II SA/Lu 653/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Asesor sądowy Marcin Małek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 maja 2021 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] sierpnia 2020 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z [...] sierpnia 2020 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 35 ust. 1 i 4 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256, dalej: k.p.a.) i art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania M. S., C. O., T. O. oraz M. K. od decyzji Starosty [...] z [...] czerwca 2020 r., nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. Sp. z o.o. z siedzibą w R. pozwolenia na budowę stacji transmisyjnej [...] wraz z wieżą telekomunikacyjną oraz wewnętrzną linią zasilającą na działce nr [...] położonej w S. , Wojewoda: 1) utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, prowadząc postępowanie z odwołania M. S., C. O. i T. O.; 2) umorzył postępowanie odwoławcze w stosunku do M. K., uznając, że nie jest stroną postępowania. Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. A. Sp. z o.o. złożyła w Starostwie Powiatowym w Z. wniosek o pozwolenie na realizację wyżej opisanej inwestycji. Pismem z [...] kwietnia 2020 r., znak: [...], Starosta ustalił krąg stron postępowania, a następnie zawiadomił strony o wszczęciu postępowania i możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz uzyskania stosownych wyjaśnień, a także złożenia zastrzeżeń, uwag lub wniosków. W dniach 5 i [...] maja 2020 r. sprzeciw do planowanej inwestycji złożyli: M. S. oraz C. i T. O., podnosząc, że wpłynie ona bardzo niekorzystnie na zdrowie ludzi, zwierząt oraz środowisko naturalne, a także prowadzone przez nich gospodarstwa rolne. Postanowieniem z [...] kwietnia 2020 r. organ pierwszej instancji, działając na podstawie art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, nałożył na inwestora obowiązek usunięcia braków wniosku o pozwolenie na budowę w terminie 30 dni od dnia otrzymania postanowienia. Inwestor uzupełnił braki w dniu [...] maja 2020 r. W związku z powyższym Starosta Z. [...] czerwca 2020 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na realizację wskazanej na wstępie inwestycji. Od decyzji odwołali się: M. S. oraz C. i T. O.. W uzasadnieniu decyzji drugoinstancyjnej z [...] sierpnia 2020 r., znak: [...] Wojewoda wyjaśnił, że zgodnie z ustaleniami uchwały Nr [...] Rady Gminy S. z [...] listopada 2013 r. działka nr [...], położona w obrębie S., znajduje się na terenie przeznaczonym do produkcji rolnej. Organ przytoczył następnie treść art. 46 ustawy z 7 maja 2010 r. o wspieraniu usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2410), zgodnie z którym miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi (ust. 1), zaś w myśl ust. 2 tego przepisu, jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Organ odwoławczy wyjaśnił dalej, że zaskarżona decyzja dotyczy budowy wieży kratowej typu BOT-E2/60 o całkowitej wysokości 61,95 m n.p.t., posadowionej bezpośrednio na fundamencie złożonym z sześciokątnej płyty fundamentowej (znajdującej się w całości pod ziemią) oraz trzech słupów podporowych (wystających 0,3 m n.p.t.) wraz z odgromnikami, na której zamontowane zostaną anteny radioliniowe. Wewnątrz wieży zostaną umieszczone urządzenia sterujące mocowane na stalowych rusztach w poziomie terenu. Dodatkowo na działce nr [...] zostanie wykonana wewnętrzna linia zasilająca. W ramach projektu przewiduje się instalację dwóch anten radioliniowych typu VHLP1-13-1WH/C o azymutach: 50° i 120°, zaś wysokość zawieszenia środka elektrycznego wynosi 59,00 m n.p.t. Wojewoda podzielił ustalenia organu pierwszej instancji, według których zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839) anteny radioliniowe są wyłączone z kwalifikowania przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Stąd, w ostatecznej decyzji z [...] lutego 2020 r., znak: [...] Wójt Gminy S. umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla objętego niniejszym postępowaniem przedsięwzięcia na podstawie z art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 71 ust. 2, art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2018 r. poz. 2081 ze zm., dalej: "u.u.i.