II SA/Lu 653/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca), Sędziowie WSA Jadwiga Pastusiak, Asesor sądowy Jerzy Parchomiuk, Protokolant Starszy inspektor sądowy Jolanta Sikora, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi E. H. i P. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej o ustaleniu warunków zabudowy po wznowieniu postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] na rzecz E. H. i P. P. kwotę 764 (siedemset sześćdziesiąt cztery) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania; III. zwraca z urzędu E.H. i P. P. nadpłacony wpis od skargi w kwocie 250 (dwieście pięćdziesiąt) złotych. Decyzją nr [...] z [...] marca 2014 r., znak: [...] [...], wydaną po rozpatrzeniu wniosku H. P., Prezydent Miasta L. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku biurowo-mieszkalnego, budynku gospodarczego z salą ekspozycyjną, budynku usługowego - spopielarni zwłok z salą pożegnań oraz z częścią administracyjno-biurową wraz ze zjazdem, wewnętrznym układem komunikacyjnym oraz niezbędnymi urządzeniami budowlanymi na działce nr [...], położonej w L. przy ul. [...]. Decyzja ta została zmieniona w zakresie dotyczącym zwiększenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej budynku biurowo-mieszkalnego decyzją nr [...] wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta L. z [...] grudnia 2015 r., znak: [...], a następnie decyzją nr [...] wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta L. [...] lutego 2016 r., znak: [...], przeniesiona na rzecz P. P. i E. H. prowadzących działalność gospodarczą pod firmą [...] s.c. P[...] i H[...]. Postanowieniem z [...] listopada 2017 r. organ pierwszej instancji wznowił z urzędu postępowanie w sprawie zakończonej decyzją nr [...] z [...] marca 2014 r., znak: [...] Jako podstawę prawną wznowienia wskazał art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Decyzją nr [...] z [...] lutego 2018 r., znak: [...], wydaną po przeprowadzeniu wznowionego z urzędu postępowania, Prezydent Miasta L.: 1) uchylił ostateczną decyzję własną nr [...] z [...] marca 2104 r., znak: [...]; 2) odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku biurowo-mieszkalnego, budynku gospodarczego z salą ekspozycyjną, budynku usługowego – spopielarni zwłok z salą pożegnań oraz częścią administracyjno-biurową wraz ze zjazdem. wewnętrznym układem komunikacyjnym oraz niezbędnymi urządzeniami budowlanymi na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] położonej w L. przy ul. [...]. Integralną część decyzji stanowią: załącznik graficzny do decyzji z liniami rozgraniczającymi teren inwestycji (nr [...]), a także części analizy obszaru: tekstowa (nr [...]) i graficzna (nr [...]). W uzasadnieniu tej decyzji organ pierwszej instancji podniósł, że podstawą wznowienia postepowania w sprawie jest art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., zgodnie z którym organ wznawia postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Organ przyznał, że ustalając w uchylonej decyzji własnej warunki zabudowy, nie uwzględnił zabudowy mieszkaniowej położonej w dalszym sąsiedztwie, zarówno w granicach administracyjnych miasta L., jak i na terenie gminy G.. Stwierdziwszy zaś, że rodzaj usług planowanych przez inwestora ma charakter specyficzny i budzący kontrowersje wśród okolicznych mieszkańców, a także mając na uwadze ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy G., uznał, że okoliczności te mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i stanowią przesłankę wznowienia postępowania określoną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Chociaż, jak zaznaczył organ, spopielarnia wedle rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko nie kwalifikuje się do tego rodzaju inwestycji, to stanowiąc specyficzny z natury rodzaj usług, wpływa na relacje społeczno- gospodarcze, kulturowe i funkcjonalne. Wobec powyższego, przy ocenie, czy ma miejsce spełnienie warunku kontynuacji funkcji terenu, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z 27 marca 2993 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 ze zm., dalej: u.p.z.p.), powinna być brana pod uwagę nie tylko zabudowa istniejąca w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji, ale także zabudowa mieszkaniowa położona w dalszym sąsiedztwie. W konkluzji organ stwierdził, że dominującym sposobem zagospodarowania obszaru objętego analizą jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i zagrodowa, występująca zarówno w granicach administracyjnych L., jak i na obszarze sąsiedniej gminy G.. Wnioskowany obiekt spopielarni nie spełnia więc wymogu obiektu o charakterze komplementarnym w stosunku do dotychczasowego zagospodarowania i zabudowy obszaru, jakimi są np. sklep osiedlowy, czy przedszkole. Nadto organ zaznaczył, że w pobliżu terenu inwestycji nie ma również cmentarza, co mogłoby uzasadniać lokalizację tego typu obiektu we wskazanym miejscu. Skoro projektowana inwestycja nie stanowi kontynuacji zabudowy i niesprzecznego sposobu zagospodarowania w stosunku do działek sąsiednich, to narusza zasadę tzw. dobrego sąsiedztwa. Odwołanie od tej decyzji wnieśli E. H. i P. P., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą [...] s.c. P[...] i H[...]