II SA/Lu 659/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja Asesor sądowy Anna Ostrowska (sprawozdawca) Protokolant Referent Kinga Kościejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2024 r. sprawy ze skargi J. K. i R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu z dnia 26 czerwca 2024 r., znak: SKO.Ośr/40/7/2023 w przedmiocie nakazania usunięcia odpadów I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Burmistrza Miasta B. z dnia 25 lipca 2022 r., znak: GK.6236.6.2020.29; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu na rzecz J. K. i R. K. solidarnie kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z 26 czerwca 2024 r., znak: SKO.Ośr/40/7/2023, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm., dalej: k.p.a.) w związku z art. 26 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U z 2023 r. poz. 1587 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania J. K. i R. K., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Zamościu utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta B. z dnia 25 lipca 2022 r., znak: GK.6236.6.2020.29 nakazującą J. K. i R. K. usunięcie odpadów o kodach 20 01 10 - odzież i 20 01 11 - tekstylia, zgromadzonych na działce nr [...] zlokalizowanej przy ul. [...] w B.. W uzasadnieniu decyzji Kolegium powołało się na treść art. 26 ust. 1 i 2 ustawy o odpadach i wskazało, że w sprawie kwestią sporną jest, kogo należy uznać za posiadacza odpadów w myśl art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach, tj. ustalenie podmiotu, na którym ciąży obowiązek usunięcia odpadów. W ocenie Kolegium ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego bezsprzecznie wynika, że na terenie działki nr [...] zlokalizowanej przy ul. [...] w B. znajdują się odpady. Odpady te zgromadzone są w miejscu nieprzeznaczonym do ich składowania. Bezsporne w sprawie jest również, że odpady na nieruchomości J. i R. K. zgromadził D. A.. Z umowy najmu zawartej dnia 12 listopada 2019 r. pomiędzy J. K. a D. A. wynika, że wynajmujący oddał najemcy do używania lokal użytkowy w budynku usługowym zlokalizowanym przy ul. [...]. Wynika z niej, że wynajmowany lokal wykorzystywany będzie przez najemcę w sposób odpowiadający jego właściwościom i przeznaczeniu wyłącznie na cele związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Pismem z dnia 25 listopada 2019 r. J. K. dokonała wypowiedzenia umowy najmu. Z protokołu oględzin z dnia 17 lutego 2020 r. sporządzonego przez pracowników WIOŚ L. D. w Z. wynika, że na przedmiotowej nieruchomości w miejscu niezadaszonym, na utwardzonym betonowym placu w miejscu ogrodzonym zgromadzono znaczną ilość worków z tworzywa sztucznego oraz tekstylnych ze zniszczoną nienadającą się do dalszego użytkowania odzieżą. Jak wynika z wyjaśnień J. i R. K. z dnia 10 czerwca 2022 r. z uwagi na przedłużające się postępowanie wynieśli oni odpady na zewnątrz budynku, ponieważ gniły i zagrażały jego konstrukcji. Kolegium podniosło następnie, że w celu uzupełnienia materiału dowodowego w sprawie pismem z dnia 20 czerwca 2023 r. zwróciło się do organu I instancji o ustalenie: 1. Czy J. i R. K. mieli świadomość, że najemca będzie składował w ich lokalu (nie na terenie wokół budynku) odpady? czy D. A. umieścił odpady za zgodą i wiedzą właścicieli nieruchomości? 2. Okoliczności uzyskania wiedzy o składowaniu odpadów. 3. Okresy składowania odpadów i odnieść je do momentu oficjalnego stwierdzenia ich zalegania. 4. Zakres sprawowania kontroli nad nieruchomością przez jej właścicieli ze względu na ich miejsce zamieszkania i prowadzoną działalność gospodarczą. 