II SA/Lu 658/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 23 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie p o s t a n a w i a odrzucić skargę. T. R. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...], którym organ ten uznał za nieuzasadnione zażalenie skarżącej w przedmiocie niezałatwienia w terminie przez Burmistrza Miasta jej wniosku z dnia [...] r. w sprawie zmiany stanu wód na nieruchomości oznaczonej jako działka nr ewid. [...] ul. M. w [...]. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji tych sądów określają natomiast przepisy art. 3, art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."). Z powołanych regulacji wynika, że kontrola sądu administracyjnego obejmuje rozstrzygnięcia organów administracji publicznej zapadłe m.in. w formie postanowienia. Art. 3 § 1 pkt 2 p.p.s.a. ogranicza jednakże kognicję sądu w tym zakresie jedynie do postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo które kończą postępowanie oraz na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Do właściwości sądów administracyjnych należy ponadto kontrola postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (art. 3 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym do dnia 14 sierpnia 2015 r., mającym wciąż zastosowanie do spraw wszczętych do tego dnia). Wyszczególnienie wymienionych wyżej aktów jest wyczerpujące, zatem skarga wniesiona na postanowienie organu administracji publicznej wykraczające poza ten zakres przedmiotowy jest niedopuszczalna i podlegać musi odrzuceniu, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie wykracza poza zakres powołanych wyżej regulacji. Jak wynika z art. 37 § 2 k.p.a., zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie skutkuje uruchomieniem działania nadzorczego organu wyższego stopnia. W razie uznania zasadności zażalenia organ ten wyznacza organowi niższego stopnia dodatkowy termin załatwienia sprawy, zarządza wyjaśnienie przyczyn zwłoki oraz w razie potrzeby zarządza podjęcie środków zapobiegających naruszeniu terminów załatwienia spraw w przyszłości. Wniesienie zażalenia na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. jest nadto niezbędną przesłanką wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania (art. 52 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). Podkreślić przy tym należy, iż k.p.a. nie normuje wprost w jakiej formie organ rozstrzyga na skutek rozpatrzenia wniesionego zażalenia na bezczynność i to zarówno w sytuacji jego uwzględnienia, jak również uznania go za niezasadne. W doktrynie oraz judykaturze utrwalił się jednakowoż pogląd, iż organ administracji właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. wydaje w celu jego załatwienia postanowienie (por. [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz LEX, Warszawa 2011, wyd. IV, s. 345). Postanowienie to wydane jest w toku postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga o istocie sprawy, ani też nie kończy postępowania. Nie przysługuje od niego także zażalenie, bowiem brak jest szczególnych unormowań wskazujących na możliwość zaskarżenia tego postanowienia, a jak wynika z art. 141 § 1 k.p.a. zażalenie przysługuje na postanowienie tylko w przypadkach wskazanych w ustawie. Mając na uwadze powyższe okoliczności uznać należy, iż skarga T. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia złożonego w trybie art. 37 k.p.a. jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Z tych względów Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.