II SA/Lu 66/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Sędzia NSA Krystyna Sidor, Protokolant Sekretarz sądowy Beata Skubis-Kawczyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi M. M. i D. M. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Wojewoda [...] decyzją z dnia 14 listopada 2011 r., po rozpatrzeniu odwołania M. M. i D. M. od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 19 września 2011 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. S. pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-usługowego z instalacjami wewnętrznymi i zewnętrznymi oraz przyłączami na działkach nr ewid. a, b, c i d, przy ul. [...] w [...] – utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wyjaśnił, iż Prezydent Miasta, po rozpoznaniu wniosku M. S. z dnia 8 sierpnia 2011 r., wymienioną wyżej decyzją z dnia 19 września 2011 r. zatwierdził przedłożony przez wnioskodawcę projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę mieszkalno-usługowego z instalacjami wewnętrznymi: wodociągową, elektryczną, kanalizacji sanitarnej i technologicznej, gazową, centralnego ogrzewania, wentylacji mechanicznej i klimatyzacji; instalacjami zewnętrznymi: kanalizacji deszczowej i elektryczną zalicznikową; przyłączami: kanalizacji deszczowej, energetycznym ze złączem wraz z przebudową istniejącego przyłącza kanalizacji sanitarnej i przyłącza wodociągowego na działkach nr ewid. a, b, c i d, przy u. [...] w [...]. Organ pierwszej instancji podkreślił, że inwestor spełnił wszystkie wymagania określone w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Złożony z wnioskiem projekt budowlany posiada wymagane przepisami uzgodnienia, a inwestor uzyskał zgodę na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, umożliwiające wykonanie dwóch miejsc parkingowych na działce nr a bezpośrednio przy granicy z działką nr e. Nieuzasadnione są, zdaniem tego organu, zastrzeżenia właścicieli sąsiedniej działki nr f co do projektowanej inwestycji, gdyż żądanie ustanowienia służebności drogi koniecznej jest rozstrzygane w postępowaniu cywilnym. Brak dostępu wskazanej działki do drogi publicznej nie ma wpływu na wynik niniejszej sprawy. Kwestia obsługi komunikacyjnej działki nr f przez działkę nr a była oceniana przez właściwy organ administracji w postępowaniu dotyczącym warunków zabudowy dla wskazanej wyżej inwestycji na działce nr a, zakończonym decyzją ostateczną Prezydenta Miasta [...] z dnia 9 września 2010 r., nr [...]. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, iż wobec spełnienia przez inwestora wszystkich wymogów określonych w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane należało wydać decyzję zatwierdzającą przedłożony projekt budowlany i udzielającą wnioskodawcy pozwolenia na budowę. Zdaniem Wojewody projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami zawartymi w decyzji o warunkach zabudowy z dnia 9 września 2010 r. Zabudowa działki nr a nie wykracza poza oznaczone linie zabudowy, a powierzchnia tej zabudowy nie przekracza maksymalnego wskaźnika określonego w decyzji oraz uwzględnia minimalny obszar powierzchni biologicznie czynnej, zgodnie z pkt 3 lit. "b" powyższej decyzji. Inwestor spełnił również pozostałe wymogi wskazane w tejże decyzji. Budynek posiada 3 kondygnacje nadziemne, a jego wysokość nie przekracza 12 m. Obsługa komunikacyjna działki jest zapewniona – zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy – od ulicy [...]. Projekt budowlany jest zgodny z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Inwestor uzyskał wymaganą zgodę na odstępstwo od § 19 ust. 2 pkt 1 powołanego rozporządzenia. Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda [...] stwierdził, że na działce nr a nigdy nie było drogi wewnętrznej ani zwyczajowej łączącej działkę nr f z ulicą [...]