, związanych z budową budynku produkcyjno-mieszkalnego dobudowanego do piekarni, zlokalizowanego na działkach nr ewid. [...] i [...], położonych w obrębie [...], m. L., opracowanego zgodnie z wymogami art. 34 Prawa budowlanego, sporządzonego przez osoby posiadające wymagane w tym zakresie uprawnienia budowlane i przynależne do właściwej izby samorządu zawodowego, wraz z oświadczeniem o sporządzeniu ww. opracowania zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w sprawie, której stan faktyczny i prawny przedstawia się następująco: W dniu [...] r. upoważnieni pracownicy PINB w L. przeprowadzili oględziny budynku produkcyjno-mieszkalnego usytuowanego na działkach gruntu nr ewid. [...] i [...] położonych w m. L., z ustaleń których sporządzono protokół, szkic sytuacyjny oraz dokumentację fotograficzną. Stwierdzono, że na ww. działkach znajduje się budynek o wymiarach ok. 5,08 m x 20,74 m + 1,0 m x 14,40 m (powierzchnia parteru - przyziemia) oraz taras od strony południowej o wymiarach ok. 1,20 m x 7,54 m i ganek o wymiarach ok. 2,34 m x 2,09 m. Konstrukcja dachu jest drewniana, jednospadowa, pokryta eternitem falistym ze spadkiem w kierunku działki sąsiedniej nr ewid. [...]. Wysokość piętrowego obiektu wynosi ok. 6,26 m i 6,95 m. Budynek nie posiada ścian oddzielenia pożarowego wyprowadzonych ponad dach. Na piętrze budynku znajdują się trzy pokoje mieszkalne, sień, kuchnia oraz łazienka. Na piętro budynku prowadzą schody jednobiegowe, żelbetowe z wejściem od strony działki nr ewid.[...] Na piętrze w elewacji od strony południowej istnieją trzy otwory okienne o wymiarach 1,73 mx 1,15 m, jeden otwór okienny jest połączony z drzwiami balkonowymi o wymiarach 0,90 m x 2,0 m stanowiącymi wyjście na taras (bez balustrady), otwór okienny o wymiarach 1,45 mx 0,56 m i otwór okienny o wymiarach 2,05 mx 1,44 m. W ścianie zachodniej znajduje się otwór okienny o wymiarach 1,75 mx 1,18 m oraz otwór drzwiowy (wejście do ganku). Na parterze budynku w ścianie zachodniej znajdują się wrota garażowe o wymiarach 2,53 m x 2,47 m, a w ścianie południowej znajdują się otwory okienne o wymiarach 2,97 m x 0,95 m oraz 1,20 m x 2,0 m i 0,85 m x 0,90 m oraz otwór drzwiowy o wymiarach 1,0 m x 2,0 m, który jest zamurowany od strony zewnętrznej. W części parterowej znajdują się: pomieszczenie garażowe, socjalne i produkcyjne oraz łazienka. Na dzień kontroli nie stwierdzono prowadzenia produkcji. Ówczesny Naczelnik Miasta L. decyzją z dnia [...] r., Nr [...] [...] ustalił warunki lokalizacji zakładu rzemieślniczego produkcyjnego - piekarni (rozbudowy) na działce nr ewid. [...] położonej w L. , a w dniu [...] r. wydał na rzecz B. W.-K. oraz Z. K. decyzję znak: [...] [...] zatwierdzającą plan realizacyjny i udzielającą pozwolenia na budowę inwestycji obejmującej: rozbudowę istniejącej piekarni poprzez dobudowanie do niej hali produkcyjnej i zaplecza socjalnego zgodnie z adaptowanym projektem typowym [...] na działkach nr [...] i [...] położonych w L. . Powyższa decyzja stała się ostateczna w dniu [...] r. Przedmiotowa decyzja pozostaje w obiegu prawnym. Decyzją z dnia [...] r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] r., znak: [...] stwierdzającą nieważność decyzji Wojewody L. z dnia [...] r., znak: [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Burmistrza Miasta L. z dnia [...] r., znak: [...] wyrażającej zgodę p. B. W. na użytkowanie budynku produkcyjno-mieszkalnego wybudowanego na działce nr [...], położonej w L. przy ul. [...] nr [...], pod warunkiem wykonania zaleceń zawartych w opinii technicznej o stanie budynku tj. wykonania ściany oddzielenia przeciwpożarowego grubości 25 cm i wysokości 60 cm ponad dachem budynku od strony północnej, zachodniej i wschodniej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 02.06.2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 1632/15 oddalił skargę na ww. decyzję GINB z dnia [...] r., znak: [...] Powyższy wyrok stał się prawomocny od dnia 11.08.2016 r. Jak stwierdził organ powyższa okoliczność spowodowała, że aktualnie organ nadzoru budowlanego może w sprawie zastosować tryb określony w art. 51 Prawa budowlanego albowiem decyzja o pozwoleniu na użytkowanie korzysta z domniemania jej prawidłowości, tak długo, jak nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego. PINB w L. stanął na stanowisku, że w trakcie realizacji spornej inwestycji odstąpiono w sposób istotny od zatwierdzonego projektu budowlanego. Istotne odstępstwa polegały na zmianie charakterystycznych parametrów technicznych budynku, m. in. kubatury poprzez zmianę wymiarów zewnętrznych wykonanej rozbudowy (art. 36a ust. 5 pkt 2 Prawa budowlanego), zmianę zamierzonego sposobu użytkowania części obiektu budowlanego poprzez dodanie funkcji mieszkalnej (art. 36a ust. 5 pkt 4 Prawa budowlanego). Wykonana inwestycja ponadto narusza przepisy techniczno-budowlane (art. 36 ust. 5a Prawa budowlanego), jak też nie odpowiada zasadom określonym w art. 4 i 5 Prawa budowlanego z uwagi na