II SA/Lu 659/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędzia NSA Krystyna Sidor (spr.), Wiesława Achrymowicz asesor WSA, Protokolant stażysta Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2004 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...]kwietnia 2003 r. po rozpatrzeniu odwołania M.K. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2003 r. znak: [...] nakazującą M.K. rozbiórkę krat zamontowanych na balkonie mieszkania przy ul. P. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podano, że M.K. zamontował w 1990 r. w mieszkaniu nr 26 położonym przy ul. P. kratę balkonową składającą się z prętów pionowych, w rozstawie co 20 cm o przekroju kwadratowym 10, przymocowaną do balustrady i płyty balkonowej lokalu znajdującego się powyżej. Przedmiotowa krata wykonana została bez wymaganego pozwolenia na budowę z naruszeniem § 300 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /tekst jednolity: Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140/, gdyż umożliwia ona wspinanie się do mieszkania na I piętrze, przez co stwarza zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji co do konieczności nakazania demontażu wykonanego samowolnie okratowania balkonu, przy czym – ze względu na to, że kraty zostały wykonane przed 1 stycznia 1995 r. – zdaniem organu II instancji podstawę prawną decyzji stanowi art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane, a nie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1994 r., powołany przez organ I instancji. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego M.K. wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu podniósł, że nakaz rozbiórki nie powinien być skierowany do niego, ponieważ przedmiotowe mieszkanie nabył 3 stycznia 1996 r. z już okratowanym przez poprzedniego właściciela balkonem. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto wyjaśnił, że fakt, iż przedmiotowa krata zrealizowana została przez poprzednika prawnego skarżącego nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia, ponieważ zgodnie z art. 30 § 4 kpa obowiązek wykonania określonych czynności przechodzi na następcę prawnego, a więc w niniejszej sprawie na aktualnego właściciela. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z obowiązującym prawem należy stwierdzić, że decyzja ta prawa nie narusza. Z ustaleń w sprawie wynika, że okratowanie balkonu w mieszkaniu usytuowanym na parterze budynku wielomieszkaniowego stanowiącym własność skarżącego, wykonane zostało w 1999 r. bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, zaś sposób usytuowania pionowych prętów na stałe zamontowanych w balustradzie i płycie balkonowej umożliwia wspinanie się po nich do lokalu położonego wyżej stwarzając zagrożenie dla ludzi i mienia. Skoro budowa przedmiotowego obiektu wykonana została przed dniem 1 stycznia 1995 r. tj. dniem wejścia w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane – podstawą prawną decyzji nakazującej rozbiórkę stanowić winny przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 . prawo budowlane /Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm./ obowiązującej w dacie budowy. Wynika to z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1995 r. prawo budowlane /tekst jednolity: Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126/. W świetle art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – prawo budowlane obiekty budowlane wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie budowy podlegają przymusowej rozbiórce, gdy organ nadzoru budowlanego stwierdzi, iż powodują one niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Jeśli przedmiotowe kraty balkonowe wykonano bez uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę wymaganego przepisami – obowiązującego w dacie ich realizacji – prawa budowlanego i w sposób powodujący zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia /zamontowane na stałe, pręty metalowe umożliwiające wejście na wyższą kondygnację/ - to prawidłowe jest stanowisko zaskarżonej decyzji nakazującej właścicielowi mieszkania rozbiórkę takiego obiektu budowlanego. Podnoszona w skardze okoliczność, iż skarżący osobiście nie wykonywał obudowy balkonu lecz nabył mieszkanie z już zrealizowaną obudową nie stanowią podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji, gdyż obowiązek wykonania czynności mających na celu usunięcie stanu niezgodnego z prawem obciąża właściciela lub zarządcę obiektu. Zaskarżona decyzja prawidłowo została skierowana do skarżącego jako właściciela mieszkania. Powyższe oznacza, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a skarga jako pozbawiona podstaw prawnych podlega oddaleniu na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/.