II SA/Lu 637/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia NSA Maciej Kierek (sprawozdawca ), Protokolant Asystent sędziego Łucja Krasińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. oddala skargę II. przyznać [...] D. P. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwotę 292,80 zł (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym 52,80 zł (pięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy) należnego podatku od towarów i usług. Decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz.717 ze zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania B. S. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] ustalającą dla B. i G. małżonków K. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie o część garażową jednorodzinnego budynku mieszkalnego położonego na działce nr 689 przy ul. K. (obręb Ż.). W ust. 2 pkt 2 utrzymanej w mocy decyzji ustalono, że rozbudowa nastąpi od strony wschodniej przy granicy z działką nr 690. B. S. w odwołaniu podnosił, że usytuowanie garażu w odległości 7 m od strony północnej jego mieszkania wpłynie niekorzystnie na warunki życia (hałas, warkot silnika, spaliny samochodowe). Wyjaśnił, że jego żona jest po poważnej operacji serca i potrzebuje spokoju. Również jego 94 letni ojciec, którym się opiekuje potrzebuje ciszy. Inwestor mając działkę o szerokości 16m i długości 200m postawił budynek zbyt blisko budynku B. S. (mającego węższą działkę - 8m), co ograniczyło dostęp światła, może wybudować garaż poza swoim budynkiem, w stronę północną bezkolizyjnie. Kolegium rozpoznając odwołanie stwierdziło, że nie ma podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy, ponieważ zachodzą przesłanki określone w art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz.717) Organ ustalił, że ze znajdującej się w aktach sprawy analizy uwarunkowań zagospodarowania terenu sporządzonej przez uprawnionego architekta na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz.1588) wynika, że przedmiotowa inwestycja spełnia również wymogi określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Inwestycja została uzgodniona z właściwymi organami, co spełnia warunki art. 53 ust. 4 pkt 9 cyt. ustawy. Kolegium odnosząc się do zarzutów odwołania stwierdziło, że w świetle §12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz.690 ze zm.) dopuszczalne jest sytuowanie ściany budynku przy granicy z działką sąsiednią za zgodą właściwego organu budowlanego, po uzyskaniu upoważnienia ministra, wydaną na podstawie art. 9 ust. 1-3 ustawy – Prawo budowlane. Kolegium nie jest zatem właściwe do stwierdzenia czy odstępstwo w zakresie odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną ściany projektowanego garażu jest dopuszczalne, ustalenia w tym zakresie będą możliwe dopiero na etapie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. Skargę do sądu administracyjnego wniósł B. S. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Skarżący podniósł, że usytuowanie garażu przy granicy z jego działką znacznie utrudni życie jemu i jego rodzinie, ze względu na hałasy i wydobywające się z samochodu spaliny. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z prawem. Zaskarżona decyzja prawa nie narusza. W świetle art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) zmiana zagospodarowania przestrzennego terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art.50 ust.1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. B. i G. K. wnosili o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego o część garażową, przewidzianą do realizacji na działce nr 689 przy ul. K. w D. Bezspornym jest, że dla tego terenu brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego: dotychczasowy plan miejscowy wygasł bowiem z dniem 31 grudnia 2003r. z mocy art. 87 ust.3, natomiast nowy plan nie został jeszcze uchwalony. Prawidłowe było zatem wydanie przez organ decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Powołana ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w przepisie art. 61 ust. 1 stanowi, że wydanie takiej decyzji jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2. teren ma dostęp do drogi publicznej; 3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust.5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art.67 ustawy, o której mowa w art.88ust.1; 5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Powołany przepis precyzyjnie określa warunki wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, dlatego ich łączne spełnienie daje podstawy wydania takiej decyzji, co ma miejsce w niniejszej sprawie. Odnośnie zarzutów skargi należy stwierdzić, iż są one niezasadne. W świetle obowiązujących przepisów proces inwestycyjny – o ile dla danego obszaru nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - przebiega w dwóch etapach: ustalania warunków zabudowy i pozwolenia na budowę. Postępowania te prowadzone są przez dwa odrębne organy: organy nadzoru budowlanego i architektoniczne i choć dotyczą tego samego przedsięwzięcia budowlanego, mają odrębne zakresy i cele. W postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy organ ocenia czy projektowana inwestycja jest ogólnie dopuszczalna na danym terenie, natomiast to czy będzie ona faktycznie możliwa do zrealizowania rozstrzyga na podstawie okoliczności danej sprawy organ architektoniczny w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Odnosząc się do niniejszej sprawy stwierdzić należy, że skoro w świetle § 12 ust. 3 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002r., Nr 75, poz.690 ze zm.) dopuszczalne jest sytuowanie pod pewnymi warunkami obiektu budowlanego w granicy z działką sąsiednią, to słusznie organ w decyzji ustalającej warunki zabudowy przedmiotowej inwestycji dopuścił możliwość takiego usytuowania. Natomiast to czy inwestycja będzie mogła być rzeczywiście zrealizowana rozstrzygnie właściwy organ architektoniczny dopiero w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, w którym będzie badał m.in. czy inwestycja zapewnia poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. (art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy – Prawo budowlane) W literaturze przedmiotu podkreśla się, że ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy nie może być oceniana tak jak w kolejnym etapie postępowania inwestycyjnego – pozwolenia na budowę. W przeciwnym razie orzekanie o wymaganiach ochrony interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy pozbawiłoby w istocie osoby trzecie możliwości dochodzenia przysługujących im praw w późniejszym postępowaniu w pozwolenie na budowę, gdzie zagrożenia ich interesów przybierają o wiele bardziej konkretny i realny kształt (Z. Niewiadomski /w/ Prawo administracyjne. Część materialna, Warszawa 2004, WP, s.278) Ponadto stwierdzić należy, że organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie administracyjne i zastosowały właściwe przepisy prawa materialnego, co znalazło wyraz w szczegółowym uzasadnieniu decyzji. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów obowiązującego prawa i oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.)