wykonanie części obiektu na działce nr ewid. [...], co do której inwestor nie posiadał prawa do rozporządzania nieruchomością na cele budowlane. Zgodnie z udzielonym pozwoleniem na budowę przedmiotowa część - jako dobudowa do istniejącego budynku mieszkalnego z piekarnią powinna mieć wymiary 14,00 m x 5,00 m i być usytuowana w granicy z nieruchomościami sąsiednimi. W rzeczywistości wykonana rozbudowa posiada wymiary 14,60 m x 6,10 m, co wynika m. in. z protokołu oględzin sporządzonego w dniu 6.09.1989 r. przez upoważnionego pracownika Urzędu Wojewódzkiego w L. oraz upoważnionego pracownika Urzędu Miasta w L. . Obecnie jak ustalił PINB w L. budynek posiada długość ok. 20,74 m i szerokość w przyziemiu ok. 6,08 m (5,08 m + 1,00 m). Budynek jest połączony z ww. garażem B. W.-K. (obecnie, po zmianie nazwiska B. W.- N.) i Z. K., zaś nad całością parteru i garażu znajduje się piętro. Przedmiotowy obiekt w ścianie usytuowanej od strony działki nr ewid. [...] posiada otwory okienne i drzwiowe. Przy ww. budynku od strony działki należącej do p. M. W. (działka nr [...]) znajdują się schody jednobiegowe na piętro i ganek na piętrze. Dodać też należy, że w nadbudowanej części (piętro) nad garażem od strony zachodniej przy granicy z działką nr ewid.[...] istnieje otwór okienny. Wykonana na podstawie udzielonego w dniu 4.05.1989 r. pozwolenia na budowę inwestycja miała spełniać wymagania stawiane przez obowiązujące w okresie udzielonego pozwolenia na budowę przepisy techniczno-budowlane, którymi są przepisy rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3.07.1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 17, poz. 62). Zgodnie z § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia z dnia 3.07.1980 r. odległość budynku nieosłoniętego ścianą oddzielenia pożarowego od granicy działki określono na 4,0 m. PINB w L. dodatkowo stwierdził, że taki też wymóg (odległość 4 m) stawiany jest przez aktualnie obowiązujące przepisy techniczno-budowlane tj. przepis § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zaś według § 272 ust. 3 ww. rozporządzenia z dnia 12.04.2002 r. - budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy działki powinien mieć od strony sąsiedniej działki ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej określonej w § 232 ust. 4 i 5. Tak więc nie mogą istnieć otwory okienne ani drzwiowe w ścianie zlokalizowanej w granicy działki. Jednakże zgodnie z warunkami techniczno-budowlanymi obowiązującymi w trakcie realizacji omawianej inwestycji tj. z § 203 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3.07.1980 r. - otwory w ścianach oddzieleń przeciwpożarowych powinny mieć zamknięcia zapewniające spełnienie wymagań określonych w § 202. Dopuszcza się również wypełnienie płaszczyzn ściany luksferami lub cegłą szklaną, jednak na powierzchni nie większej niż 10 % ściany, przy czym ogólna powierzchnia otworów zamykanych i wypełnionych luksferami nie może przekraczać 25% powierzchni ściany. Konstrukcja dachu na spornym budynku (jednospadowa ze spadkiem w kierunku działki sąsiedniej nr ewid. [...]) powoduje naruszenie przepisów w zakresie odprowadzania wód opadowych na teren sąsiedniej działki, co jest niezgodne z przepisami ówczesnymi, które obowiązywały w trakcie realizacji przedmiotowej inwestycji (tj. § 50, § 73 i § 79 ust. 1 ww. rozporządzenia z 03.07.1980 r.) i aktualnie obowiązującymi (tj. § 29 ww. rozporządzenia z dnia 12.04.2002 r.). Istniejący okap oraz schody powodują naruszenie w zakresie wymaganych odległości od granic działki. Wykonanie przedmiotowej inwestycji w sposób przekraczający granicę działki nr ewid. [...] tj. poprzez usytuowanie części obiektu budowlanego w przestrzeni działki sąsiedniej nr ewid. [...], która stanowi własność M. W. spowodował naruszenie zasady określonej w art. 4 i art. 5 Prawa budowlanego, bowiem inwestorzy nie posiadali prawa do dysponowania nieruchomością (działka nr [...]) na cele budowlane. Przedmiotowa rozbudowa posiada inne funkcje użytkowe niż to było przewidziane w udzielonym pozwoleniu na budowę, gdyż według decyzji z dnia 4.05.1989 r. wydanej przez ówczesnego Naczelnika Miasta L. rozbudowa piekarni polegała na jej powiększeniu o halę produkcyjną i zaplecze socjalne. Tymczasem część wykonanej rozbudowy została przeznaczona na cele mieszkalne. W sprawie wymienione wyżej odstępstwa zakwalifikowane zostały jako istotne w uwagi na zmianę wymiarów zewnętrznych obiektu, m. in. zmianę długości, szerokości i tym samym kubatury obiektu budowlanego (art. 36a ust. 5 pkt 2 Prawa budowlanego), jak też z uwagi na dodanie funkcji mieszkalnej co powoduje zmianę zamierzonego sposobu użytkowania części obiektu budowlanego (art. 36a ust. 5 pkt 4 Prawa budowlanego). Usytuowanie powyższego budynku narusza też przepisy techniczno- budowlane, co skutkuje, że wykazane wyżej odstępstwa nie mogą być ocenione jako nieistotne w świetle art. 36 a ust. 5 a Prawa budowlanego, stąd wymagały uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę, o