. Decyzją z [...] maja 2018 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wyjaśniło, że wydając decyzję ustalającą warunki zabudowy dla opisanej na wstępie inwestycji, organ pominął fakt, że propozycja lokalizacji tej inwestycji dotyczy zabudowanej działki położonej przy ul. [...], dzielącej tereny gmin: L. i G. oraz specyficznego charakteru inwestycji, w ramach której miał być realizowany m.in. budynek usługowy, zaś w nim spopielarnia zwłok z salą pożegnań zmarłych. Przeprowadził zatem analizę obszaru jedynie w odniesieniu do granic administracyjnych L., z pominięciem ustaleń planu miejscowego gminy G., który dla tego obszaru wyznaczył funkcję zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami. W obszarze tym występuje ponadto zabudowa zagrodowa oraz budownictwo mieszkaniowe wielorodzinne i jednorodzinne. Dopuszcza się uzupełnienie tej zabudowy usługami, jednakże nie ulega wątpliwości, że ustawodawca, a w ślad za nim władze gminy, ustalając dopuszczalność usług w terenie występowania zabudowy mieszkaniowej, miał na myśli usługi o charakterze podstawowym związane z codziennym bytowaniem, a więc w żaden sposób nie oddziałujące na otoczenie. Brak jest, zdaniem Kolegium, przesłanek do przyjęcia, że spopielarnia ma taki charakter. Należy ją zaliczyć do usług ponadpodstawowych, których lokalizacja powinna, z uwagi na jej przedmiot, być dopuszczalna co najmniej poza strefą mieszkalną lub w znacznym od niej oddaleniu. Wnioskowana inwestycja takich wymogów nie spełnia. Innymi słowy, wnioskowanej inwestycji nie da się pogodzić z występującą w obszarze analizy zabudową, nie tylko mieszkaniową. Organ podniósł, że w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji znajduje się zabudowa usługowo-produkcyjno-magazynowa, lecz jest to, jak stwierdził, zabudowa nieuciążliwa dla mieszkańców oraz nienaruszająca ładu przestrzennego. Zdaniem Kolegium, organ pierwszej instancji miał prawo z urzędu wznowić postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną i rozstrzygnąć sprawę co do istoty. Wadą bowiem procesu wydawania decyzji ostatecznej było niewłaściwe przeprowadzenie analizy obszaru, pomijającej okoliczną zabudowę mieszkaniową i zagrodową. To zaś miało istotny wpływ na wynik sprawy. Kolegium podzieliło stanowisko organu pierwszej instancji, że spopielarnia zwłok (krematorium) to miejsce, w którym świadczy się specyficzny rodzaj usług. Są one związane z procesem pochówku zamarłych oraz wywołują emocje nie tylko w ramach danej wspólnoty religijnej, co skłania do przyjęcia, że lokalizacja takiej inwestycji powinna uwzględniać wszelkie uwarunkowania, w tym stanowisko miejscowej społeczności. Podstawowym kryterium pozytywnego załatwienia wniosku jest zachowanie przez planowaną inwestycję kontynuacji funkcji zabudowy w ramach tzw. dobrego sąsiedztwa określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Kolegium, za organem pierwszej instancji, uznało niespełnienie tego warunku przez planowane zamierzenie inwestycyjne. Poglądu tego nie może zmienić twierdzenie odwołującej się strony dotyczące podjęcia przez inwestora wszelkich starań obejmujących stronę techniczną inwestycji, czy też treść Konwencji sztokholmskiej uznającej krematoria za ekologiczne. To bowiem nie poziom zabezpieczenia technicznego inwestycji jest przedmiotem oceny, ale sam rodzaj świadczonych usług i ich sprzeczność z zabudową występującą w badanym obszarze. Skargę na decyzję Kolegium wnieśli E. H. i P. P., zarzucając naruszenie: 1) art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez uznanie, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, w przypadku gdy wskazana podstawa wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie; 2) art. 8 k.p.a. oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a., tj. zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, poprzez zmienność poglądów prawnych wyrażonych w decyzjach Prezydenta Miasta L. wydanych w takich samych stanach faktycznych oraz ze wskazaniem tej samej podstawy prawnej, jednak bez bliższego racjonalnego uzasadnienia takiej zmiany, w szczególności poprzez pominięcie uzasadnienia przyjętej przez organ podstawy wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną; 3) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez ogólnikowe, bez niezbędnej szczegółowości zgromadzenie i ocenienie materiału dowodowego w sprawie, co doprowadziło do bezpodstawnej odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji skarżących; 4) art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez jego błędną wykładnię i niezasadne przyjęcie, że projektowana przez skarżących inwestycja nie spełnia warunków określonych w przedmiotowym przepisie, tj. narusza zasadę "dobrego sąsiedztwa", w sytuacji, gdy w sąsiedztwie działki objętej wnioskiem zlokalizowana jest zabudowa usługowo - produkcyjno - magazynowa, a więc zabudowa tożsama z planowaną przez skarżących inwestycją, przez co został spełniony wymóg kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu; 5) § 3 ust. 1 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) poprzez arbitralne i nieuzasadnione rozszerzenie obszaru analizowanego i przeprowadzenie na nim analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej przez skarżących inwestycji, jedynie w celu poszukiwania takich funkcji, cech, parametrów zabudowy, aby w ten sposób uzasadnić formalną odmowę lokalizacji zabudowy o funkcjach, cechach i parametrach wnioskowanych przez skarżących. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji Prezydenta Miasta L. nr [...] z [...] lutego 2018r., znak: [...], a także o zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Decyzja będąca przedmiotem kontroli Sądu, na mocy której Kolegium uchyliło decyzję ustalającą warunki zabudowy oraz odmówiło inwestorom ustalenia tych warunków, została wydana w trybie wznowieniowym na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W myśl ostatniego z powołanych przepisów, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Zatem, aby mogło dojść do wznowienia postępowania na podstawie tego przepisu, muszą zostać spełnione łącznie trzy przesłanki. Po pierwsze, ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody istotne dla sprawy muszą być nowe. Przez pojęcie nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte, jak i po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Ujawnienie nowych okoliczności faktycznych stanowi samoistną podstawę wznowienia postępowania. Może być ono rezultatem przeprowadzenia dowodów (ujawnienia się dowodów) po wydaniu decyzji. Nie jest przy tym istotne, czy nastąpiło to w wyniku zaniedbań tego organu, czy z innych powodów. "Nowe okoliczności faktyczne" i "nowe dowody" mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania, o ile są dla sprawy istotne, a zatem muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć – przynajmniej potencjalnie – wpływ na treść decyzji. Drugą przesłanką wznowienia postepowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. jest istnienie "nowych okoliczności faktycznych" lub "nowych dowodów" w dniu wydania decyzji ostatecznej. Według trzeciej z przesłanek, "nowe okoliczności faktyczne" i "nowe dowody" nie mogły być znane organowi, który wydał decyzję. W niniejszej sprawie rację mają skarżący, którzy twierdzą, że Kolegium przedwcześnie, bez należytego zbadania wszystkich okoliczności sprawy i przekonującego uzasadnienia, uznało wystąpienie podstawy do wznowienia postępowania w sprawie w oparciu o dyspozycję art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Innymi słowy, organ ten nie wykazał skutecznie wystąpienia w sprawie istotnych nowych okoliczności faktycznych, które istniały w dniu wydania decyzji, a które nie były znane organowi wydającemu decyzję. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium wyjaśniło, że "organ pierwszej instancji miał prawo z urzędu wznowić postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną i rozstrzygnąć sprawę co do istoty. Wadą bowiem procesu wydawania decyzji ostatecznej było niewłaściwe przeprowadzenie analizy obszaru, pomijającej okoliczną zabudowę mieszkaniową i zagrodową. To zaś miało istotny wpływ na wynik sprawy" (s. 10 uzasadnienia decyzji). Tymczasem nowe okoliczności, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., to stan faktyczny, który istniał w dacie wydawania przez organ decyzji ostatecznej, lecz nie był on znany organowi z niezależnych od tego organu przyczyn, mający wpływ na status prawny strony, tj. zakres jego praw i obowiązków, a w konsekwencji na treść merytorycznego rozstrzygnięcia (por. wyroki NSA w Warszawie z [...] czerwca 1985, I SA [...], ONSA [...]/35; [...] lipca 1994 r., III SA [...], ONSA [...]/114; oraz wyrok NSA O/Z w Łodzi z [...] lipca 1997 r., I SA/Łd [...], LEX nr 30328 oraz M. P., N. okoliczności faktyczne i nowe dowody jako podstawa wznowienia postępowania administracyjnego, PiP 2004, z. 8, s. 52). Organ odwoławczy podniósł, że organ pierwszej instancji, ustalając skarżącym warunki zabudowy, nie wziął pod uwagę okolicznej zabudowy mieszkaniowej i zagrodowej. Jednak analiza dokumentów zamieszczonych w aktach administracyjnych sprawy, a także analiza uzasadnień wydanych w sprawie decyzji zarówno organu pierwszej, jak i drugiej instancji, nie dają jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, czy wydając pozytywną dla wnioskodawców decyzję, organ pominął okoliczną zabudowę, w tym istniejącą na terenie gminy G., czy też – uwzględniając jej istnienie - uznał, że planowana inwestycja harmonizuje z nią pod względem funkcjonalnym, technicznym i estetycznym. Nie sposób zatem uznać, że organy w sposób przekonujący wykazały zaistnienie przesłanki wznowienia postępowania w postaci ujawnienia się "nowych" okoliczności faktycznych. Jest to kwestia o kluczowym znaczeniu dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż sama zmiana oceny prawnej przeprowadzonego w sprawie dowodu (w tym wypadku analizy sposobu zagospodarowania i zabudowy działek sąsiednich) nie może stanowić podstawy do podważenia trwałości decyzji w trybie wznowienia postępowania (wyrok NSA z 1 lutego 2012 r., II OSK 2154/10, LEX nr 1121209). Przymiotu nowości nie ma również podnoszony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji fakt, że objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy inwestycja polegająca m. in. na budowie spalarni zwłok, obejmuje "specyficzny rodzaj usług, wywołujący kontrowersje i sprzeciw mieszkańców". Rodzaj inwestycji nie zmienił się bowiem od daty wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy, uchylonej po wznowieniu postępowania w sprawie. Organ pierwszej instancji posiadał wiedzę o "specyficznym" rodzaju usług, które strona skarżąca planuje świadczyć na terenie inwestycji już od dnia wpłynięcia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Trzeba pamiętać, że organ, wznawiając postępowanie w sprawie, ma obowiązek wyjaśnić przyczyny wznowienia szczególnie starannie, jednoznacznie, w sposób nie budzący żadnych wątpliwości. Jest to podyktowane szczególnym rodzajem tego środka służącego wzruszeniu decyzji, która - jako ostateczna – uzyskała przymiot trwałości. W niniejszej sprawie – jak wyżej podniesiono – Kolegium, nie uczyniło zadość temu obowiązkowi. Brak jednoznacznego, popartego wszechstronną, spójną argumentacją, ustalenia, że w sprawie spełnione zostały przesłanki wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., jako naruszający nie tylko dyspozycję tego przepisu, ale również art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 i art. 136 k.p.a., obligował Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.). Rozstrzygnięcie Sądu nie jest jednak równoznaczne z uznaniem, że w niniejszej sprawie nie występują przesłanki do wznowienia postępowania w oparciu o treść art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że jednym z koniecznych warunków wydania pozytywnej dla wnioskodawcy decyzji, tj. decyzji ustalającej – zgodnie z wnioskiem - warunki zabudowy, jest spełnienie tzw. zasady dobrego sąsiedztwa, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W myśl tego przepisu, warunki zabudowy ustala się w przypadku, gdy co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu (§ 3 ust. 1 rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego). Jeżeli okazałoby się, że wydając decyzję ustalającą warunki zabudowy dla określonej we wniosku inwestycji, organ, na skutek wadliwie wyznaczonego obszaru analizowanego, pominął pewne istotne elementy zagospodarowania działek sąsiednich, dostępnych z tej samej drogi publicznej, zaistniałaby podstawa do wznowienia postepowania, określona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Wprawdzie, jak wyżej podniesiono, błędna ocena stanu faktycznego pod względem prawnym nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania, ale niewątpliwie taką podstawę stanowi wadliwe ustalenie stanu faktycznego (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 1996, s. 637, a także wyroki NSA z 23 kwietnia 1999 r., SA/Łd 1331/97 ONSA 2000/2/74 oraz z 24 lipca 1997r., I SA/Łd 674/96 LEX nr 30328). Rozpoznając sprawę ponownie, Kolegium uwzględni powyższą ocenę prawną. W szczególności wszechstronnie, wnikliwie zbada, a następnie przekonująco uzasadni, czy w sprawie doszło do wadliwego ustalenia stanu faktycznego, polegającego na pominięciu przy ustaleniu warunków zabudowy istotnej dla sprawy okoliczności faktycznej, tj. sposobu zagospodarowania działek sąsiednich, położonych na terenie gminy G., objętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Jest to niezbędne dla oceny wystąpienia przesłanki wznowieniowej, dającej podstawę do wyeliminowania z obrotu prawnego ostatecznej decyzji administracyjnej. Rozstrzygniecie w przedmiocie zwrotu kosztów postepowania zostało wydane na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 k.p.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt c/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. poz. 1804 ze zm.). Z kolei podstawą prawną zwrotu skarżącym nadpłaconego wpisu jest art. 225 p.p.s.a. w związku z § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł, jak w sentencji.