ś."). Wojewoda dostrzegł jednocześnie, że zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 9 Prawa budowlanego do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć w przypadku instalacji radiokomunikacyjnych oświadczenie projektanta posiadającego uprawnienia budowlane do projektowania w specjalności, o której mowa w art. 14 ust. 1 pkt 2 lub 4 lit. a/, że instalacja radiokomunikacyjna nie spełnia warunków, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 60 wyżej powołanej ustawy. W aktach sprawy znajduje się oświadczenie projektanta mgr inż. R. K. posiadającego uprawnienia budowlane projektowe i wykonawcze (numer uprawnień [...]), że instalacja radiokomunikacyjna objęta przedmiotowym projektem budowlanym nie spełnia warunków, o których mowa w tych przepisach. Wojewoda podkreślił, że w prowadzonej w trakcie postępowania analizie organ pierwszej instancji uwzględnił rozporządzenie Ministra Zdrowia z 1 stycznia 2020 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. z 2019 r. poz. 2448), które kwalifikuje występowanie gęstości mocy S (W/m˛). Anteny radioliniowe typu VHLP1-13-1WH/C działają w pasmach częstotliwości od 12,7 do 13,25 GHz. Zgodnie z tabelą 2 rozporządzenia zakresy częstotliwości pól elektromagnetycznych, dla których określa się parametry fizyczne charakteryzujące oddziaływanie pól elektromagnetycznych na środowisko oraz dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych, charakteryzowane przez dopuszczalne wartości parametrów fizycznych dla miejsc dostępnych dla ludności dla zakresu częstotliwości pola elektromagnetycznego w przedziale od 2 GHz do 300 GHz wynoszą 10 W/m˛. Właściciele działki nr [...], nad którą na wysokości nie mniejszej niż 58,6 m n.p.t. występuje obszar o gęstości mocy 10 W/m˛, zostali uznani za strony postępowania w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę i mogli, korzystając z uprawnień zawartych w art. 10 k.p.a., zapoznać się z aktami sprawy. Zasięg sumaryczny tego obszaru jest nie większy niż 0,9 m od anteny ("Tabelaryczna prezentacja wyników obliczeń zasięgów pól elektromagnetycznych dla anten radioliniowych" oraz zał. 5 "Przewidywane obszary pól elektromagnetycznych o wartościach ponadnormatywnych - widok w płaszczyźnie pionowej"). Wojewoda wskazał, że w myśl § 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r. poz. 1065), budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi powinien być wznoszony poza zasięgiem zagrożeń i uciążliwości określonych w przepisach odrębnych, przy czym dopuszcza się wznoszenie budynków w tym zasięgu pod warunkiem zastosowania środków technicznych zmniejszających uciążliwości poniżej poziomu ustalonego w tych przepisach bądź zwiększających odporność budynku na te zagrożenia i uciążliwości, jeżeli nie jest to sprzeczne z warunkami ustalonymi dla obszarów ograniczonego użytkowania, określonych w przepisach odrębnych. Do uciążliwości zalicza się w szczególności szkodliwe promieniowanie i oddziaływanie pól elektromagnetycznych. Biorąc pod uwagę treść tego przepisu oraz ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Rady Gminy S., Wojewoda stwierdził, że przedmiotowa inwestycja w żaden sposób nie wpływa negatywnie na przyszłą zabudowę możliwą do realizacji zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, bowiem w otoczeniu planowanej inwestycji zostały utrzymane poziomy pól elektromagnetycznych poniżej dopuszczalnych. Budowa stacji nie spowoduje ograniczenia w możliwości zabudowy działek sąsiednich, ponieważ nie znajdzie się w strefie o gęstości mocy pola przekraczającej wartość 10 W/m˛ (będzie niższa niż 58,6 m n.p.t.). Zatem, według Wojewody, organ pierwszej instancji prawidłowo określił krąg stron w postępowaniu, tj. właścicieli działek w obszarze o sumarycznej gęstości pola przekraczającej wartości wynikające z przepisów odrębnych, tj. rozporządzenia Ministra Zdrowia z 1 stycznia 2020 r., w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku. Rozpatrując natomiast odwołanie M. K., organ odwoławczy stwierdził, że żądanie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ działki