czym mowa w ww. przepisie art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego, jednak inwestorzy nie dopełnili tego obowiązku. W przypadku stwierdzenia, że inwestor realizując inwestycję odstąpił w sposób istotny od warunków pozwolenia, jak ma to miejsce w omawianej sprawie (art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego), organ nadzoru budowlanego zobligowany jest do wszczęcia procedury naprawczej na podstawie art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Z uwagi na fakt, iż roboty budowlane, polegające na rozbudowie istniejącej piekarni zostały zakończone, zastosowanie mieć będzie art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego, stanowiący, że przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1. W świetle obowiązujących przepisów - w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję na podstawie 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, nakładającą na inwestora obowiązek sporządzenia i przedstawienia, w określonym terminie, projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz w razie potrzeby wykonania określonych czynności lub robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. W ocenie PINB w L. , doprowadzenie wykonanej inwestycji do stanu zgodnego z prawem jest możliwe poprzez nałożenie na obecnego właściciela działki nr ewid. [...] tj. P. K. (inwestorzy B. W. i Z. K. nie są aktualnie właścicielami działki nr ewid. [...], a więc nie posiadają prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane) obowiązku wykonania w wyznaczonym terminie robót budowlanych określonych w sentencji zaskarżonej decyzji z dnia 22.02.2018 r. znak: [...] oraz sporządzenie projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót. Natomiast organ drugiej instancji stwierdził, że nałożenie, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, obowiązku przedstawienia projektu budowlanego zamiennego ma charakter obligatoryjny, natomiast fakultatywnie organ może nałożyć też obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia robót do stanu zgodnego z prawem. Na podstawie analizy akt sprawy, obowiązujących przepisów oraz orzecznictwa sądów administracyjnych organ odwoławczy przyjął, że uzasadniony jest w omawianej sprawie jedynie nakaz sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych, związanych z omawianą inwestycją. Obowiązkiem projektanta jest opracowanie projektu zamiennego w sposób zgodny z przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, a także zapewniający doprowadzenie wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem. Jak podkreślił organ projekt budowlany zamienny winien być tak opracowany aby zawierał rozwiązania projektowe ze wskazaniem koniecznych do wykonania robót budowlanych w związku ze stwierdzonym przez organ nadzoru budowlanego samowolnym odstępstwem od pozwolenia na budowę, a także naruszeniem przepisów techniczno-budowlanych (co zostało opisane powyżej w uzasadnieniu decyzji) oraz w związku z naruszeniem prawa własności (część obiektu jest usytuowana na działce nr ewid. [...]), które pozwolą doprowadzić wykonane roboty budowlane do zgodności z prawem. W okoliczności dokonania zmiany przeznaczenia części lub całego obiektu na inne cele niż to wynika z udzielonego decyzją z dnia 04.05.1989 r., znak: [...] przez ówczesnego Naczelnika Miasta L. pozwolenia na budowę, zmiany te winny być również uwzględnione przez projektanta projektu budowlanego zamiennego w opracowanej dokumentacji i podlegać weryfikacji pod względem zgodności z przepisami, a w szczególności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Jeżeli okaże się, że zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego będzie niemożliwe ze względu na jego sprzeczność z warunkami zagospodarowania przestrzennego czy z przepisami techniczno-budowlanymi, organ nadzoru budowlanego jest na podstawie art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego uprawniony do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu lub jego części bądź doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem. Po przedłożeniu przez P. K. projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych, możliwe będzie dokonanie kompleksowej oceny, czy wykonane roboty budowlane mogą być w świetle prawa zalegalizowane poprzez zatwierdzenie tego projektu, czy też nie. Dopiero na kolejnym etapie postępowania naprawczego, po wykonaniu w terminie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, organ nadzoru budowlanego, w oparciu o przedłożony projekt budowlany zamienny oceni, czy wykonane roboty budowlane, stanowiące istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę, podlegają legalizacji jako zgodne z wymaganiami technicznymi oraz wymaganiami Prawa budowlanego. Dopiero zatem treść przedłożonego przez stronę zobowiązaną projektu budowlanego zamiennego stanowić będzie wyznacznik dalszego postępowania organów nadzoru budowlanego. Odnosząc się do zarzutów odwołania podkreślono, że organ nadzoru budowlanego nie