II SA/Lu 661/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Marcin Małek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, która nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku oraz uchyla decyzję Starosty z dnia [...] r. nr [...]; II. zasądza od Wojewody na rzecz M. B. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wojewoda L. decyzją z dnia 10 sierpnia 2010 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania M. B. od decyzji Starosty L. z dnia 24 maja 2010 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Firmie [...] "M." M. Z. pozwolenia na budowę pawilonu handlowego na działce nr ewid. [...]2 z układem komunikacji wewnętrznej na działkach nr ewid. [...]2 i nr ewid. 24, przyłączami: kanalizacyjnym na działkach nr ewid. [...]4/11, nr ewid. [...]4/13 i nr ewid. [...]2 oraz wodociągowym na działce nr ewid. [...]2 w C. – utrzymał tę decyzję w mocy. Decyzja ta zapadła w następujących okolicznościach sprawy. W dniu 28 kwietnia 2009 r. M. Z. złożyła wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę pawilonu handlowego z układem komunikacji wewnętrznej oraz przyłączami kanalizacyjnym i wodociągowym na działce nr ewid. [...]2. Decyzją z dnia 8 lipca 2009 r., nr [...], organ pierwszej instancji udzielił pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu budowlanego, jednakże Wojewoda L., decyzją z dnia 25 września 2009 r., nr [...], uchylił tę decyzję, a sprawę przekazał Staroście do ponownego rozpatrzenia, wskazując na konieczność wyjaśnienia rozwiązań lokalizacyjnych i komunikacyjnych na działce oraz dokonania oceny prawidłowości usytuowania miejsc parkingowych i kontenera na odpady w sposób określony w projekcie budowlanym. Ponownie rozpatrując sprawę Starosta L. postanowieniem z dnia 5 października 2009 r., nr [...], nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości we wniosku i projekcie budowlanym. Po uzupełnieniu przez inwestora wskazanych w tym postanowieniu braków organ pierwszej instancji decyzją z dnia 4 grudnia 2009 r., nr [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu budowlanego. Decyzją z dnia 16 marca 2010 r., nr [...], Wojewoda L. ponownie uchylił wydane w sprawie pozwolenie na budowę i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Staroście L., wskazując organowi na uchybienia proceduralne oraz brak wyjaśnienia kwestii aktualności zawartych w projekcie budowlanym oświadczeń i podpisów projektantów oraz sprawdzającego. Po przeprowadzeniu postępowania organ pierwszej instancji po raz trzeci decyzją z dnia 24 maja 2010 r., nr [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. Z. pozwolenia na budowę w rozpoznawanej sprawie. Starosta L. stwierdził, że projekt budowlany jest kompletny i spełnia wymagania określone w art. 34 ustawy Prawo budowlane oraz w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Poprawiony projekt budowlany zawiera nową numerację stron, posiada wymagane aktualne opinie, pozwolenia, uzgodnienia, sprawdzenia oraz zaświadczenia projektantów i osób sprawdzających o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Zdaniem organu budowa przedmiotowego obiektu w granicy działki nie spowoduje ograniczenia zabudowy działek sąsiednich i nie utrudni korzystania z prawa własności ponad dopuszczalną miarę. Wojewoda L. utrzymując w mocy decyzję Starosty z dnia 24 maja 2010 r. podniósł, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ sprawdza spełnienie przez inwestora wszystkich wymogów określonych w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Ponieważ analiza dołączonego do wniosku projektu budowlanego wykazała, że w sprawie wszystkie te wymogi zostały spełnione należało, zgodnie z art. 35 ust. 4 tej ustawy, zatwierdzić projekt budowlany i udzielić pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy stwierdził, że projektowany budynek został usytuowany w stosunku do istniejących na sąsiednich działkach obiektów budowlanych w odległościach mniejszych niż wymagane przepisami techniczno-budowlanymi. Postanowieniem Starosty z dnia 18 grudnia 2007 r., nr [...], inwestor uzyskał jednak zgodę na odstępstwo w powyższym zakresie od przepisów techniczno-budowlanych. W ocenie Wojewody, projektowany obiekt spełnia zatem warunki określone w § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w brzmieniu obowiązującym w dacie złożenia wniosku, a więc w dniu 28 kwietnia 2009 r. