II SA/Lu 655/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz - sprawozdawca, Sędziowie Asesor WSA Wojciech Kręcisz,, Asesor WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Referent Agnieszka Kocot, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2005 r. sprawy ze skargi D. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę. Decyzją z dnia [...]., znak: [...] wydaną na podstawie art. 138§1pkt.1 kpa oraz art. 39ust.1 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 64, poz.593 ze zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania D. G. utrzymało w mocy decyzję Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...]., znak: [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego w miesiącu marcu 2005r. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że odmówiono D. G. przyznania zasiłku celowego ze względu na ograniczone możliwości finansowe ośrodka. Na dzień wydania decyzji został bowiem wykorzystany limit środków finansowych przeznaczonych na realizację zasiłków celowych na miesiąc marzec. Ponadto organ stwierdził, że D. G. otrzymał już w tym miesiącu dwa zasiłki celowe w kwocie 50zł przeznaczone na opłacenie rachunków za energię elektryczną i na częściowe pokrycie kosztów leczenia, a także zasiłek okresowy. Organ odmawiając przyznania świadczenia miał ponadto na uwadze, że D. G. nie wykazuje chęci współdziałania z pracownikiem socjalnym Ośrodka Opieki Społecznej w celu przezwyciężania trudnej sytuacji materialnej, nie uprawia także własnego gospodarstwa rolnego, zaś w 2004r. odmówił przyjęcia pracy na stanowisku pracownika biurowego i sezonowego w chłodni. Zdaniem organu administracyjnego pomoc społeczna bowiem nie może stanowić stałego źródła utrzymania, lecz powinna jedynie umożliwić przezwyciężanie występujących trudności. Skargę do sądu administracyjnego wniósł M. G. domagając się uchylenia powyższej decyzji, jako niezgodnej z prawem i nie uzasadniając szerzej swego żądania. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z prawem. Zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Zasady przyznawania świadczeń z pomocy społecznej uregulowane zostały w ustawie z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 64, poz.539 ze zm.) W świetle przepisów art. 2 i 3 tej ustawy celem pomocy społecznej jest wspieranie osób i rodzin w ich wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i przezwyciężenia trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości, a także umożliwianie im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka. Rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. (art.3ust.3) Skarżący wnosił o przyznanie mu zasiłku celowego na podstawie art. art.39 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz.593 z późn. zm.), który stanowi, że w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów, napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu może być przyznany zasiłek celowy. Przyznanie tego zasiłku ma charakter uznaniowy, co oznacza, że organ nie jest zobowiązany przyznać świadczenie, lecz tylko może je przyznać, o ile uzna to za celowe w świetle okoliczności sprawy ustalonych z zachowaniem wymogów procedury administracyjnej, a w szczególności art.7, 10, 77 i 80 kpa. Granice uznania wyznacza relacja pomiędzy interesem społecznym a słusznym interesem strony ubiegającej się o pomoc. Słuszny interes skarżącego, znajdującego się w trudnej sytuacji materialnej, nie może przesądzać o przyznaniu zasiłku, jeżeli sprzeciwia się temu interes społeczny rozumiany w kategoriach ustawy o pomocy społecznej. Stosownie do art. 3ust.4 tej ustawy potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Sąd nie dopatrzył się sprzeczności zaskarżonej decyzji z przepisami prawa materialnego ani z przepisami postępowania administracyjnego. W toku postępowania zebrano materiał dowodowy pozwalający na ustalenie sytuacji materialnej skarżącego i rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty. Nieuwzględnienie żądania przyznania zasiłku celowego nie pozostaje w sprzeczności z prawem, skoro przepisy prawa pozostawiają w tym zakresie decyzję do uznania organu pomocy społecznej, który rozpoznając wniosek D. G. nie przekroczył granic przysługującego mu uznania. Organ ten w uzasadnieniu wskazał bowiem na brak możliwości finansowych Ośrodka oraz podkreślił, że wydając decyzję odmowną wzięto również pod uwagę dotychczas udzieloną skarżącemu na ten cel pomoc. Ponadto zgodzić się należy ze stanowiskiem organu odwoławczego, iż pomoc społeczna nie jest i nie może być traktowana jako stałe źródło dochodu służące do zaspokajania choćby tylko najbardziej uzasadnionych potrzeb, zaś osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej są obowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej. (art.4 cyt. ustawy) Skoro więc skarżący wbrew obowiązkowi wynikającemu z powołanego przepisu nie podejmuje starań o podjęcie pracy, mimo iż posiada możliwości podjęcia wysiłku zmierzającego do zaspokojenia niezbędnych potrzeb (gospodarstwo rolne), to brak jest podstaw do pozytywnego załatwienia każdego z wielu składanych wniosków o przyznanie pomocy. Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) Sąd oddalił skargę.