kwestionował wskazywanej przez M. W. okoliczności wykonania części obiektu na działce nr ewid. [...], co do której inwestor nie posiadał prawa do rozporządzania nieruchomością na cele budowlane. Postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez PINB w L. udowodniło w sposób bezsprzeczny okoliczność dokonanego w sposób samowolny istotnego odstępstwa od warunków pozwolenia na budowę udzielonego decyzją z dnia 4.05.1989 r. znak: [...], wydaną przez ówczesnego Naczelnika Miasta L., co spowodowało zastosowanie trybu przewidzianego w art. 51 Prawa budowlanego. Wobec powyższego nie zachodzi konieczność prowadzenia dodatkowego uzupełniającego postępowania dowodowego. Nie zostały naruszone zasady określone w art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. Podkreślono przy tym, że organy nadzoru budowlanego nie są kompetentne do ustalania przebiegu granicy pomiędzy nieruchomościami, gdyż wytyczenie granicy na gruncie następuje na podstawie ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne. Nie są też uprawnione do kwestionowania i oceny granic działek uwidocznionych na kopii aktualnej mapy zasadniczej przyjętej do zasobów geodezyjnych Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Starostwa. Powyższa decyzja została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie przez M. W.. W skardze decyzjom organów obu instancji zarzucono: 1. rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, w szczególności art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 12, art. 35, art. 77 § 1, art. 78 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz sprzeczność ustaleń organu administracji z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, co skutkowało zbytnią liberalizacją i zawężeniem obowiązków nałożonych na P. K., a które to obowiązki mają istotny wpływ na ostateczne i wyczerpujące rozstrzygnięcie tej sprawy. Takie zawężenie i liberalizacja w wykonaniu nałożonych obowiązków na organ I i II instancji, spowodowało błędną ocenę stanu faktycznego i wydanie decyzji sprzecznych z obowiązującym dla tego przypadku prawem; 2. rażące naruszenie poprzez błędne zastosowanie prawa materialnego tj. art. 51 ust. 1 pkt 3 i ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, poprzez jego błędną interpretację polegającą na przyjęciu, iż organ budowlany w tym postępowaniu pomimo braku prawa inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane miał prawo zastosować postępowanie naprawcze poprzez nakazanie P. K. wykonanie czynności wyszczególnionych w sentencji wydanej decyzji, mimo, że fakty zaistniałe w tej sprawie wskazują, iż należało zastosować art. 48 ust. 1 pkt 1 tej ustawy i nakazać rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bowiem obiekt ten został pobudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę w takim zakresie w jakim go wykonano i wobec braku prawa do dysponowania nieruchomością przeznaczoną pod budowę, jak również świadomym i rozmyślnym działaniem inwestora w zakresie łamania obowiązujących przepisów prawa budowlanego; 3.rażące naruszenie art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez brak jego zastosowania w niniejszej sprawie. Inwestor w sposób świadomy i rozmyślny naruszył prawo własności M. W. w zakresie zajęcia pod budowę części jego działki nr [...] oraz w sposób świadomy i rozmyślny naruszył inne przepisy prawa budowlanego w tym normy jakie powinny być spełnione przy wznoszeniu tego typu budynku. Takie postępowanie inwestora w sposób obligatoryjny zobowiązuje organ nadzoru budowlanego do wydania zgodnie z art. 48 ust. 1 pkt 1 Prawo budowlane nakazu rozbiórki budynku, czego organy obu instancji nie dokonały i nie uzasadniły z jakich powodów; 4. rażące naruszenie przepisów obowiązującego prawa materialnego a w szczególności art. 4 i art. 5 ust 1 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późniejszymi zmianami) w związku z art. 143, 144 i 147 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - kodeks cywilny (Dz. U. z dnia 18 maja 1964 r. z późniejszymi zmianami) poprzez brak precyzyjnego określenia granic sąsiadujących ze sobą działek nr [...] i [...] i tym samym brak wskazania w wydanej decyzji jaki obszar działki nr [...] należącej do M. W. został bezprawnie zawłaszczony przez inwestora P. K. pod wybudowany budynek, jak również jakie części tego budynku i w jakim zakresie podlegają częściowej rozbiórce mającej na celu i zalecanej przez PINB w L. w wydanej decyzji doprowadzenie całej budowli do stanu zgodnego z prawem, zamiast wydania decyzji o całkowitej rozbiórce tego obiektu budowlanego w myśl art. 48 ust. 1 pkt. 1; 5. rażące naruszenie przez organy obu instancji art. 105 § 1 i 106 § 1 k.p.a. co doprowadziło do błędnej interpretacji prawa i nie wydanie decyzji o umorzeniu postępowania wobec rozstrzygnięcia tej kwestii przez inny organ (Naczelny Administracyjny w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie sygn. akt SA/Lu 1085/92 z dnia 8.04.1993 r. i WSA w Warszawie sygn. akt VII SA/WA 1632/15 z dnia 2 czerwca 2016 r.). Organ I i II instancji w swoim postępowaniu zupełnie lekceważyły wydany w 1993 roku wyrok w sprawie sygn. akt SA/Lu 1085/92 z dnia 8.04.1993r wydany przez NSA w Warszawie Oddział w Lublinie i mimo jego prawomocności nie dokonał egzekucji tego wyroku, a we wszystkich postępowaniach administracyjnych zachowuje się tak jak by ten wyrok w ogóle nie istniał, co skutkowało bezprzedmiotowym wszczęciem niniejszej sprawy dotyczącej użytkowania tego spornego budynku. Oba organy lekceważą również i inny wyrok sygn. akt: VII SA/WA 1632/15 z dnia 2 czerwca 2016 r. wydany przez WSA w Warszawie, który mimo prawomocności do chwili obecnej nie został wykonany. 