5. W jakim momencie składowania odpadów skarżący podjęli działania wobec D. A.. Pismem z dnia 3 sierpnia 2023 r. organ I instancji przekazał do Kolegium dokumenty z uzupełniającego postępowania dowodowego. Z wyjaśnień J. i R. K. z dnia 21 lipca 2023 r. wynika, że z uwagi na brak wpłaty kaucji oraz w związku z umieszczeniem wewnątrz budynku oraz na placu wokół budynku worków z odzieżą w dniu 25 listopada 2019 r. wypowiedzieli D. A. umowę najmu oraz wezwali go do m.in. uprzątnięcia nieruchomości oraz zaprzestania jej używania niezgodnie z umową. Skarżący wskazali, że nie wyrażali zgody na umieszczenie odpadów na ich działce, a ich umieszczenie było niezgodne z umową. Ponadto pismem z dnia 23 czerwca 2023 r. J. i R. K. przesłali do Kolegium kopię wyroku Sądu Rejonowego w B. II Wydziału Karnego z dnia 7 czerwca 2023 r., sygn. akt II K 151/22 wraz z uzasadnieniem. Wyrokiem tym D. A. został uznany za winnego m.in. tego, że w dniu 12 listopada 2019 r. w B. przy ul. [...], działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził J. K. do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem w kwocie [...]zł w ten sposób, że wprowadził ją w błąd co do możliwości oraz zamiaru wywiązania się z zawartej umowy najmu lokalu, co do opłat za wynajmowane miejsce i co do jego przeznaczenia. Z uzasadnienia wyroku wynika, że D. A. wcześniej utrzymywał się ze sprzedaży odzieży używanej, nie prowadził jednak w tym zakresie działalności gospodarczej. W krótkim czasie od zawarcia umowy na teren nieruchomości zostały przywiezione tekstylia, które zostały złożone poza budynkiem, na placu, którego umowa najmu nie obejmowała. J. K. zwróciła uwagę D. A., aby złożył ładunek w lokalu, by nie zamókł. Towar pozostał jednak na zewnątrz, a do jego sortowania przyszło parę nieustalonych kobiet, które wykonywały te czynności tylko przez jeden dzień. W ciągu kolejnych dni nie pojawiał się nikt do zajmowania się zalegającym towarem, który został złożony na pryzmie zajmującej całą powierzchnię placu. Potem został przywieziony kolejny transport, który został umieszczony wewnątrz budynku. W styczniu 2020 r. J. K. przy pomocy członków swojej rodziny posprzątała wnętrze lokalu, wynosząc na plac worki z zawartością będącą w stanie rozkładu. W ocenie Kolegium, w świetle powyższego nie można uznać, że zostało obalone domniemanie z art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach. Organ odwoławczy wskazał, że wprawdzie faktem jest, że podmiotem odpowiedzialnym za umieszczenie odpadów na nieruchomości skarżących jest D. A., jednak powyższe nie świadczy o obaleniu domniemania wynikającego z art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach. Teren, na którym odpady zostały zgromadzone, nie jest miejscem przeznaczonym do składowania i magazynowania odpadów. Ponadto z chwilą przeniesienia zgromadzonych w lokalu tekstyliów na zewnątrz budynku przez właścicieli nieruchomości tj. J. i R. K. stali się oni ich posiadaczami. Wskazać należy, że adresatem nakazu uregulowanego w art. 26 ust. 2 ustawy jest aktualny posiadacz odpadów. Powyższe świadczy o tym, że odpadami władali właściciele nieruchomości. Tym samym to J. i R. K. jako właściciele terenu, na którym są zlokalizowane odpady, są w rozumieniu ustawy posiadaczami tych odpadów, a zatem podmiotami zobowiązanymi do ich usunięcia. Ponadto Kolegium wskazało na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 14 lutego 2024 r., II SA/Lu 1069/23, w którym Sąd zauważył, że w szczególności z uwagi na fakt rozwiązania umowy najmu, przebywanie D. A. w Areszcie Śledczym, czy chociażby fakt wyniesienia odpadów z budynku na zewnątrz, w sprawie nie powinno budzić wątpliwości, że obecnie całą nieruchomością władają jej właściciele. Analizując umowę najmu oraz pozostałą dokumentację sprawy, Kolegium doszło do przekonania, że na J. i R. K. ciąży obowiązek usunięcia odpadów. Umowa najmu obejmowała lokal w budynku usługowym zlokalizowanym przy ul. [...] w B., a nie plac wokół niego. Pierwszy transport odpadów został natomiast złożony na placu. J. K. co prawda zwracała uwagę D. A., by złożył ładunek w lokalu, aby nie zamókł, jednak nie dochowała należytej staranności co do kontrolowania przestrzegania warunków umowy najmu przez D. A. oraz co do przeciwdziałania powstaniu szkody na swojej nieruchomości, a co się z tym wiąże, dbałości o swoje interesy, bowiem już wówczas miała możliwość zweryfikowania rodzaju i stanu przywiezionego towaru oraz podjęcia kroków mających na celu nieprzywożenie kolejnych towarów, tym bardziej, że pierwszym towarem nikt się nie zajmował przez kilka kolejnych dni. Stąd nie można uznać, że odpady te zostały złożone wbrew woli właściciela nieruchomości. Kolegium podniosło, że to władający gruntem muszą mieć świadomość dbałości o porządek na swoich nieruchomościach i odpowiedzialności na zasadzie ryzyka za działania osób trzecich prowadzące do zanieczyszczenia ich nieruchomości. Skargę na decyzję Kolegium wnieśli J. K. i R. K., zarzucając naruszenie: 1) art. 7, art. 76 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie wyrażającej się zwłaszcza w stwierdzeniu, że J. i R. K. jako właściciele nieruchomości, na której złożone są sporne odpady, stali ich posiadaczami, podczas gdy prawidłowa analiza zgromadzonego w toku postępowania administracyjnego materiału dowodowego powinna doprowadzić do uznania, że posiadaczem odpadów jest D. A.. 2) art. 8 i 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w niej zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli przedmiotowej decyzji, w szczególności niewyjaśnianie, z jakich przyczyn organ nie uwzględnił wyjaśnień J. K. oraz nie wziął pod uwagę pisma D. A. z dnia 25 maja 2021 r., w którym wskazał on, że jest właścicielem odzieży zlokalizowanej przy ulicy [...] w B. i że wnosi on o wydanie decyzji nakazującej mu usunięcie przedmiotowych odpadów; 3) art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach poprzez bezpodstawne uznanie J. i R. K. za posiadaczy odpadów zlokalizowanych na działce nr [...] położonej w B. przy ulicy [...]; Mając na uwadze powyższe, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie na ich rzecz od organu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga jest zasadna. Zaskarżona decyzja oraz decyzja organu pierwszej instancji naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje okoliczność, że na nieruchomości skarżących, która nie jest przeznaczona do składowania odpadów, bezprawnie złożono odpady w postaci odzieży i tekstyliów. Przedmiotem sporu jest natomiast ustalenie, kogo pociągnąć do odpowiedzialności za złożenie tych opadów w miejscu do tego nieprzeznaczonym. W myśl art. 26 ust. 1 i 2 ustawy o odpadach, posiadacz odpadów jest obowiązany do niezwłocznego usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania. Z zastrzeżeniem art. 26a, w przypadku nieusunięcia odpadów zgodnie z ust. 1, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji wydawanej z urzędu, nakazuje posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania, z wyjątkiem przypadku, gdy obowiązek usunięcia odpadów jest skutkiem wydania decyzji o cofnięciu decyzji związanej z gospodarką odpadami, stwierdzenia nieważności, uchylenia lub wygaśnięcia decyzji związanej z gospodarką odpadami. Zastrzeżenie wskazane w art. 26a ustawy o odpadach dotyczy sytuacji, gdy ze względu na zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi lub środowiska konieczne jest niezwłoczne usunięcie odpadów, w konsekwencji czego właściwy organ podejmuje działania polegające na usunięciu odpadów i gospodarowaniu nimi (ust. 1). Stosownie do treści art. 26 ustawy o odpadach decyzję kieruje się do posiadacza odpadów. Przez posiadacza odpadów rozumie się wytwórcę odpadów lub osobę fizyczną, osobę prawną oraz jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej będące w posiadaniu odpadów; domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości (art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach). W sprawie bezspornym jest, że odpady na działce nr [...] zgromadzono w okresie, gdy władającym nieruchomością był najemca zlokalizowanego na niej lokalu usługowego D. A.. Podstawą władania sporną działką była umowa najmu zawarta w dniu 12 listopada 2019 r. pomiędzy D. A. a skarżącą J. K.. Podstawą wypowiedzenia tej umowy przez J. K., poza kwestią niewpłacenia kaucji, było wykorzystanie nieruchomości niezgodnie z przeznaczeniem poprzez gromadzenie na jej terenie odpadów. Fakt posiadania przez D. A. spornej działki w okresie zgromadzenia odpadów potwierdza prawomocny wyrok nakazowy Sądu Rejonowego w B. II Wydziału Karnego wydany 22 czerwca 20202 r. w sprawie II W 174/20, uznający D. A. za winnego wykroczenia polegającego na zbieraniu i magazynowaniu odpadów w postaci odzieży i tekstyliów w sposób mogący powodować uciążliwości dla środowiska oraz bez stosowanej umowy (art. 171 oraz art. 177 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach) – k. 172 oraz prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w B. II Wydziału Karnego z 7 czerwca 2023 r. wydany w sprawie II K 151/22 uznający D. A. za winnego doprowadzenia J. K. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, że wprowadził ją w błąd co do możliwości oraz zamiaru wywiązania się z zawartej w dniu 12 listopada 2019 r. umowy najmu lokalu, co do opłat za wynajmowane miejsce i co do jego przeznaczenia (art. 286 § 1 k.k.) – k. 303. Zawarte w art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach domniemanie, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości zostało wprowadzone przez ustawodawcę w celu uniknięcia sytuacji, gdy brak jest podmiotu odpowiedzialnego za umieszczenie odpadów na nieruchomości (wytwórcy odpadów). Tym samym domniemanie to może być obalone w przypadku, gdy możliwe jest ustalenie podmiotu odpowiedzialnego za składowanie odpadów (por. zamiast wielu: wyroki NSA: z dnia 26 września 2013 r., II OSK 330/12; z dnia 14 lutego 2020 r., II OSK 1279/19; z dnia 16 kwietnia 2024 r., III OSK 1696/22; wyroki WSA: w Krakowie z dnia 14 lutego 2018 r., II SA/Kr 1548/17, w Gdańsku z dnia 7 grudnia 2017 r., w Warszawie z dnia 10 maja 2017 r. IV SA/Wa 3167/16; por. też W. Radecki, Ustawa o odpadach. Komentarz, Warszawa 2008, s. 327). Innymi słowy, odpowiedzialność za nielegalne umieszczenie odpadów na nieruchomości spada na władającego gruntem w ostateczności - w sytuacji braku możliwości ustalenia rzeczywistego sprawcy - wytwórcy odpadów bądź ich posiadacza. Zatem aby móc w oparciu o powyższe domniemanie wydać decyzję zobowiązującą do usunięcia odpadów władającego gruntem, konieczne jest w pierwszej kolejności podjęcie wszelkich czynności zmierzających do ustalenia podmiotu odpowiedzialnego za zdeponowanie odpadów. Dopiero bezskuteczne poszukiwanie tego podmiotu daje podstawę do zastosowania domniemania z art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach. Tymczasem w niniejszej sprawie ponad wszelką wątpliwość ustalono, że podmiotem odpowiedzialnym za zdeponowanie odpadów na działce nr [...], a tym samym posiadaczem odpadów - był D. A.. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie jest związany oceną prawną zawartą w wyroku tutejszego Sądu z 14 lutego 2024 r. wydanym w sprawie II SA/Lu 1069/23, ponieważ przedmiotem oceny w tamtej sprawie była tzw. kwestia wpadkowa, tj. legalność postanowienia Kolegium w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego. Poza tym Sąd w uzasadnieniu tego wyroku wskazał, że "obecnie całą nieruchomością władają właściciele", co nie stanowi przedmiotu sporu i samo przez się nie przesądza o kwestii poosiadania zgromadzonych na tej nieruchomości odpadów. Kolegium, nakładając obowiązek usunięcia odpadów na skarżących, przywołało (powołując się na argumentację Sądu zawartą w uzasadnieniu wyroku Sądu w sprawie II SA/Lu 1069/23) m.in. okoliczność, że skarżący przebywa w areszcie śledczym. Przede wszystkim Sąd nie rozstrzygnął w tamtej sprawie o tym, kto jest posiadaczem odpadów, ponieważ wskazał jedynie na skarżących jako władających nieruchomością, po drugie zaś, kwestia skuteczności wykonania obowiązku nałożonego w decyzji wydanej na podstawie art. 26 ustawy o odpadach nie może być brana pod uwagę przy wydawaniu tej decyzji. Spekulacje na temat wykonania bądź niewykonania nałożonego obowiązku nie mogą mieć wpływu na określenie jego adresata, chyba że przepis prawa tak stanowi. Organy administracji nie miały podstaw do badania rzetelności działania kontrahenta skarżących, a jedynie do ustalenia, kto jest rzeczywistym posiadaczem odpadów. Postępowanie prowadzące do nałożenia obowiązku, a postępowanie prowadzące do jego wykonania (egzekucji) to dwa odrębne postępowania administracyjne. Rozstrzygając w ramach art. 26 ustawy o odpadach, organ nie może brać pod uwagę okoliczności mogących mieć wpływy na ewentualne przyszłe postępowanie egzekucyjne, ponieważ nie ma ku temu podstawy prawnej. Na ocenę, kto jest podmiotem odpowiedzialnym za bezprawne zdeponowanie odpadów na działce nr [...] nie ma również wpływu okoliczność, że umowa najmu została rozwiązana oraz że część odpadów została wyniesiona przez skarżących z lokalu na zewnątrz i złożona na pryzmie wraz z pozostałymi opadami. Tylko część spornych