. Nie można zatem mówić, by pozwolenie na budowę naruszało art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, wskutek tego, ze właściciele działki f zostaną pozbawieni dojazdu do drogi publicznej w wyniku realizacji projektowanej inwestycji na działce nr a. Organ administracji wydając pozwolenie na budowę nie może rozstrzygać o dojeździe do innej działki nie objętej wnioskiem o pozwolenie na budowę. Decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia 29 maja 2009 r., nr [...], ustalająca odszkodowanie za nieruchomość przejętą pod drogę powiatową – ulicę [...], oznaczoną jako działka nr g, nie stanowi zagadnienia wstępnego w niniejszej sprawy. Przywołane przez odwołujących się okoliczności nie dają więc podstaw do zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Skargę na powyższą decyzję złożyli do Sądu M. M. i D. M., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Decyzji tej skarżący zarzucili naruszenie: 1. art. 7 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu skarżących, 2. art. 7, art. 77 i art. 78 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych podniesionych przez nich w toku postępowania administracyjnego, 3. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie ich wniosku o zawieszenie postępowania, 4. art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a., poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu decyzji do zarzutów podniesionych w odwołaniu, 5. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji, 6. art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, poprzez nieuwzględnienie zasady poszanowania interesu skarżących, wyrażającego się w zapewnieniu im dostępu do drogi publicznej, 7. art. 35 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 28 ustawy Prawo budowlane, poprzez niezbadanie zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami, 8. art. 120 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 23 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, poprzez niezapewnienie dostępu do drogi publicznej wywłaszczonej nieruchomości. W dniu 2 kwietnia 2012 r. skarżący złożyli pismo procesowe, w którym szeroko przywołali orzecznictwo sądów administracyjnych, potwierdzające, w ich ocenie, zasadność podniesionych w skardze zarzutów. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 19 września 2011 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. S. pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-usługowego z instalacjami wewnętrznymi i zewnętrznymi oraz przyłączami na działkach nr ewid. a, b, c i d, przy ul. [...] w [...]. Decyzja o pozwoleniu na budowę nie jest decyzją uznaniową, co oznacza, że organ nie może udzielić pozwolenia na budowę inwestorowi, który nie spełni wszystkich prawem przewidzianych wymagań, a nie może odmówić uwzględnienia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy inwestor wszystkie wymagane przepisami przesłanki spełni (J. Dessoulavy-Śliwiński [w:] Prawo budowlane. Komentarz, por red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2011, s. 447). Zgodnie z art. 28 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. W świetle art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przepis art. 35 ust. 1 powołanej ustawy obliguje właściwy organ, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, do sprawdzenia: 1) zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska; 2) zgodności projektu zagospodarowania działki lub z terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletności projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 16, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonania – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenia projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Prawidłowe jest stanowisko organów administracji obu instancji, iż w rozpatrywanej sprawie inwestor wypełnił wszystkie warunki określone w art. 32 ust. 4 oraz w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Wniosek o pozwolenie na budowę został złożony w dniu 8 sierpnia 2011 r., w dacie ważności ostatecznej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji wydanej przez Prezydenta Miasta [...] w dniu 9 września 2010 r. (k. 15 akt adm. I inst., s. 14-17 t. I projektu budowlano-wykonawczego). Inwestor, zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (k. 14, 16 akt adm. I inst.). Zasadnie stwierdziły również organy, iż projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także wymaganiami ochrony środowiska. Inwestor, co nie było w sprawie kwestionowane, spełnił wymogi określone we wskazanej wyżej ostatecznej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. W świetle zapisów tejże decyzji przedmiotowej inwestycji nie dotyczą zakazy, nakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenu wynikające z potrzeb ochrony środowiska (pkt 4.1). Zatwierdzony projekt budowlany jest kompletny, został sporządzony przez osoby legitymujące się wymaganymi uprawnieniami