6. organy I i II instancji nie dokonały wszechstronnego badania zebranego w sprawie materiału dowodowego i w konsekwencji w sposób przypadkowy lub celowy dokonały bezprawnego przesunięcia kategorialnego przedmiotu sprawy i w niniejszej sprawie rozstrzygnęły przez wydanie decyzji inną prowadzoną oddzielnie sprawę znak: [...], a sprawę o tej sygnaturze umorzyły w sposób niezgodny z prawem. Sprawa niniejsza znak: [...] dotyczyła wyłącznie użytkowania budynku, natomiast inna sprawa o sygn. [...] dotyczyła legalności pobudowania spornego budynku. Należy zaznaczyć i podkreślić, że oba organy wcześniej dokonały samowolnie i bezprawnie rozdzielenia tych dwóch spraw i wyraźnie postąpiły wbrew żądaniom wnioskodawcy M. W.. Takie postępowanie obu organów naruszyło w sposób rażący przepisy prawa procesowego, co powinno skutkować uchyleniem decyzji już we wcześniejszym stadium postępowania. 7. rażące naruszenie art. 138 § 1 ust. 1 k.p.a. przez organ II instancji, poprzez utrzymanie decyzji administracyjnej, pomimo zaistnienia przesłanek do merytorycznego rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji reformatoryjnej, 8. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zbyt ogólnikowe uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Wskazując na takie zarzuty w skardze wniesiono o: 1. uchylenie na zasadzie art. 145 § 1 i 135 Ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zaskarżonych decyzji I i II instancji w całości; 2. wydanie natychmiastowego zakazu użytkowania tego spornego budynku przez inwestora i zobowiązanie właściwych organów do egzekucji istniejących wyroków Sądu; 3. wydanie wyroku nakazującego rozbiórkę całego obiektu budowlanego wzniesionego przez inwestora w sposób rażąco odbiegający od obowiązujących przepisów prawa budowlanego i usytuowanego częściowo na gruncie działki nr [...] M. W. bez dysponowania prawem własności do tego gruntu; 4. alternatywnie zobowiązanie organów administracji na zasadzie art. 145 a § 1 Ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, do wydania właściwych i zgodnych z obowiązującym prawem decyzji, a w szczególności zobowiązania organów I i II instancji do wydania nowej decyzji zobowiązującej inwestora P. K. na mocy art. 48 ust. 1 pkt 1 do wykonani całkowitej rozbiórki obiektu budowlanego w całości z uwagi na pobudowanie tego obiektu bez wymaganego pozwolenia oraz sprzeczności z obowiązującymi normami prawa mającymi zastosowanie w tym przypadku a w szczególności z uwagi na brak prawa do dysponowania częścią gruntu na którym stoi ten obiekt budowlany. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentacje przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, zważył co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sąd kontroluje zaskarżone akty pod względem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, lecz granicami danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej jako: "p.p.s.a."). Sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze. Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, jej zgodność z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uchylenie decyzji następuje w szczególności w przypadku, gdy zaskarżony akt narusza przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej uchylenie, gdyż przy jej wydaniu doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. i orzekł co do istoty sprawy. Pomimo wydania w sprawie rozstrzygnięcia o charakterze merytoryczno-reformatoryjnym decyzje organów obu instancji pozostawały ze sobą tożsame albowiem obie dotyczyły nałożenia na inwestora obowiązku sporządzenia i przedłożenia projektu budowlanego zamiennego wielobranżowego budynku mieszkalno-produkcyjnego, a istniejąca różnica dotyczyła jedynie kwestii nałożenia na inwestora dodatkowego obowiązku w postaci wykonania określonych robót budowlanych. W obu decyzjach prawnomaterialną podstawę nałożenia na inwestora obowiązku sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego stanowił art. 51 ust. 1 pkt 3 i ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz.1202 ze zm. - dalej jako: "prawo budowlane" lub "p.b."). Nie budzi zatem wątpliwości, że decyzje te zostały wydane w trybie tzw. procedury naprawczej przewidzianej przepisami art. 50 - 51 prawa budowlanego. Powyższe było nieprawidłowe albowiem przedmiotowe