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ drugiej instancji wskazał, iż projekt zawiera również pozytywne uzgodnienie rozwiązań projektowych zastosowanych w projekcie budowlanym, dokonane przez rzeczoznawcę do spraw przeciwpożarowych w dniu 10 listopada 2009 r. Wojewoda podkreślił, że organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mają kompetencji do kwestionowania prawidłowości rozwiązań projektowych wymagających uzgodnień, w tym dotyczących kwestii przeciwpożarowych, bezpieczeństwa i higieny pracy oraz sanitarno-epidemiologicznych. Uzyskanie przez inwestora uzgodnień w tym zakresie stanowi dla organów podstawę do uznania, że projektowany obiekt zaprojektowany został zgodnie z obowiązującymi przepisami i spełnia wymogi bezpieczeństwa. Organy nie mają kompetencji do podważania opinii rzeczoznawców. Wojewoda wskazał, że projektowany obiekt spełnia również wymogi określone w przepisach techniczno-budowlanych dotyczące kwestii dojazdu do działki budowlanej. Dojazd do budynku odbywa się drogą wojewódzką, a dojazd na zaplecze budynku oraz na zaprojektowane w północnej części działki miejsca parkingowe odbywać się będzie usytuowaną wzdłuż zachodniej granicy działki drogą wewnętrzną o szerokości większej niż 3,00 m, co jest zgodne z § 14 ust. 1 powołanego rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Organ podkreślił, iż wymogi dotyczące ciągu pieszo-jezdnego odnoszą się do dojścia i dojazdu do działek budowlanych. W rozpoznawanej sprawie te wymogi zostały spełnione, gdyż działka inwestorska znajduje się bezpośrednio przy drodze wojewódzkiej. Ponadto, wbrew zarzutom odwołującego się, projektowana inwestycja jest zgodna z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Działka nr ewid. [...]2 znajduje się na terenie oznaczonym w planie symbolem "B 120 U – tereny zabudowy usługowej", na którym plan dopuszcza realizację budynków usługowych i przewiduje m.in. nieprzekraczalną linię zabudowy dla budynku jednokondygnacyjnego od krawędzi drogi wojewódzkiej na 30,00 m (inna lokalizacja wymaga zgody zarządcy drogi), dopuszcza 60% zabudowy powierzchni działki i zobowiązuje do urządzenia co najmniej jednego miejsca parkingowego na każde 20 m2 powierzchni handlowej. Zarząd Dróg Wojewódzkich w L., jak wynika z akt sprawy, uzgodnił przedłożony plan zagospodarowania działki i wyraził zgodę na usytuowanie w pasie drogi wojewódzkiej dwóch stanowisk postojowych dla samochodów osobowych oraz uzgodnił zbliżenie projektowanego budynku na odległość 25 m od krawędzi tej drogi. Ilość i wymiary zaprojektowanych miejsc parkingowych spełniają, w ocenie Wojewody, powyższe wymogi planu miejscowego. Zdaniem organu odwoławczego w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy nie można stwierdzić, by zabudowa działki nr ewid. [...]2 mogła uniemożliwić zagospodarowanie działek sąsiednich zgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi. Dla rozstrzygnięcia sprawy nie ma znaczenia fakt zmiany sposobu użytkowania z usługowego na mieszkalny budynku znajdującego się na działce nr ewid. [...]3. Przepis § 19 ust. 1 powołanego rozporządzenia określa bowiem odległość wydzielonych miejsc parkingowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, a budynek ten nie posiada okien od strony granicy z działką nr ewid. [...]2. Również dwa miejsca parkingowe usytuowane w pasie drogowym nie naruszają wymogów określonych w powyższym rozporządzeniu, gdyż, zgodnie z § 19 ust. 2 rozporządzenia, znajdują się w odległości ponad 3,0 m od granicy działki. Niezasadne, w ocenie Wojewody, są również zarzuty dotyczące ochrony drzew na działce nr ewid. [...]2 oraz na działce skarżącego. Przepis § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie nakłada obowiązek naniesienia na mapę do celów projektowych jedynie zieleni wysokiej. Ze znajdującej się w aktach administracyjnych mapy do celów projektowych wynika, że na działce inwestora znajduje się jedno drzewo, a na działce odwołującego się nie ma żadnego drzewa. Jeżeli na działkach znajdują się nasadzenia, których wycięcie, w myśl przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, wymaga uzyskania zgody właściwego organu, to właściciel nieruchomości winien przed ich usunięciem o taką zgodę wystąpić. Kwestie dotyczące nasadzeń wzdłuż granicy działki podlegają przepisom prawa cywilnego i nie są regulowane przez Prawo budowlane. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie złożył M. B., reprezentowany przez fachowego pełnomocnika, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie: przepisów prawa procesowego, to jest: - art. art. 6, 7, 8, 75 § 1, 77 § 1, 78 § 1, 80 i 85 § 1 k.p.a. oraz przepisów prawa materialnego, to jest: - art. art. 21 ust. 1, 32, 31 ust. 3, 64 ust. 2 i ust. 3 Konstytucji RP, - art. art. 140 i 144 k.c., - art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, - art. 125 pkt 3 ustawy o ochronie przyrody z zw. z art. 75 ust. 1 i ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz § 4 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, - art. art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. "b", lit. "e" i pkt 9, 34 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, - § § 14 ust. 2 i ust. 3, 19 ust. 2 pkt 2, 96 ust. 1 i ust. 2, 209 ust. 2 pkt 1, 323 ust. 1, 324, 325 ust. 1 i ust. 2, 327 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, - § § 12 ust. 1 pkt 1, ust. 9 i ust. 10 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg przeciwpożarowych, - § 15 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej. Skarżący w uzasadnieniu bardzo obszernej skargi zarzucił, iż organy administracji nie zbadały w sposób wyczerpujący wszystkich okoliczności istotnych i udzieliły pozwolenia na budowę w niniejszej sprawie, pomimo ewidentnych naruszeń prawa, w szczególności pomijając fakt, iż realizacja projektowanego obiektu budowlanego doprowadzi do naruszenia przysługującego skarżącemu do nieruchomości oznaczonych jako działki nr ewid. [...]3 i nr ewid. [...]5/1 prawa własności. Organy nie oceniły należycie wpływu tejże inwestycji na ochronę środowiska i ochronę przyrody. Zdaniem skarżącego, z uwagi na naruszenie w rozpoznawanej sprawie przepisów techniczno-budowlanych organy administracji nie miały podstaw prawnych do zatwierdzenia przedłożonego projektu budowlanego i udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę. Skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu uzupełniającego z dokumentów w postaci: postanowienia Wójta Gminy C. z dnia 5 lipca 2010 r., nr [...], pozytywnie opiniującego projekt podziału działki nr ewid. [...]5/1 wraz z mapą projektu podziału. W piśmie procesowym z dnia 31 grudnia 2010 r. skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu uzupełniającego z pisma Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w C. z dnia 15 grudnia 2010 r. W piśmie procesowym z dnia 21 stycznia 2011 r. pełnomocnik uczestniczki postępowania M. Z. wniósł o oddalenie skargi oraz wniosków dowodowych zgłoszonych przez skarżącego, podnosząc, iż zarzuty skargi, jak również wskazane wnioski dowodowe są bezzasadne. Jednocześnie wniósł o dopuszczenie dowodu uzupełniającego z dokumentu w postaci załączonego wypisu z kartoteki budynków dotyczącego działki nr ewid. [...]3 w C. Postanowieniem na rozprawie w dniu 25 stycznia 2011 r. Sąd dopuścił dowody zgłoszone przez pełnomocnika skarżącego oraz pełnomocnika uczestniczki postępowania. Po zamknięciu rozprawy, w dniu 7 lutego 2011 r. pełnomocnik uczestniczki postępowania złożył dwa pisma procesowe, podnosząc kolejne argumenty uzasadniające w jego ocenie niezasadność zarzutów skargi oraz wnosząc o dopuszczenie dowodów uzupełniających z dokumentów w postaci: uchwały Rady Nadzorczej Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w C. z dnia 7 lutego 2011 r. oraz świadczenia Wójta Gminy C. z dnia 4 lutego 2011 r. W odpowiedzi na skargę Wojewoda L. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z obowiązującym prawem, do czego jest uprawniony w świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach skargi, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd bierze pod uwagę z urzędu również takie naruszenia prawa, które nie zostały objęte skargą. Zaskarżona decyzja narusza prawo również z przyczyn, które nie zostały podniesione w skardze. Decyzją tą Wojewoda L. utrzymał w mocy decyzję Starosty L. z dnia 24 maja 2010 r., nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Firmie [...] "M." M. Z., pozwolenia na budowę pawilonu handlowego na działce nr ewid. [...]2 z układem komunikacji wewnętrznej na działkach nr ewid. [...]2 i nr ewid. 24, przyłączami: kanalizacyjnym na działkach nr ewid. [...]4/11, nr ewid. [...]4/13 i nr ewid. [...]2 oraz wodociągowym na działce nr ewid. [...]2 w C. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ drugiej instancji wskazał, iż przedłożony przez inwestora projekt budowlany jest kompletny i spełnia wymagania określone w przepisach ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako: "ustawa", a także w przepisach szczególnych. Stanowisko to, w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych, jest nieuzasadnione. Przede wszystkim należy podkreślić, iż w dacie wydania zaskarżonej decyzji inwestor nie posiadał wymaganej zgody na przyłączenie do sieci elektroenergetycznej projektowanego budynku. Pismo Zakładu Energetycznego z dnia 19 czerwca 2008 r., nr [...], ustalające warunki przyłączenia do sieci elektroenergetycznej wskazanego obiektu, utraciło ważność w dniu 19 czerwca 2010 r., a więc w toku postępowania odwoławczego (s. 28 projektu budowlanego). Inwestor nie dysponował również aktualnym uzgodnieniem dokumentacji projektowej dotyczącym przyłącza wodociągowego i kanalizacji sanitarnej do projektowanego budynku, gdyż załączone do projektu budowlanego uzgodnienie z dnia 31 października 2008 r., dokonane przez działającego z upoważnienia Starosty L. Zastępcę Naczelnika Wydziału Geodezji, Kartografii, Katastru i Gospodarki Nieruchomościami, utraciło moc na długo przed wydaniem decyzji organu pierwszej instancji w niniejszej sprawie (s. 30 projektu budowlanego). Zgodnie z § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 2001 r. w sprawie geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu oraz zespołów uzgadniania dokumentacji projektowej (Dz. U. Nr 38, poz. 455) uzgodnienie takie zachowuje ważność przez okres 3 lat od dnia wydania opinii w sprawie uzgodnienia usytuowania projektowanych sieci uzbrojenia terenu, z zastrzeżeniem ust. 2. W myśl ustępu 2 powołanego przepisu omawiane uzgodnienie traci ważność w przypadku, gdy inwestor albo organy administracji architektoniczno-budowlanej lub nadzoru budowlanego powiadomią właściwy zespół uzgadniania dokumentacji projektowej o utracie ważności, zmianie lub uchyleniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz pozwoleniu na budowę. Z powołanego przepisu wynika zatem, iż w przypadku uchylenia pozwolenia na budowę uzgodnienie usytuowania projektowanych sieci uzbrojenia terenu traci ważność, gdy zespół uzgadniania dokumentacji projektowej zostanie powiadomiony o uchyleniu tej decyzji przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. W rozpoznawanej sprawie jest bezspornym, że decyzja z dnia 8 lipca 2009 r., nr [...], którą Starosta L. po raz pierwszy udzielił pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu budowlanego, została decyzją Wojewody L. z dnia 25 września 2009 r., nr [...], uchylona, a sprawę przekazano organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Bezspornym jest również, iż powyższa decyzja organu odwoławczego została doręczona Staroście L. jako organowi pierwszej instancji. Tym samym należy uznać, iż o uchyleniu decyzji o pozwoleniu na budowę powiadomiony został Zespół Uzgadniania Dokumentacji Projektowej, działający w ramach Wydziału Geodezji, Kartografii, Katastru i Gospodarki Nieruchomościami Starostwa Powiatowego w L. Oznacza to, że zgodnie z powołanym § 13 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 2001 r. uzgodnienie z dnia 31 października 2008 r. utraciło swoją ważność. Uwadze Wojewody L. uszło również, że projekt budowlany, zatwierdzony decyzją organu pierwszej instancji, nosi ślady licznych poprawek i zmian, które nie zostały opatrzone podpisem projektanta ani sprawdzającego, ani datą naniesienia tych zmian. Dotyczy to w szczególności projektu budowlanego instalacji sanitarnych wewnętrznych, wod.-kan., c.w. i c.o. z kotłownią olejową, wentylacją mechaniczną, który zarówno w części obejmującej plan zagospodarowania terenu, jak i rysunki dokumentujące przebieg instalacji został w sposób istotny poprawiony przy użyciu korektora (s. 220, 221 i 222 projektu budowlanego). Sposób dokonania wskazanych zmian w projekcie budowlanym uniemożliwia Sądowi precyzyjne stwierdzenie, czy zmiany te zostały dokonane przez osoby posiadające wymagane do tego uprawnienia budowlane i czy w dacie dokonania tych zmian ich autorzy posiadali omawiane uprawnienia. Zmiany te nie zostały bowiem opatrzone podpisem uprawnionego projektanta ani datą ich naniesienia. Ponadto niektóre ze znajdujących się w aktach sprawy oświadczeń projektantów dotyczących zgodności z przepisami i zasadami wiedzy technicznej poszczególnych rozwiązań w projekcie budowlanym również noszą ślady poprawek (por. m. in. k. 160, 186, 209, 212). Poprawki w tych dokumentach dotyczą daty złożenia oświadczenia przez projektanta, co może nasuwać wątpliwości co do autorstwa tych poprawek . W projekcie budowlanym znajdują się wprawdzie "oświadczenia projektantów – uzupełniające" z dnia 15 kwietnia 2010 r., jednakże są one niekompletne, gdyż brak jest takich oświadczeń dotyczących projektu budowlanego w zakresie: przyłącza kanalizacyjnego, przyłącza wodociągowego, a także instalacji sanitarnych wewnętrznych, wod.-kan., c.w. i c.o. z kotłownią olejową, wentylacją mechaniczną, które, jak wskazano wyżej, noszą ślady poprawek. Projekt budowlany w tym zakresie narusza zatem przepisy § 3 ust. 1 pkt 4 i § 4 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133 ze zm.), z których wynika obowiązek opatrzenia projektu datą jego sporządzenia i podpisami uprawnionych projektantów, a więc konsekwentnie – w przypadku zmiany tego projektu – wskazania daty dokonania tej zmiany i ich autorów. W związku z opisanymi brakami nie można również stwierdzić, czy zmiany projektu budowlanego zostały objęte wymaganymi sprawdzeniami, o których mowa w § 3 ust. 2 i § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. Tym samym naruszono również art. 35 ust. 1 pkt 3 i 4 oraz ust. 3 ustawy. Zgodnie bowiem art. 35 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: - kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 (pkt 3), a także - wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W myśl zaś ustępu 3 tego artykułu ustawy w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy organ pierwszej instancji obowiązany był wezwać inwestora do usunięcia wskazanych wyżej braków projektu budowlanego (m.in. dotyczących wymagań określonych w ust. 1 pkt 3 i 4 tegoż artykułu) i w zależności od tego, czy nałożony obowiązek został wykonany czy też nie, wydać stosowną decyzję. Wskazać należy również, że projekt budowlany narusza wymogi określone w § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r., zgodnie z którym wszystkie strony i arkusze stanowiące części projektu budowlanego oraz załączniki do projektu powinny być opatrzone numeracją, zaś części projektu budowlanego odrębnie oprawione oraz załączniki powinny mieć numerację zgodną ze spisem zawartości tego projektu. W szczególności część opisowa projektu budowlanego w zakresie przyłącza kanalizacyjnego (s. 164-168 projektu budowlanego) nie została objęta spisem zawartości tej części projektu (s. 150 projektu budowlanego), zaś strona oznaczona numerem "96" pojawia się w projekcie budowlanym dwukrotnie i obejmuje rysunek dotyczący zestawienia stolarki projektowanego budynku, a także stronę poprzedzającą stronę tytułową części projektu elementów konstrukcyjnych budynku. Wątpliwości budzi również prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego w części obejmującej projektowaną charakterystykę energetyczną budynku. Projektant wskazał, iż opracowując tę część projektu oparł się na przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), nie wskazał jednak precyzyjnie tych przepisów. Z § 11 ust. 2 pkt 9 powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, wynika natomiast, iż charakterystykę energetyczną obiektu budowlanego, należy opracować zgodnie z przepisami dotyczącymi metodologii obliczania charakterystyki energetycznej budynku i lokalu mieszkalnego lub części budynku stanowiącej samodzielną całość techniczno-użytkową oraz sposobu sporządzania i wzorów świadectw ich charakterystyki energetycznej. Przepisy, o których mowa wyżej uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 6 listopada 2008 r. w sprawie metodologii obliczania charakterystyki energetycznej budynku i lokalu mieszkalnego lub części budynku stanowiącej samodzielną całość techniczno-użytkową oraz sposobu sporządzania i wzorów świadectw ich charakterystyki energetycznej (Dz. U. Nr 201, poz. 1240), wydanym na podstawie art. 55a ustawy. Projektant, z naruszeniem powołanych przepisów, opracowując projekt budowlany w części obejmującej charakterystykę energetyczną budynku pominął przepisy powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 listopada 2008 r. Wadą dotknięty jest również projekt budowlany przyłącza kanalizacyjnego w części opisowej. Projektant, jako podstawę prawną opracowania, wskazał nieobowiązujące akty prawne: rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia z dnia 27 sierpnia 2002 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz szczegółowego zakresu rodzajów robót budowlanych, stwarzających zagrożenia bezpieczeństwa i zdrowia ludzi (Dz. U. Nr 151, poz. 1256), rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej: z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie szczegółowych zasad szkolenia w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz. U. Nr 62, poz. 285), z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie rodzajów prac, które powinny być wykonywane przez co najmniej dwie osoby (Dz. U. Nr 62, poz. 288) oraz z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz. U. Nr 129, poz. 844 ze zm.), a także rozporządzenie Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 28 marca 1972 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy wykonywaniu robót budowlano-montażowych i rozbiórkowych (Dz. U. Nr 13, poz. 93). Organ odwoławczy, pomimo wskazanych wyżej uchybień utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia 24 maja 2010 r., naruszając tym samym powołane przepisy prawa materialnego, a także art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Nie było bowiem w tej sytuacji podstaw do utrzymania w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Zaskarżona decyzja narusza prawo również z innych przyczyn, podniesionych w skardze. Niezasadne jest stanowisko Wojewody L., iż organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mają podstaw prawnych do podważania opinii rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych i kwestionowania zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (Dz. U. Nr 121, poz. 1137 ze zm.). Przede wszystkim należy podkreślić, iż jakkolwiek organy administracji nie posiadają wiadomości specjalnych, które są wymagane od osoby pełniącej funkcję rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, to nie wyłącza to możliwości oceny przez te organy prawidłowości rozumowania rzeczoznawcy dokonującego uzgodnienia projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej. Skoro zatem skarżący w toku postępowania wielokrotnie zwracał uwagę na istniejące w jego ocenie poważne uchybienia przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego we wskazanym zakresie, to stanowisko organów obu instancji, które ograniczyły się do stwierdzenia, iż nie posiadają jakichkolwiek środków prawnych do skontrolowania tego uzgodnienia jest dowolne. W świetle przepisów powołanego rozporządzenia z dnia 16 czerwca 2003 r. nadzór nad działalnością rzeczoznawców w zakresie uzgadniania przez nich projektów budowlanych obiektów zlokalizowanych na terenie województwa sprawuje właściwy komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej (§ 13 ust. 2 pkt 2). Przepisy § 15 i § 16 wskazanego rozporządzenia regulują zasady prowadzenia kontroli nad uzgadnianiem projektu budowlanego nakładając na określone w tych przepisach jednostki Państwowej Straży Pożarnej obowiązki w zakresie m.in. unieważniania uzgodnienia projektu budowlanego obiektu budowlanego dokonanego przez rzeczoznawcę z rażącym naruszeniem prawa, polegającym na dopuszczeniu rozwiązań projektowych mających istotny negatywny wpływ na stan bezpieczeństwa pożarowego obiektu budowlanego, w związku z niespełnieniem wymagań z zakresu ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach techniczno-budowlanych lub przeciwpożarowych, w szczególności mogących powodować zagrożenie życia ludzi. Organy administracji orzekające w sprawie nie wyjaśniły w żaden sposób, dlaczego nie uznały za zasadne zwrócenia się do L. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w L. o skontrolowanie prawidłowości dokonanego w niniejszej sprawie uzgodnienia projektu budowlanego w zakresie ochrony przeciwpożarowej. Należy podkreślić, że wątpliwości może budzić fakt, iż w świetle zapisów projektu budowlanego projektowany budynek handlowy został zaliczony do kategorii zagrożenia ludzi ZL III. Zgodnie z § 209 ust. 2 pkt 1 powołanego Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie budynki oraz części budynków, stanowiące odrębne strefy pożarowe, określane jako ZL, zalicza się do jednej lub do więcej niż jedna spośród następujących kategorii zagrożenia ludzi: 1) ZL I - zawierające pomieszczenia przeznaczone do jednoczesnego przebywania ponad 50 osób niebędących ich stałymi użytkownikami, a nieprzeznaczone przede wszystkim do użytku ludzi o ograniczonej zdolności poruszania się, 2) ZL II - przeznaczone przede wszystkim do użytku ludzi o ograniczonej zdolności poruszania się, takie jak szpitale, żłobki, przedszkola, domy dla osób starszych, 3) ZL III - użyteczności publicznej, niezakwalifikowane do ZL I i ZL II, 4) ZL IV - mieszkalne, 5) ZL V - zamieszkania zbiorowego, niezakwalifikowane do ZL I i ZL II. Projektowany budynek, co w sprawie jest niesporne, stanowi budynek użyteczności publicznej, o jakim mowa w § 3 pkt 6 powołanego rozporządzenia. Nie ulega również wątpliwości, że obiekt ten nie jest przeznaczony przede wszystkim do użytku ludzi o ograniczonej zdolności poruszania się, a więc nie mógł zostać zaliczony do kategorii zagrożenia ludzi ZL II, a jedynie do ZL I albo ZLIII. Podnieść przy tym należy, iż przedmiotowy obiekt ma pełnić funkcję handlową, a jego część handlowa, przeznaczona do przebywania klientów zajmuje powierzchnię ponad 200 m2 (hala sprzedaży i wiatrołap). W ocenie Sądu, z uwagi na sposób użytkowania i powierzchnię tej części obiektu, nie jest wykluczone jednoczesne przebywania w tych pomieszczeniach ponad 50 osób niebędących ich stałymi użytkownikami. Wyjaśnienie tej okoliczności może mieć istotne znaczenie dla sprawy, albowiem dla obiektów zaliczonych do kategorii zagrożenia ludzi ZL I przepis § 12 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. Nr 124, poz. 1030) przewidują obowiązek doprowadzenia drogi pożarowej o utwardzonej nawierzchni, umożliwiającej dojazd pojazdów jednostek ochrony przeciwpożarowej do obiektu budowlanego o każdej porze roku, a także placu manewrowego, spełniających wymogi określone w tym przepisie. Uchylając się od wyjaśnienia tej okoliczności organy obu instancji naruszyły przepisy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. (a organ drugiej instancji również art. 136 k.p.a.), nakładające na te organy obowiązek wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy kwestii, a także art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy, zobowiązujący organy do dokonania oceny zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Zasadne są również zarzuty skargi co do naruszenia przez organy orzekające w sprawie przepisu § 19 ust. 2 pkt 2 powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Zgodnie z tym § 19 ust. 2 powołanego rozporządzenia odległość wydzielonych miejsc postojowych lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż: 1) 3 m - w przypadku do 4 stanowisk włącznie, 2) 6 m - w przypadku 5-60 stanowisk włącznie, 3) 16 m - w przypadku większej liczby stanowisk. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, iż pomimo oddzielenia pasem zieleni izolacyjnej (nie określonej bliżej w projekcie budowlanym) 4 stanowisk postojowych oznaczonych na projekcie zagospodarowania działki numerami 3-6 od stanowiska oznaczonego numerem 10, należy przyjąć, jak słusznie zwraca uwagę skarżący, że w tej części działki wydzielonych zostało 5 miejsc postojowych. Odmienna ocena przyjętych rozwiązań w projekcie budowlanym przedłożonym w niniejszej sprawie prowadziłaby, zdaniem Sądu, do obejścia określonego w powołanym § 19 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia wymogu sytuowania 5 miejsc parkingowych w odległości co najmniej 5 m od granicy działki budowlanej. Uznając, że projekt budowlany nie narusza § 19 ust. 2 pkt 2 powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. organy obu instancji naruszyły również wskazany wyżej art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy. W ocenie Sądu uzasadnione są także zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. dotyczących wymogów w zakresie usytuowania budynków. Wskazać jednak należy, iż wbrew twierdzeniom skarżącego w rozpoznawanej sprawie nie mógł mieć zastosowania § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, który stanowi: "w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli będzie on przylegał całą powierzchnią swojej ściany do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce lub do ściany budynku projektowanego, dla którego istnieje ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, pod warunkiem że jego część leżąca w pasie o szerokości 3 m wzdłuż granicy działki będzie miała długość i wysokość nie większe niż ma budynek istniejący lub projektowany na sąsiedniej działce budowlanej". Przepis ten we wskazanym wyżej brzmieniu obowiązuje od dnia 8 lipca 2009 r., to jest od wejścia w życie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 marca 2009 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 56, poz. 461). Zgodnie jednak z § 2 pkt 1 rozporządzenia z dnia 12 marca 2009 r., przepisów rozporządzenia nie stosuje się, jeżeli przed dniem jego wejścia w życie został złożony wniosek o pozwolenie na budowę, który został opracowany na podstawie dotychczasowych przepisów. Taka sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie, albowiem wniosek o pozwolenie na budowę w tej sprawie został złożony w dniu 28 kwietnia 2009 r. Prawidłowo zatem organy obu instancji oceniały, czy projektowany obiekt budowlany spełnia wymogi § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 marca 2009 r., w brzmieniu obowiązującym przed dniem 8 lipca 2009 r., zgodnie z którym sytuowanie ściany budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy, jeżeli nie jest możliwe zachowanie odległości, o której mowa w ust. 1 pkt 2 (to jest 3 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną – w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy), ze względu na rozmiary działki. Z zapisów projektu budowlanego wynika, że wschodnia ściana projektowanego budynku usytuowana została w granicy z działką skarżącego nr ewid. [...]3. Z projektu tego wynika również, jak słusznie zwrócił uwagę skarżący, iż część zaprojektowanego zadaszenia wiatrołapu wspartego na kolumnach znajduje się w przestrzeni powietrznej nad działkami wskazaną działką skarżącego. Wprawdzie rysunek obrazujący elewację południową projektowanego budynku zdaje się wskazywać, że zewnętrzna krawędź opisanego okapu od strony wschodniej budynku licuje ze ścianą tego budynku usytuowaną w granicy z działką nr ewid. [...]3, jednakże analiza tego rysunku wskazuje, iż część przedmiotowego okapu wystająca poza lico ściany została zamazana przy użyciu korektora i rysika. Zmiana ta nie została opatrzone podpisem uprawnionego projektanta ani datą jej naniesienia, co oznacza, iż nie mogła być wzięta pod uwagę przez organy administracji ani przez Sąd. Sposób dokonania wskazanej zmiany uniemożliwia precyzyjne stwierdzenie, czy