II SA/Lu 659/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Protokolant Specjalista Beata Basak, po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2017 r. na rozprawie sprawy ze skargi P. N. na decyzję Rektora Uniwersytetu z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie urlopu rocznego. p o s t a n a w i a I. odrzucić skargę; II. przyznać [...] M. D. – G. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) należnego podatku od towarów i usług. Decyzją Prorektora ds. Studenckich [...] Uniwersytetu [...] z dnia [...] maja 2017 r., znak: [...], utrzymano w mocy decyzję Dziekana Wydziału Nauk Społecznych [...] z dnia [...] marca 2017 r., znak: [...], odmawiającą wyrażenia zgody P. N. (dalej: "skarżący") na udzielenie urlop dziekańskiego (wstecznego) w roku akademickim [...] na kierunku: Praca socjalna, studia stacjonarne II stopnia, z uwagi na naruszenie przez skarżącego § 28 ust. 2 Regulaminu studiów obowiązującego w [...]. Jednocześnie pouczono skarżącego, że decyzja ta jest ostateczna i nie podlega zaskarżeniu. Od decyzji tej skargę do Sądu wniósł skarżący zarzucając, że decyzja ta narusza prawo, albowiem nie zawiera wymaganego pouczenia o prawie zaskarżenia do sądu administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Rektor [...] wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej, bądź ewentualnie o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej. W piśmie procesowym z dnia [...] grudnia 2017 r. ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego uzupełniając skargę zarzucił organowi naruszenie: art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.; dalej także: "k.p.a."), a także § 28 ust. 2 i 2 oraz § 45 ust. 6 Regulaminu studiów obowiązującego w [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. W myśl art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w przepisach k.p.a., postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.; dalej: "o.p."), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w k.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI o.p. oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy tych ustaw. Wskazać należy, że w myśl art. 207 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawa o szkolnictwie wyższym (Dz.U. z 2016 r. poz. 1842 ze zm.), do decyzji podjętych w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. Podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko, zgodnie z którym zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegają tylko akty zakładowe zewnętrzne podejmowane przez organy szkoły wyższej, w więc rozstrzygnięcia, które mają znaczenie dla praw i obowiązków studenta, przesądzające o nawiązaniu, odmowie nawiązania, przekształceniu bądź rozwiązaniu stosunku zakładowego, jako że są one decyzjami administracyjnymi. Od takich aktów odróżnić należy jednak rozstrzygnięcia organów szkoły wyższej znajdujące podstawę prawną w wewnętrznych źródłach prawa, przykładowo w regulaminie studiów. Skoro nie są to przepisy o charakterze powszechnie obowiązującym, to mogą stanowić one podstawę prawną jedynie rozstrzygnięć związanych z tokiem studiów indywidualnie określonego studenta, które jednak nie przesądzają ostatecznie o jego sytuacji prawnej (zob. postanowienie NSA z dnia 18 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1583/12). Z tego względu uznaje się, że jednym z aktów niepodlegających reżimowi Kodeksu postępowania administracyjnego jest decyzja o odmowie udzielenia przez organ szkoły wyższej urlopu dziekańskiego studentowi (zob. postanowienie NSA z dnia 12 czerwca 1990 r., sygn. akt SA/Kr 368/90, OSP 1992, z. 2, poz. 26). W konsekwencji zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję o odmowie wyrażenia zgody skarżącemu na udzielenie urlop dziekańskiego w roku akademickim 2016/2017 należało uznać za akt o charakterze wewnętrznym, związany z tokiem studiów, gdyż nie pozbawiał on skarżącego statusu studenta studiów stacjonarnych drugiego stopnia na kierunku Praca socjalna na Wydziale Nauk Społecznych [...]. W ocenie Sądu, nie budzi wątpliwości, że ten jednostronny akt organu Uczelni jest aktem wewnętrznym również ze względu na jego przedmiot. Został on bowiem nakierowany na wywołanie konkretnych i indywidualnie oznaczonych skutków prawnych, w ramach istniejącego stosunku zakładowego, przy czym zawarte w nim rozstrzygnięcie nie wypłynęło na istnienie tego stosunku. Dopiero skreślenie z listy studentów ma charakter zewnętrzny i może zostać zaskarżone do sądu administracyjnego (zob. postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt II SA/Po 617/13). O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a. w związku z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1715 ze zm.). Z tych wszystkich względów Sąd orzekł, jak w postanowieniu.