postępowanie administracyjne zostało wszczęte i było prowadzone w sprawie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia, a nie w sprawie prowadzonych niezgodnie z prawem robót budowlanych, tj. w sprawie postępowania naprawczego z art. 50 - 51 prawa budowlanego. W świetle art. 1 k.p.a. piśmiennictwo prawnicze definiuje sprawę administracyjną jako "wszystkie okoliczności faktyczne i prawne, ze względu na które zainteresowana osoba żąda wydania decyzji administracyjnej albo ze względu na które właściwy organ administracji publicznej może lub powinien taką decyzję wydać", czy też wprost jako "przedmiot postępowania administracyjnego toczącego się przed właściwym organem administracji" (Andrzej Wróbel, Małgorzata Jaśkowska, Komentarz do Kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 2016, Wydanie 6, str.68). Niewątpliwie zatem pod pojęciem administracyjnej sprawy indywidualnej rozumieć należy sprawę dotyczącą indywidualnie oznaczonego podmiotu w konkretnie określonej sprawie, a więc sprawę o ściśle określonym przedmiocie. Postępowanie administracyjne prowadzone jest w konkretnej sprawie, tj. w sprawie o określonym przedmiocie. Co do zasady postępowanie administracyjne prowadzone jest w jednej sprawie administracyjnej, przy czym w przypadkach określonych w przepisach (vide art. 62 k.p.a.) możliwe jest prowadzenie jednego postępowania administracyjnego dla wielu spraw administracyjnych. Nie budzi jednakże wątpliwości to, że decyzja administracyjna powinna zostać wydana w sprawie administracyjnej, w której prowadzono postępowanie administracyjne (art. 104 § 1 i 2 k.p.a.). Decyzja rozstrzyga sprawę indywidualną co oznacza, że decyzja powinna zostać wydana co do istoty sprawy administracyjnej, w której prowadzono postępowanie administracyjne. W niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 104 § 1 i 2 k.p.a. albowiem zaskarżoną decyzję wydano w innej sprawie administracyjnej, niż sprawa w której wszczęto i prowadzono postępowanie administracyjne. Jak wskazano już wyżej postępowanie administracyjne o znaku: [...] zostało wszczęte w sprawie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia, a nie w sprawie prowadzonych niezgodnie z prawem robót budowlanych, tj. w sprawie postępowania naprawczego z art. 50 - 51 prawa budowlanego, w którym to przedmiocie wydano zaskarżoną decyzję. Postępowanie administracyjne w sprawie zostało wszczęte na wniosek M. W., który dotyczył niezgodnego z prawem sposobu użytkowania obiektu budowlanego przez inwestora. Wynika to w sposób bezsprzeczny z pisma z dnia 3 października 2013 r. (k.1-2 akt administracyjnych), w którym M. W. wprost żądał wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie zbadania kwestii związanych z użytkowaniem budynku piekarni z pomieszczeniem socjalnym jako mieszkania oraz wydania zakazu użytkowania budynku do czasu przeprowadzenia zmian w jego konstrukcji. Niewątpliwie zatem wniosek skarżącego dotyczył kwestii związanych bezpośrednio z niezgodnym z prawem sposobem użytkowania obiektu budowlanego przez inwestora, a więc w istocie kwestii, o których mowa w art. 71 prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 maja 2004 r. W związku ze złożonym żądaniem Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. prowadził początkowo czynności kontrolne, przy czym z uwagi na opieszałość w czynnościach, został ponaglony do wszczęcia postępowania administracyjnego przez organ wyższej instancji, tj. L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W powyższym postanowieniu z dnia [...] r., znak: [...] wyznaczono organowi pierwszej instancji dodatkowy termin do załatwienia pism M. W. z dnia 3.10.2013 r., 21.10.2013 r. i 27.01.2014 r. zawierających wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie użytkowania budynku hali produkcyjnej i pomieszczenia socjalnego na działce nr ewid. [...] w L. (k.127 akt administracyjnych). W wykonaniu powyższego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. pismem z dnia 8 kwietnia 2014 r. zawiadomił strony o wszczęciu, na podstawie art. 61 § 4 k.p.a., postępowania administracyjnego znak: [...] w sprawie użytkowania budynku produkcyjno-mieszkalnego na działkach gruntu nr ewid. [...] i [...] położonych w L. Obręb [...] (k.130 akt administracyjnych). Nie budzi więc wątpliwości, że postępowanie administracyjne o znaku: [...] zostało wszczęto w sprawie niezgodnego z prawem użytkowania przedmiotowego budynku produkcyjno-mieszkalnego, a więc w istocie w sprawie okoliczności wymienionych w art. 71 prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 maja 2004 r. W taki też sposób, tj. jako postępowanie w sprawie użytkowania obiektu budowlanego postępowanie to było opisywane przez organy obu instancji także na dalszym etapie postępowania, przy czym organy wyraźnie odróżniały tu postępowanie o znaku: [...] dotyczące użytkowania budynku produkcyjno-mieszkalnego od innych prowadzonych równolegle postępowań związanych z prowadzonymi niezgodnie z prawem robotami