II SA/Lu 654/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 6 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [..]. nr [..] w przedmiocie świadczenia z pomocy społecznej postanawia odrzucić skargę. Decyzją z dnia [..]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy odmawiającą J. W. przyznania pomocy finansowej. Skargę do tut. Sądu na powyższą decyzję złożyła J. M. wskazując, iż uzależnianie przyznania pomocy finansowej J. W. od złożenia przez nią oświadczenia dotyczącego jej dochodów i stanu majątkowego jest nieporozumieniem, gdyż nie prowadzi ona razem z wymienionym wspólnego gospodarstwa domowego oraz niej jest jego rodziną. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podstawową kwestią w przedmiotowej sprawie jest zagadnienie dopuszczalności wniesienia skargi na w/w decyzję przez J. M.. Uruchomienie bowiem powierzonej sądowi administracyjnemu kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia poprzedzać musi konstatacja, że skarga w niniejszej sprawie pochodzi od uprawnionego podmiotu. Stosownie do art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwaną dalej p.p.s.a.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Z § 2 zaś tego przepisu wynika, że uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Treść przywołanego przepisu wskazuje zatem, iż legitymacja do złożenia skargi oparta jest na kryterium interesu prawnego, co oznacza, że ze skargą może wystąpić, co do zasady, podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym, a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. A zatem, zaskarżona do sądu decyzja może dotyczyć tylko własnej sprawy administracyjnej, rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot. Innymi słowy, osoba nie mająca interesu prawnego nie może poszukiwać ochrony na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego. Mając na uwadze powyższy stan prawny i okoliczności faktyczne, wynikające z akt sprawy, należy przede wszystkim stwierdzić, że niniejsza sprawa sądowa dotyczy decyzji administracyjnej, gdzie stroną postępowania był jedynie J. W.. Bezspornym jest, iż postępowanie dotyczące przyznania mu pomocy finansowej zostało wszczęte na jego wniosek, celem przyznania wyłącznie jemu stosownej pomocy. Nadto wyłącznie jemu organy doręczały wydane decyzje pouczając go o przysługujących mu środkach zaskarżenia. Należy pamiętać, iż przyznanie świadczeń w ramach pomocy społecznej wiąże się zawsze ze stanem, w którym znalazła się dana osoba właściwym co do zasady tylko dla niej. Oznacza to, że osoba ta nie może przekazać na rzecz innego podmiotu swojego uprawnienia. Zatem, gdy udzielenia pomocy dotyczy danej osoby, to wyłącznie ta osoba może wyrażać swoje niezadowolenie poprzez składanie odwołań i skarg sądowych. Wskazywanie przez organy w zaskarżonych decyzjach na fakt związania wnioskodawcy z osobą skarżącej J. M. nie uprawnia jej do złożenia skargi celem dokonania kontroli sądowej zasadności tych twierdzeń. Prowadzone postępowanie administracyjne dotyczyło wyłącznie praw przysługujących J. W., który jako jedyny uprawniony był do wniesienia skargi, gdyż, jak już podkreślano, zaskarżona decyzja wpływa jedynie na jego prawa. Z tych względów oczywistym jest, że skarżąca nie posiada legitymacji skargowej, bowiem zaskarżona decyzja nie dotyczy jej interesu prawnego, lecz interesu innej osoby (J. W.). Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 50 § 1 a contrario p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.