II SA/Lu 638/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. i A.P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. znak: [...] w przedmiocie zaniechania użytkowania obiektu - w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu 22 lipca 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynęła skarga H. i A. P. - reprezentowanych przez pełnomocnika [...] W.G. - na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. znak: [...] w przedmiocie zaniechania użytkowania obiektu. Skarżący we wniosku z dnia 22 lipca 2013 r. zwrócili się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazali, że jej wykonanie grozi A. P. wyrządzeniem znacznej szkody poprzez utratę źródła utrzymania dla niego i jego rodziny, co w konsekwencji doprowadzi do utraty środków finansowych z tego źródła i poniesieniem nieodwracalnych strat z tego tytułu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi, sąd na wniosek skarżącego może na podstawie z art. 61 § 3 p.p.s.a. wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ochrona udzielana wnioskodawcy ma charakter tymczasowy. W myśl bowiem art. 61 § 6 p.p.s.a wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek: niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie budzi wątpliwości wyrażane w orzecznictwie stanowisko, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 października 2010 r. I GZ 316/10). To na skarżącym spoczywa bowiem obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Oznacza to, że wnioskodawca powinien wskazać konkretne okoliczności świadczące o tym, że w związku z wykonaniem decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto podkreślić należy, że nie wystarczy samo wskazanie przesłanek, czy nawet ogólny wywód strony. Wnioskodawca powinien wyjaśnić na czym polega niebezpieczeństwo powstania opisanych wyżej skutków i przekonywująco uzasadnić swoje twierdzenia w tym przedmiocie. Konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym całości akt sprawy nie oznacza bowiem, że Sąd - w odniesieniu do wniosku - miałby się domyślać jakie dowody chciałby przedstawić wnioskodawca, aby wykazać spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2010 roku, sygn. akt II FSK 502/09). Odnosząc powyższe do sprawy niniejszej stwierdzić należy, że skarżący - reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika - nie wykazali zaistnienia w sprawie niniejszej którejkolwiek z przywołanych wyżej przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku wskazali co prawda, że A. P. w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji utraci źródło utrzymania, jakie stanowi skup zboża, jednak nie załączyli do wniosku jakichkolwiek dokumentów umożliwiających Sądowi zbadanie, czy istnieje w związku z tym niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przede wszystkim skarżący nie wskazali wysokości grożącej im szkody ani nie wyjaśnili, czy prowadzony przez nich w przedmiotowych budynkach skup zboża stanowi jedyne źródło utrzymania rodziny. W niniejszej sprawie nie zachodzi także przesłanka trudnych do odwrócenia skutków. Powrót do stanu pierwotnego tj. ponownego użytkowania budynków nie wymaga bowiem od skarżących poniesienia znaczących nakładów, czy znaczących środków. W świetle powyższego stwierdzić należy, że skarżący nie uprawdopodobnili, że w ich przypadku spełnione zostały przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ubocznie należy wskazać, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji [...] w L. z dnia 6 czerwca 2010r. nie spowodowałaby pożądanego przez skarżących skutku polegającego na możliwości korzystania z budynku stodoły, silosów zbożowych i wagi samochodowej zlokalizowanych na działce skarżących nr 2312, w związku z okolicznością funkcjonowania w obrocie prawnym postanowienia z dnia 20 marca 2013 r. [...] w L. utrzymującego w mocy postanowienie [...] w K. z dnia 17 stycznia 2013 r. nakazujące H. i A. P. wstrzymanie użytkowania budynku stodoły, silosów zbożowych i wagi samochodowej zlokalizowanych na działce nr 2312, a więc tych samych budynków. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.