budowlanymi (pisma organów obu instancji z k.194, 235, 255, 325-327 akt administracyjnych). Z tych względów stwierdzić należy, że niewątpliwie postępowanie administracyjne o znaku: [...] wszczęte zostało w sprawie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia, a więc co do okoliczności wymienionych w art. 71 prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 maja 2004 r. Zaznaczyć przy tym należy, że w sytuacji, gdy do zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia doszło już na etapie realizacji inwestycji, a więc jeszcze przed dniem 31 maja 2004 r., w sprawie miał zastosowanie nie obecnie obowiązujący art. 71a prawa budowlanego, lecz art. 71 p.b. w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 maja 2004 r. (art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane (Dz.U. z 2004 r. Nr 93, poz. 888)). W takim też brzmieniu przepis ten jest przytaczany poniżej. Postępowanie w sprawie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia w trybie art. 71 p.b. ma na celu doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu, w którym sposób jego użytkowania będzie zgodny z przepisami, bądź przez nakazanie przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego, bądź przez nałożenie obowiązku wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia sposobu użytkowania obiektu do stanu zgodnego z prawem i w konsekwencji do wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie (art. 55 ust. 1 pkt 4 p.b.). Postępowanie z art. 71 p.b. dotyczy wyłącznie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego i jest postępowaniem odrębnym rodzajowo od postępowania naprawczego prowadzonego w trybie art. 50 - 51 p.b., które dotyczy robót budowlanych prowadzonych niezgodnie z prawem. Tryby te są trybami rozłącznymi, stosowanymi w odmiennych stanach faktycznych. Także w świetle art. 62 k.p.a. niedopuszczalne jest połączenie do jednego postępowania administracyjnego różnych spraw o odmiennych trybach postępowania, prowadzonych na podstawie rożnych podstaw prawnych. W szczególności postępowania naprawczego, prowadzonego na podstawie art. 50-51 p.b., mającego na celu doprowadzenie do zgodności z prawem robót budowlanych wykonanych niezgodnie z prawem, nie można łączyć z postępowaniem z art. 71 p.b. dotyczącym zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 1219/10, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Wprawdzie art. 71 p.b. odsyła także do przepisów art. 50 i 51 prawa budowlanego, jednakże przepisy te muszą być stosowane odpowiednio i wyłącznie w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Odesłanie zawarte w art. 71 ust. 3 p.b. należy rozumieć w ten sposób, że organ procedując w sprawie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego może nakazać przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części (o czym jest wprost mowa w art. 71 ust. 3 p.b.), jak też może zastosować któryś ze środków przewidzianych w art. 50 - 51 prawa budowlanego. Przepisy te stosuje się odpowiednio, zaś przewidziane w nich środki mogą być stosowane jedynie w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego. W komentarzach dotyczących tej regulacji podkreślało się między innymi, że nie może w tym trybie dojść do nałożenia obowiązku sporządzenia projektu budowlanego zamiennego albowiem zmiana sposobu użytkowania nie wymaga sporządzenia projektu budowlanego (Zdzisław Kostka, Prawo budowlane. Komentarz, Gdańsk 2004, str. 180). Odpowiednie zastosowanie art. 50 i 51 p.b. do samowolnej zmiany użytkowania obiektu budowlanego stwarza jedynie możliwość ustalenia dla tego stanu, tj. zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego, takich samych konsekwencji, jakie przepisy te przewidują w odniesieniu do prowadzonych niezgodnie z prawem robót budowlanych (tak również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w wyroku z dnia 17 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 1064/10, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W sprawie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego stosowanie art. 50 i 51 p.b. w związku z art. 71 ust. 3 p.b. mogło prowadzić jedynie do zastosowania jednego ze środków przewidzianych w tych przepisów do zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Odesłanie to nie stwarza natomiast podstawy do wydania w sprawie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego odrębnego i samoistnego rozstrzygnięcia w trybie naprawczym z art. 50 - 51 prawa budowlanego. Reasumując należy stwierdzić, że skoro postępowanie administracyjne o znaku: [...] zostało wszczęte w sprawie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia to w postępowaniu tym decyzja administracyjna mogła zostać wydana jedynie w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego. W postępowaniu tym nie można było natomiast wydać decyzji administracyjnej w innej w sprawie, w szczególności zaś nie można było wydać decyzji w trybie postępowania naprawczego z art. 50 - 51 prawa budowlanego. W