odpadów została zgromadzona wewnątrz budynku. Motywem działania skarżących była ochrona należącego do nich budynku, ponieważ odpady z uwagi na ich silne zawilgocenie zaczęły się rozkładać, wydzielając silnie toksyczny zapach i zawilgacając ściany. Z uwagi na przedłużające się postępowanie skarżący zostali zmuszeni do ich wyniesienia na zewnątrz budynku. Takie działanie w żaden sposób nie czyni z nich posiadaczy odpadów. Posiadanie konstytuowane jest bowiem dwoma elementami składowymi, które muszą wystąpić jednocześnie, tj. corpus possessionis, czyli faktyczne władztwo nad rzeczą (element obiektywny posiadania), i animus possidendi, czyli wola posiadania (element subiektywny czy psychiczny posiadania). Brak drugiego elementu sprawia, że nie można mówić o posiadaniu (B. Sitek, [w:] Kodeks cywilny. Komentarz aktualizowany, red. P. Nazaruk, LEX/el. 2024, art. 336, https://sip.lex.pl/#/commentary/587858090/772552.Przedmiotem posiadania w świetle art. 336 z ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2024 r. poz. 1061) nie jest zatem rzecz podrzucona, np. odpady, bo w żadnym momencie nie występował element animus, czyli wola posiadania odpadów. Ponownie należy podkreślić, że władający powierzchnią ziemi (w niniejszej sprawie skarżący) może zwolnić się z odpowiedzialności za odpady tylko w jeden sposób - wykazując, że odpadem włada lub władał faktycznie inny podmiot. W niniejszej sprawie należy podzielić zarzut skargi, że, wbrew ocenie organu, skarżący dołożyli wszelkich starań, aby wykazać, kto bezprawnie zdeponował odpady na ich działce i te starania przyniosły jednoznaczny rezultat w postaci ustalenia, że za posiadacza odpadów należy uznać D. A.. Kolegium uznało, że J. K. "nie dochowała należytej staranności co do kontrolowania przestrzegania warunków umowy najmu przez D. A. oraz co do przeciwdziałania powstaniu szkody na swojej nieruchomości, a co się z tym wiąże, dbałości o swoje interesy (...)", z czym nie sposób się zgodzić, zważywszy na daty oraz sekwencję czynności, jakie podjęła w bardzo krótkim czasie w celu przeciwdziałania tej szkodzie. Należy bowiem zauważyć, że umowę najmu wypowiedziała ze skutkiem natychmiastowym niespełna dwa tygodnie po jej zawarciu – 25 listopada 2019 r. (k. 18). Tego samego dnia, tj. 25 listopada 2019 r. wezwała do zaprzestania w terminie 7 dni używania nieruchomości niezgodnie z umową i jej przeznaczeniem i do uprzątnięcia nieruchomości z worków z odzieżą (k. 16). W dniu 16 grudnia 2019 r. ponownie wezwała D. A. do zaprzestania w terminie 3 dni używania nieruchomości niezgodnie z umową i jej przeznaczeniem i do uprzątnięcia nieruchomości z worków z odzieżą (k. 15). Wezwanie ponowiła jeszcze 3 stycznia 2020 r. (k. 14) oraz 13 stycznia 2020 r. (k. 13). Wobec bezskuteczności wezwań w dniu 14 stycznia 2020 r. założyła do Prokuratora Rejonowego w B. zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez D. A. (k. 12). Nie można zatem podzielić stanowiska organów, że skarżący ponoszą w okolicznościach niniejszej sprawy ryzyko powstania szkody na ich nieruchomości z uwagi na brak należytej dbałości o swoje interesy. Należy przy tym zauważyć, że w § 6 lit. a/ umowy najmu z 12 listopada 2019 r. najemca zobowiązał się do przestrzegania przepisów administracyjnych, budowlanych, przeciwpożarowych oraz utrzymania przedmiotu najmu i placu przed budynkiem w należytym porządku i stanie technicznym (k. 20). Mając na uwadze powyższe, należało uchylić decyzje organów obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ w związku z art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.) jako naruszające zarówno przepisy prawa materialnego, tj. art. 26 ust. 1 i 2 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach, jak i prawa procesowego, tj. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez błędną ocenę dowodów. Rozstrzygniecie w przedmiocie zwrotu kosztów postepowania obejmujące wpis od skargi w kwocie 200 zł zostało wydane na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Rozpatrując sprawę ponownie, organ pierwszej instancji uwzględni dokonaną przez Sąd ocenę prawną, do czego jest obowiązany na podstawie art. 153 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji.