II SA/Lu 636/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi D. D. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., znak: [....] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na postanowienie nakładające obowiązek usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r., znak: [...], wydanym na podstawie art. 134 i art. 144 k.p.a. w związku z art. 49 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.), L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. stwierdził niedopuszczalność zażalenia D. D. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] marca 2016 r., znak: [...] nakładające na inwestorkę na podstawie art. 49 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.) obowiązek usunięcia określonych nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym w terminie do dnia [...] czerwca 2016 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że na wydane w toku postępowania postanowienia zażalenie służy jedynie wówczas, gdy kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi, bądź gdy przewidują to przepisy odrębne. Organ wskazał, że skoro ani kodeks postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.) ani ustawa – Prawo budowlane nie zawierają przepisu upoważniającego do złożenia zażalenia na postanowienie wydane w trybie art. 49 ust. 3 Prawa budowlanego, to zażalenie na to postanowienie jest niedopuszczalne, a strona – stosownie do treści art. 142 k.p.a., może zaskarżyć to postanowienie w odwołaniu od późniejszej decyzji organu pierwszej instancji. Skargę na powyższe postanowienie wniosła D. D., zarzucając naruszenie: 1) art. 134 k.p.a. poprzez nieprawidłowe uznanie, że zażalenie na postanowienie organu pierwszej instancji jest niedopuszczalne; 2) art. 125 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie. W związku z powyższym skarżąca zażądała uchylenia zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skargi D. D. powołała się na treść pouczenia zwartego w treści postanowienia organu pierwszej instancji o przysługującym jej prawie do wniesienia zażalenia. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. W myśl art. 134 w związku z art. 144 k.p.a., organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność zażalenia oraz uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Jedną z podstawowych przesłanek stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia jest wyłączenie przez ustawodawcę możliwości wniesienia zażalenia na określone rodzaje postanowień. Przesłanka ta wystąpiła w niniejszej sprawie. Postanowienie wstrzymujące prowadzenie robót budowlanych, ustalające wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakładające obowiązek przestawienia dokumentów niezbędnych do zalegalizowania samowoli budowlanej, wydane na podstawie art. 49 ust. 3 Prawa budowlanego, nie podlega zaskarżeniu w drodze zażalenia. Jest to bowiem postanowienie o charakterze dowodowym, niezałatwiające sprawy co do istoty i niekończące postępowania (por. postanowienie NSA z dnia 30 czerwca 2010 r., II OSK 1169/10, Lex nr 643638). Stosownie do dyspozycji art. 142 k.p.a., treść tego postanowienia może być przez stronę kwestionowana w odwołaniu od decyzji rozstrzygającej sprawę, a następnie w ewentualnej skardze do sądu administracyjnego. O niedopuszczalności wniesienia zażalenia na postanowienie wydane na podstawie art. 49 ust. 3 Prawa budowlanego świadczy także rezultat wykładni systemowej przepisów ustawy – Prawo budowlane, z których wprost wynika, na które z postanowień wydanych przez organy nadzoru budowlanego przysługuje zażalenie (np. art. 49b ust. 4, art. 50 ust. 5). Skoro nie ma w przedmiotowej ustawie przepisu, który stanowiłby, iż na postanowienie wydane w trybie art. 49 ust. 3 przysługuje zażalenie, to – zakładając racjonalność ustawodawcy – taki środek prawny nie przysługuje. W związku z powyższym organ odwoławczy prawidłowo stwierdził niedopuszczalność zażalenia na podstawie art. 134 w związku z art. 144 k.p.a. Powyższej oceny nie zmienia okoliczność błędnego pouczenia skarżącej przez organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji o prawie do wniesienia zażalenia na to postanowienie (por. wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2001 r., I SA/Gd 170/00, niepubl.). Prawo do wniesienia środka odwoławczego musi wynikać wprost z przepisu ustawy. Nie tworzy go zatem omyłkowo zamieszczone przez organ w treści rozstrzygnięcia pouczenie. Mając na uwadze powyższe, sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).