budowlanymi, posiada wszystkie wymagane przepisami uzgodnienia i sprawdzenia, a jego zawartość spełnia warunki określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133 ze zm.). Postanowieniem z dnia 29 marca 2010 r., nr [...], Prezydent Miasta [...] wyraził zgodę dla inwestora na odstępstwo od przepisu § 19 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690 ze zm.), umożliwiające wykonanie dwóch miejsc parkingowych na działce nr a bezpośrednio przy granicy z działką nr e. Projekt zagospodarowania działki jest zgodny jest więc z przepisami techniczno-budowlanymi. Skarżący nie kwestionowali powyższych ustaleń. Ich zarzuty sprowadzają się w istocie do kwestionowania całego zamierzenia inwestycyjnego z uwagi na fakt, iż w ich ocenie realizacja projektowanej inwestycji na działce inwestora uniemożliwi obciążenie w przyszłości każdoczesnego właściciela tejże działki służebnością gruntową przejazdu na rzecz każdoczesnego właściciela działki nr ewid. f, przy ul. [...] (ul. [...]) w [...], stanowiącej obecnie własność skarżących. Nietrafne jest wyrażone w uzasadnieniu decyzji organów obu instancji stanowisko, zgodnie z którym ustanowienie służebności przejazdu nastąpić może wyłącznie w drodze cywilnoprawnej. Zgodnie z art. 120 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.) jeżeli zachodzi potrzeba zapobieżenia niebezpieczeństwu, wystąpieniu szkody lub niedogodnościom, jakie mogą powstać dla właścicieli albo użytkowników wieczystych nieruchomości sąsiednich wskutek wywłaszczenia lub innego niż dotychczas zagospodarowania wywłaszczonej nieruchomości, w decyzji o wywłaszczeniu ustanawia się niezbędne służebności oraz ustala obowiązek budowy i utrzymania odpowiednich urządzeń zapobiegających tym zdarzeniom lub okolicznościom. Obowiązek budowy i utrzymania odpowiednich urządzeń ciąży na występującym z wnioskiem o wywłaszczenie. W myśl art. 23 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 ze zm.), przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami, w tym również jej art. 120, znajdują zastosowanie w sprawach uregulowanym w rozdziale 3 powołanej ustawy dotyczącym nabywanie nieruchomości pod drogi w związku z realizacją inwestycji drogowych. Nie ulega wątpliwości, że służebność jest ograniczonym prawem rzeczowym, które ustanawiane jest – zasadniczo – w trybie cywilnym, w drodze umowy lub orzeczenia sądu cywilnego. Omawiany art. 120 ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowi szczególną normę prawną co do sposobu i celu ustanowienia służebności, skoro służebność, jako ograniczone prawo rzeczowe, ze swej natury mające cywilny charakter, ustanawiane jest w decyzji administracyjnej o wywłaszczeniu (M. Wolanin [w:] Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, Warszawa 2011, s. 863). Wadliwe w tym zakresie stanowisko wyrażone w uzasadnieniu decyzji organów obu instancji nie mogło mieć jednak wpływu na wynik niniejszej sprawy, prawidłowo zakończonej decyzją zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą inwestorowi pozwolenia na budowę. Zauważyć należy, iż postępowanie o ustanowienie służebności drogi koniecznej na działce objętej przedmiotowym zamierzeniem inwestycyjnym nie toczy się ani przed sądem powszechnym na drodze cywilnoprawnej ani w postępowaniu administracyjnym w trybie przewidzianym w ustawie o gospodarce nieruchomościami. Zarzuty skarżących naruszenia przez organy administracji art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane nie są uzasadnione. W myśl tego przepisu obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda [...] stwierdził, że na działce nr a nigdy nie było drogi wewnętrznej ani zwyczajowej łączącej działkę nr f z ulicą [...]. W toku postępowania administracyjnego i sądowego w sprawie skarżący nie uprawdopodobnili nawet, by stanowisko to nie było zgodne ze stanem rzeczywistym. Skarżący wskazywali jedynie, iż realizacja projektowanej inwestycji uniemożliwi w przyszłości obciążenie działki inwestora na ich rzecz służebnością przejazdu, w celu zapewnienia należącej do nich działce nr f dostępu do drogi publicznej. Z twierdzeń skarżących wynika jednak, że możliwym jest zapewnienie działce skarżących dostępu do drogi publicznej w inny sposób. Sami skarżący przyznali bowiem, że ewentualny dojazd do ul. [...] poprzez działkę inwestora nie stanowi jedynej możliwości zapewnienia połączenia ich działki z ta drogą powiatową. Fakt, iż, jak podnoszą skarżący, ustanowienie służebności gruntowej przejazdu (służebności drogowej) na działce nr a stanowiłoby najdogodniejsze, bo najkrótsze, połączenie z drogą publiczną, nie dawał podstaw organom orzekającym w sprawie do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę, z uwagi na ochronę uzasadnionego interesu skarżących (art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy). Wyważenie w tym przypadku ochrony uzasadnionych interesów skarżących oraz prawa do zabudowy, jakie służy inwestorowi, nie może prowadzić do zniweczenia planów inwestycyjnych inwestora. Zgodnie z art. 4 ustawy każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Przepis ten wyraża więc publiczne prawo podmiotowe inwestora w przypadku spełnienia warunków określonych w tym przepisie. Wszelkie ograniczenia wolności muszą być zatem ustanowione wyraźnie, gdyż istnieje domniemanie na rzecz wolności przysługującej inwestorowi (in dubio pro libertate) (T. Asman [w:] Prawo budowlane..., s. 90-91). Z zasadą tą koreluje zresztą powołany wyżej art. 35 ust. 4 ustawy. Skoro skarżący nie kwestionują, że istnieje inna możliwość zapewnienia ich nieruchomości dostępu do drogi publicznej, to ich zamiar obciążenia w przyszłości każdoczesnego właściciela tej działki służebnością gruntową przejazdu na rzecz każdoczesnego właściciela działki nr ewid. f, nie może być oceniony jako uzasadniony interes skarżących, którego ochrona uniemożliwia wydanie pozwolenia na budowę w niniejszej sprawie. Z powyższego wynika, iż niezasadne są także zarzuty naruszenie przepisów art. 35 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 28 ustawy oraz przepisów art. 120 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 23 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, wskutek niezbadania zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami odrębnymi oraz niezapewnienia dostępu do drogi publicznej nieruchomości skarżących. Z tych względów brak było również podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie z wniosku skarżących o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 29 maja 2009 r., nr [...], ustalającej odszkodowanie za nieruchomość przejętą pod drogę powiatową, w zakresie, w jakim w decyzji tej nie została ustanowiona niezbędna służebność przejazdu na rzecz nieruchomości skarżących. Rozpatrzenie niniejszej sprawy i wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę nie zależało od uprzedniego rozstrzygnięcia tego wniosku. Nieuzasadnione są również pozostałe zarzuty skarżących. W myśl art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organy administracji publicznej, zgodnie z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., są obowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. W świetle art. 78 § 1 i 2 k.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania, które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy. Organy administracji wyjaśniły należycie wszystkie okoliczności sprawy i ustaliły w tej sprawie stan faktyczny zgodnego z rzeczywistością, stosownie do powołanych art. art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Wnioski dowodowe skarżących zgłoszone w toku postępowania administracyjnego, jak wynika z powyższych rozważań Sądu, dotyczyły okoliczności nie mających znaczenia dla sprawy. Uwzględnienie tych wniosków byłoby więc niecelowe, gdyż prowadziłoby do nieuzasadnione wydłużenia postępowania w sprawie, naruszając zasadę szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.). Zarzuty podniesione przez skarżących nie mogły mieć zatem wpływu na wynik sprawy. Ponownie należy bowiem podkreślić, iż w sytuacji gdy inwestor, tak, jak w rozpoznawanej sprawie, spełnił wszystkie wymogi wynikające z art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 ustawy, organy architektoniczno-budowlane zobowiązane są do udzielenia mu pozwolenia na budowę. W takim przypadku, w myśl art. 35 ust. 4 ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie można zatem mówić, by wobec wydania pozytywnej decyzji dla inwestora organy orzekające w sprawie naruszyły zasadę równości wobec prawa (art. 32 ust. 1 Konstytucji), zasadę praworządności (art. 7 Konstytucji i art. 6 k.p.a.) i zasadę budzenia zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.). Z tych względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.