o nr: [...], [...], [...], [...], [...], będące jej własnością, nie znajdują się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, w konsekwencji czego nie może ona zostać uznana za stronę postępowania. Odnosząc się do zarzutu, że przedmiotowa inwestycja wpłynie negatywnie m.in. na zdrowie ludzi, zwierząt oraz obniży wartość nieruchomości, Wojewoda zauważył, że organ odwoławczy nie ma kompetencji do wypowiadania się w powyższym zakresie. Ponadto analiza akt sprawy nie wykazała niezgodności przedłożonych opracowań z przepisami warunków technicznych oraz Prawa budowlanego. Projekt jest kompletny, a jego autorzy legitymują się stosownymi uprawnieniami. Wobec jednoznacznego stwierdzenia zawartego w art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, stanowiącego, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, orzeczono o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. W skardze na powołaną na wstępie decyzję M. S. wniosła o jej uchylenie w całości oraz o uchylenie utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Odwołując się do treści raportu autorstwa dra A. V. pt. "Opinia w sprawie szkodliwości masztów i stacji dla telefonii komórkowej" oraz opinii eksperckiej dra P. Stachyry, skarżąca podniosła, że objęta zaskarżoną decyzją inwestycja, planowana w bezpośrednim sąsiedztwie jej miejsca zamieszkania i prowadzenia gospodarstwa rolnego, niekorzystnie wpłynie na zdrowie jej i członków jej rodziny, a ponadto negatywnie wpłynie na stan środowiska przyrodniczego, czego organy w niniejszej sprawie nie wzięły pod uwagę. Ponadto wskazała, że planowana inwestycja niewątpliwie obniży wartość rynkową należącej do niej nieruchomości. Do skargi skarżąca dołączyła kopie obu powołanych w skardze ekspertyz. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest pozwolenie na budowę stacji transmisyjnej telefonii komórkowej WA-0171 wraz z wieżą telekomunikacyjną oraz wewnętrzną linią zasilającą na działce nr [...] położonej w S. , której funkcjonowanie, w ocenie skarżącej, będzie stanowiło poważne zagrożenie dla życia i zdrowia jej i jej najbliższych, zagrożenie dla środowiska naturalnego oraz spowoduje obniżenie wartości należącej do niej działki. Materialnoprawną podstawę kontrolowanego aktu stanowi art. 35 ust. 1 w związku z art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. W myśl art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; (3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Stosownie zaś do treści art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 tej ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Oznacza to, że organ administracji architektoniczno-budowlanej w razie spełnienia przez wnioskodawcę wskazanych wyżej przesłanek ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem wnioskodawcy. Dopiero niespełnienie którejkolwiek z nich czyni niedopuszczalnym wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. W konsekwencji, oceniając dołączony do wniosku o pozwolenie na budowę projekt budowlany, organ nie ma prawa badać go pod kątem oczekiwań lokalnej społeczności. Warunkiem uzyskania przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę jest bowiem złożenie kompletnej dokumentacji projektowej wraz z oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, stosownymi opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami, która to dokumentacja podlega ocenie właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej pod kątem zgodności projektowanego zamierzenia inwestycyjnego z planem miejscowym oraz z przepisami techniczno-budowlanymi. Pozytywne ustalenia w tym zakresie obligują organ do udzielenia pozwolenia na budowę. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że inwestor spełnił wymagania, od których uzależnione było wydanie decyzji o pozwoleniu na realizację inwestycji objętej niniejszym postępowaniem. Do wniosku załączono wszystkie wymagane dokumenty, w szczególności cztery egzemplarze projektu budowlanego oraz oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Osoby projektujące i sprawdzające projekt w dacie wykonania poszczególnych części projektu budowlanego posiadały ważne zaświadczenia o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego (k. 7-13 projektu budowlanego). Zgodnie z wymogiem określonym w art. 33 ust. 2 pkt 9 Prawa budowlanego, do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor dołączył oświadczenie mgr inż. R. K. - projektanta posiadającego uprawnienia budowlane do projektowania w specjalności, o której mowa w art. 14 ust. 1 pkt 2 lub 4 lit. a/, że objęta wnioskiem instalacja radiokomunikacyjna nie spełnia warunków, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 60 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Ponadto, jak prawidłowo ustaliły organy obu instancji, objęta wnioskiem inwestycja planowana jest na terenie objętym uchwałą Nr [...] Rady Gminy S. z [...] listopada 2013 r. w sprawie zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy S. (Dz.Urz.Woj.[...]. poz. [...]), według której teren ten przeznaczony jest do produkcji rolnej. W myśl art. 46 ustawy z 7 maja 2010 r. o wspieraniu usług i sieci telekomunikacyjnych, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi (ust. 1). Stosownie zaś do treści ust. 2 tego przepisu, jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Nie ulega wątpliwości, że stacja bazowa telefonii komórkowej stanowi inwestycję celu publicznego z zakresu łączności publicznej (zob. wyroki NSA: z 03.09.2008 r., II OSK 989/07; z 23.01.2011 r., II OSK 1829/12; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl), którą można realizować na terenach o przeznaczeniu rolniczym (w myśl art. 46 ust. 2 powołanej wyżej ustawy, "przeznaczenie terenu na cele rolnicze nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej"). Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdził również zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska. Zgodnie z art. 86 pkt 2 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organy wydające decyzję o pozwoleniu na budowę i o zatwierdzeniu projektu budowlanego. Oznacza to, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma charakter sui generis "rozstrzygnięcia wstępnego" względem przyszłego zezwolenia na realizację konkretnego przedsięwzięcia i pełni względem niego w istocie funkcję prejudycjalną, zaś określone w tej decyzji warunki realizacji przedsięwzięcia nie mogą być na dalszych etapach procesu inwestycyjnego modyfikowane. Rolą organu administracji architektoniczno-budowlanej jest natomiast jedynie sprawdzenie zgodności projektu z warunkami określonymi w tym rozstrzygnięciu. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę stoi na stanowisku, że wynikające z art. 86 pkt 2 u.u.i.ś. związanie organów administracji architektoniczno-budowlanej decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach obejmuje także decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zapadłą w związku ze stwierdzeniem przez organ ochrony środowiska, że planowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco (zawsze lub choćby potencjalnie) oddziaływać na środowisko, a więc że nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zdaniem Sądu, użyty w art. 86 pkt 2 u.u.i.ś. termin "decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach" należy rozumieć szeroko, jako każdą merytoryczną decyzję w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań i w konsekwencji obejmować tym terminem także decyzję umarzającą postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań z powodów merytorycznych, tj. z uwagi na stwierdzony brak przesłanek do zakwalifikowania planowanej inwestycji jako przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy związanie organu administracji architektoniczno-budowlanej decyzją umarzającą postepowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wynika również z art. 16 § 1 k.p.a. i art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. W świetle przywołanych unormowań pozostawanie w obrocie prawnym ostatecznej decyzji umarzającej, z powodów merytorycznych, postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla określonego przedsięwzięcia uniemożliwia następnie wydanie decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania dla tego samego przedsięwzięcia. Organ ochrony środowiska, otrzymawszy