tym miejscu należy wskazać, że w takim właśnie prawidłowym przedmiocie wydana została pierwsza decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] r., znak: [...], która dotyczyła odmowy wydania nakazu zaniechania użytkowania budynku mieszkalno-użytkowego lub jego części bądź doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego, a więc kwestii związanych ze zmianą sposobu użytkowania budynku (k.195-199 akt administracyjnych). Wprawdzie w decyzji tej odwoływano się także do art. 50 i 51 prawa budowlanego jednakże przepisy te stosowano w związku z art. 71 ust. 3 p.b., co oznaczało, że odnoszono je wyłącznie do kwestii związanych ze zmianą sposobu użytkowania budynku. Przedmiotowa decyzja została jednakże uchylono w toku instancji z uwagi na stwierdzenie nieważności decyzji wyrażających zgodę na użytkowanie budynku produkcyjno-użytkowego. Na dalszym etapie rozpatrzenia sprawy organ odwoławczy i w ślad za nim organ pierwszej instancji przedmiotem rozstrzygnięcia uczynili nie kwestię zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia, lecz rozstrzygnięcie naprawcze w trybie art. 50 - 51 prawa budowlanego. Jak wskazywano już wyżej nie było to prawidłowe albowiem postępowanie administracyjne zostało wszczęte i było prowadzone w sprawie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia, a nie w sprawie prowadzonych niezgodnie z prawem robót budowlanych, tj. w sprawie postępowania naprawczego z art. 50 - 51 prawa budowlanego. Powyższe skutkowało naruszeniem art. 104 § 1 i 2 k.p.a. albowiem zaskarżoną decyzję wydano w innej sprawie administracyjnej, niż sprawa w której wszczęto i prowadzono postępowanie administracyjne. Stwierdzone naruszenie zakwalifikować należy jako naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. skutkuje koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Wydanie decyzji w innej sprawie administracyjnej, niż sprawa będąca przedmiotem postępowania administracyjnego, ma oczywisty wpływ na wynik sprawy albowiem wprost i bezpośrednio dotyczy istoty i wyniku sprawy. Ponieważ analogicznych uchybień dopuścił się również organ pierwszej instancji, na podstawie art. 135 p.p.s.a., uchyleniu podlega również i jego rozstrzygnięcie. W zakończeniu należy także wskazać, że bez znaczenia dla takiej oceny przedmiotowej kwestii pozostaje wskazywany przez skarżącego fakt umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie o znaku: [...] i oddalenia wniesionej od tego rozstrzygnięcia skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 6 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Lu 583/18, co Sądowi znane jest z urzędu. Po pierwsze należy podkreślić, że przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszym postępowaniu pozostawała ściśle określona sprawa administracyjna, a nie wszystkie inne sprawy administracyjne tych samych stron. Po drugie w sprawie o znaku: [...] umorzono postępowanie w sprawie samowoli budowlanej z art. 48 p.b., ustalając, że inwestor posiadał wymagane pozwolenie na budowę, z tym, że realizując inwestycję odstąpił w sposób istotny od warunków pozwolenia (art. 50 ust. 1 pkt 4 p.b.). Umorzono zatem procedurę legalizacyjną z art. 48 p.b., a nie postępowanie naprawcze z art. 50 - 51 prawa budowlanego. W tym kontekście pewne wątpliwości budzi zatem jedynie to, że organy nadzoru architektoniczno-budowlanego tak skrupulatnie rozróżniły rożne formy prowadzenia robót budowlanych niezgodnie z prawem, nie dostrzegły zaś tego, że wydają decyzję w trybie procedury naprawczej z art. 50 - 51 p.b. w sprawie administracyjnej, której przedmiotem była zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia. Z uwagi na istotę uchybień, których dopuściły się organy w sprawie, tj. wydanie decyzji w innej sprawie administracyjnej, niż sprawa w której wszczęto i prowadzono postępowanie administracyjne, brak było podstaw do odnoszenia się przez Sąd do pozostałych zarzutów przedstawionych w skardze. Skutkiem wyroku Sądu będzie powrót sprawy do etapu postępowania przed organem I instancji, celem ponownego rozpatrzenia. Obowiązkiem organów rozpoznających sprawę będzie ponowne rozstrzygnięcie sprawy z uwzględnieniem przedstawionej wyżej oceny prawnej (art. 153 p.p.s.a.). W szczególności zatem organy będą miały na uwadze to, że niniejsze postępowanie administracyjne zostało wszczęte w sprawie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia, w związku z czym przedmiotem rozstrzygnięcia (decyzji) powinna być właśnie ta kwestia, tj. sprawa zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia. Oczywiście mając na uwadze, że z okoliczności faktycznych ujawnionych w sprawie wynika, że przy realizacji inwestycji w sposób istotny odstąpiono od warunków pozwolenia (art. 50 ust. 1 pkt 4 p.b.) organy powinny także rozważyć konieczność wszczęcia postępowania naprawczego w trybie art. 50 - 51 p.b. W tym stanie rzeczy, na podstawie przytoczonych powyżej przepisów oraz w oparciu o art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę.