II SA/Lu 655/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Kierek (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński, Asesor WSA Wiesława Achrymowicz, Protokolant Stażysta Anna Chmielewska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 września 2006 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę. Decyzją z dnia czerwca 2006r., znak: [...] wydana na podstawie art. 138§1pkt.1 kpa w zw. z art. 39ust.1 i2, art. 8ust.1pkt.1 i ust.3, art.2ust.1 i art. 3ust.3i4, art.107ust.1,3 i4 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 64, poz.593 ze zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania A. M. utrzymało w mocy decyzję Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia kwietnia 2006r., znak: [...] o odmowie przyznania zasiłku celowego. A. M. wnosił o przyznanie mu zasiłku celowego na kupno leków. Organ I instancji ustalił, że wnioskodawca jest inwalidą I grupy na stałe, prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i utrzymuje się wyłącznie ze świadczeń otrzymywanych z pomocy społecznej tj. zasiłku stałego w kwocie 317zł oraz zasiłku pielęgnacyjnego w kwocie 144zł, które łącznie nie przekraczają kwoty kryterium dochodowego tj. 461zł. Ponadto jest objęty ubezpieczeniem zdrowotnym również opłacanym przez organ pomocy społecznej. W ostatnim okresie, tj. od lutego do kwietnia 2006r. zostało mu przyznanych 5 zasiłków celowych w wysokościach: 65 zł, 23,03zł, 20zł, 26zł i 130zł na pokrycie opłat energii elektrycznej, na leki oraz na zabiegi rehabilitacyjne. Odmawiając przyznania pomocy finansowej na zakup leków organ I instancji wyjaśnił, że A. M. otrzymuje od niego systematycznie pomoc i jest objęty planem pomocy, ale składając wniosek nie udokumentował wydatków poniesionych na zakup leków. Jako podstawę odmowy przyznania świadczenia organa wskazały również ograniczone środki, jakimi dysponuje ośrodek pomocy społecznej, które muszą być rozdysponowane pomiędzy wiele osób nie posiadających w ogóle dochodów. W odwołaniu od tej decyzji A. M. wskazał, że koszt leków przepisanych mu w marcu 2006r. przez lekarzy: ortopedę, chirurga naczyniowego, kardiologa, hematologa i pulmonologa wynosi 250zł, ale nie posiada na nie pieniędzy. Wniósł o przeprowadzenie rozprawy. Organ II instancji rozpoznając odwołanie stwierdził, że przytoczone w nim zarzuty nie znajdują odzwierciedlenia w zebranym materialne dowodowym, bowiem w piśmie z dnia kwietnia 2006r. wnioskodawca oświadczył, że wykupił przepisane mu leki z własnych funduszy za 50zł, brak jest zatem zgodności jego oświadczeń; nie ma również w aktach sprawy rachunków czy faktur z aptek. Poza tym organ odwoławczy w całości podzielił argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, iż ośrodek dysponuje ograniczonymi środkami finansowymi, zaś wnioskodawca otrzymuje stałą pomoc. Odmawiając przeprowadzenia rozprawy organ powołał się na art. 89§1kpa, który przewiduje rozprawę tylko w wyjątkowych sytuacjach, tj. gdy zapewni to przyspieszenie lub uproszczenie postępowania bądź osiągnięcie celu wychowawczego albo gdy wymaga tego przepis prawa. Skargę do sądu administracyjnego wniósł A. M., domagając się domagając się uchylenia powyższej decyzji. Skarżący podtrzymał w całości zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z prawem. Zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Zasady przyznawania świadczeń z pomocy społecznej uregulowane zostały w ustawie z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 64, poz.539 ze zm.) W świetle przepisów art. 2 i 3 tej ustawy celem pomocy społecznej jest wspieranie osób i rodzin w ich wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i przezwyciężenia trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości, a także umożliwianie im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka. Rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. (art.3ust.3) Skarżący wnosił o przyznanie mu zasiłku celowego na podstawie art. art.39 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz.593 z późn. zm.), który stanowi, że w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów, napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu może być przyznany zasiłek celowy. Przyznanie tego zasiłku ma charakter uznaniowy, co oznacza, że organ nie jest zobowiązany przyznać świadczenie, lecz tylko może je przyznać, o ile uzna to za celowe w świetle okoliczności sprawy ustalonych z zachowaniem wymogów procedury administracyjnej, a w szczególności art.7, 10, 77 i 80 kpa. Granice uznania wyznacza relacja pomiędzy interesem społecznym a słusznym interesem strony ubiegającej się o pomoc. Słuszny interes skarżącego, znajdującego się w trudnej sytuacji materialnej, nie może przesądzać o przyznaniu zasiłku, jeżeli sprzeciwia się temu interes społeczny rozumiany w kategoriach ustawy o pomocy społecznej. Stosownie do art. 3ust.4 tej ustawy potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Sąd nie dopatrzył się sprzeczności zaskarżonej decyzji z przepisami prawa materialnego ani z przepisami postępowania administracyjnego. W toku postępowania zebrano materiał dowodowy pozwalający na ustalenie sytuacji materialnej skarżącego i rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty. Nieuwzględnienie żądania przyznania zasiłku celowego nie pozostaje w sprzeczności z prawem, skoro przepisy prawa pozostawiają w tym zakresie decyzję do uznania organu pomocy społecznej, który rozpoznając wniosek A. M. nie przekroczył granic przysługującego mu uznania. Organ ten w uzasadnieniu wskazał bowiem na brak możliwości finansowych Ośrodka oraz podkreślił, że wydając decyzję odmowną wzięto również pod uwagę dotychczas udzieloną skarżącemu na ten cel pomoc, a także fakt, iż nie wykorzystał on w pełni udzielonej mu w formie dożywiania pomocy i w marcu 2006r. dobrowolnie z niej zrezygnował. Z tych względów zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) Sąd orzekł, jak w sentencji.