kolejny wniosek w tej sprawie, będzie zmuszony odmówić wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. Z tych wszystkich względów należy podzielić stanowisko organów orzekających w niniejszej sprawie, że w przypadku przedstawienia przez inwestora ostatecznej decyzji umarzającej postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, rolą organu administracji architektoniczno-budowlanej, zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, jest jedynie zbadanie zgodności przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego z tą decyzją, tj. ustalenie, czy została ona wydana w odniesieniu do tego samego przedsięwzięcia. Zamieszczona w aktach niniejszej sprawy ostateczna decyzja Wójta Gminy S. z [...] lutego 2020 r., znak: [...] umarzająca jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dotyczy przedsięwzięcia pod nazwą: "Stacja transmisyjna [...] wraz z wieżą telekomunikacyjną oraz wewnętrzną linią zasilającą na działce nr [...] położonej w obrębie S., jedn. ewid. S. ". Nie ulega zatem wątpliwości, że inwestycja objęta tą decyzją jest tożsama z przedsięwzięciem stanowiącym przedmiot kwestionowanej w rozpoznawanej sprawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Wobec tego – zgodnie z wcześniejszymi uwagami – organ administracji architektoniczno-budowlanej nie był już uprawniony do dokonywania odmiennej oceny (kwalifikacji środowiskowej) planowanej inwestycji. Odnosząc się do zarzutu braku analizy wynikających z funkcjonowania inwestycji zagrożeń dla życia i zdrowia ludzi oraz zagrożeń dla środowiska, należy stwierdzić, że jest on chybiony. Skoro bowiem organy uznały skarżącą za stronę postępowania, to nie ulega wątpliwości, że należąca do niej nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania tej inwestycji, tj. na terenie wyznaczonym w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Organy uznały zatem, że tej nieruchomości mogą dotknąć określone ograniczenia w zagospodarowaniu. Wprowadzanie takich ograniczeń jest jednak prawnie dopuszczalne pod warunkiem, że nie przekroczy dopuszczonych przepisami norm (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP). W rozpoznawanej sprawie przy parametrach wynikających z zatwierdzonego projektu budowlanego (obszar występowania pół elektromagnetycznych o gęstości mocy 10 W/m˛ występuje na wysokości nie mniejszej niż 58,6 m n.p.t., zaś zasięg sumaryczny tego obszaru jest nie większy niż 0,9 m od anteny) oraz przy uwzględnieniu wysokości i charakteru występującej na działce skarżących i dopuszczonej planem miejscowym zabudowy, nie wystąpią miejsca ponadnormatywnego promieniowania w strefach dostępnych dla ludności. Zatem realizacja projektowanej inwestycji nie wprowadzi żadnych dodatkowych, niedopuszczalnych prawem ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości skarżącej. Natomiast fakt, że inwestycja ze względu na położenie i swoje parametry nie wymaga wdrożenia postępowania w sprawie oceny środowiskowych uwarunkowań nie oznacza, że skarżąca jest pozbawiona ochrony prawnej. Mieszkańcy i inne podmioty przebywające w sąsiedztwie planowanej inwestycji mają bowiem prawo do ochrony przed nadmiernym promieniowaniem elektromagnetycznym. Po pierwsze, na etapie budowy inwestor będzie obowiązany realizować inwestycję według parametrów, które sam przedstawił we wniosku, a skarżąca będzie mogła zwracać na ten aspekt sprawy uwagę właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej i organowi nadzoru budowlanego. Po drugie, jeżeli skarżąca w przyszłości poweźmie jakiekolwiek obawy, że zrealizowana instalacja oddziałuje negatywnie na teren pozostający w granicach jej nieruchomości, może zwrócić się do właściwego organu ochrony środowiska lub inspekcji sanitarnej o dokonanie kontroli funkcjonującego urządzenia. Niemniej jednak obawy wyrażane przez skarżącą w przedmiotowym postępowaniu stanowiące zarówno wyraz troski o zdrowie jej i jej najbliższych oraz o stan środowiska, jak i przejaw należytej dbałości o własne sprawy związane z nieruchomością, nie uzasadniały zakwestionowania legalności zaskarżonej decyzji. Mając to na uwadze, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.).