została ona dokonana przez osobę posiadającą wymagane do tego uprawnienia budowlane i czy w dacie dokonania tej zmiany jej autor posiadał omawiane uprawnienia. W tej sytuacji brak było zatem podstaw do stwierdzenia, że projekt budowlany nie narusza § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., w brzmieniu obowiązującym przed dniem 8 lipca 2009 r. W świetle bowiem § 12 ust. 6 powołanego rozporządzenia odległości, o których mowa w ust. 1-5, nie odnoszą się do podziemnych części budynku znajdujących się całkowicie poniżej poziomu terenu. Oznacza to, iż a contrario wymogi te mają pełne zastosowanie do zewnętrznych części budynku, takich jak okap. Również w wyniku tych uchybień organy administracji naruszyły powoływany wyżej art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy. Nie znajdują natomiast prawnego uzasadnienia pozostałe zarzuty skargi. Jakkolwiek prawo własności jest prawem rzeczowym, dającym najpełniejsze władztwo nad rzeczą, to nie jest prawem absolutnym. Prawo to podlega ograniczeniom określonym w przepisach ustawowych, w szczególności wynikającym z przepisów prawa budowlanego. Niezasadne są zatem zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia powołanych w skardze przepisów Konstytucji RP i przepisów kodeksu cywilnego. Nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia art. ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zgodnie z którym każdy ma prawo, w granicach określonych wskazaną ustawą, do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Przepisu tego nie stosują organu administracji architektoniczno-budowlanej w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Organy administracji obu instancji nie stosowały również w niniejszej sprawie powołanych w skardze art. 125 pkt 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220 ze zm.) z zw. z art. 75 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.; w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji). W myśl art. 125 pkt 3 ustawy o ochronie przyrody rośliny, zwierzęta lub grzyby, a także ich siedliska, nieobjęte formami ochrony przyrody mogą być niszczone lub zabijane jedynie w związku z racjonalną gospodarką. Zgodnie z art. 75 ust. 1 i 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, w trakcie prac budowlanych inwestor realizujący przedsięwzięcie jest obowiązany uwzględnić ochronę środowiska na obszarze prowadzenia prac, a w szczególności ochronę gleby, zieleni, naturalnego ukształtowania terenu i stosunków wodnych. Przy prowadzeniu prac budowlanych dopuszcza się wykorzystywanie i przekształcanie elementów przyrodniczych wyłącznie w takim zakresie, w jakim jest to konieczne w związku z realizacją konkretnej inwestycji. Przepis § 4 powołanego rozporządzenia dotyczy postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia i stanowi, że "parametry tego samego rodzaju, charakteryzujące skalę przedsięwzięcia i odnoszące się do przedsięwzięć tego samego rodzaju położonych na terenie jednego zakładu lub obiektu, istniejących i planowanych, sumuje się". Powołane przepisy nie mogły stanowić podstawy prawnej decyzji organów administracji w niniejszej sprawie, gdyż nie dotyczą one postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę. Prawidłowe jest również, w ocenie Sądu, stanowisko Wojewody L., iż projektowana inwestycja nie narusza przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dojazdu do działki budowlanej. Zgodnie z § 14 ust. 1 powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni nie może być mniejsza niż 3 m. Dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego, pod warunkiem że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów (ust. 2). Do budynku i urządzeń z nim związanych, wymagających dojazdów, funkcję tę mogą spełniać dojścia, pod warunkiem że ich szerokość nie będzie mniejsza niż 4,5 m (ust. 3). Z akt administracyjnych sprawy, a w szczególności ze złożonego przez inwestora projektu budowlanego nie wynika, iż rozwiązania w tym projekcie przyjęte prowadzą do naruszenia wskazanych przepisów. Zgodnie z zapisami projektu dojazd do budynku na działce nr [...]2 odbywać się drogą wojewódzką nr 841, relacji C.-W.-S., a dojazd na zaplecze budynku oraz na zaprojektowane w północnej części działki miejsca parkingowe odbywać się będzie usytuowaną wzdłuż zachodniej granicy działki drogą wewnętrzną o szerokości większej niż 3,00 m, co jest zgodne z § 14 ust. 1 powołanego rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Zasadnie wskazał również organ drugiej instancji, iż wymogi dotyczące ciągu pieszojezdnego odnoszą się do dojścia i dojazdu do działek budowlanych. W niniejszej sprawie te wymogi zostały spełnione, gdyż działka inwestorska znajduje się przy drodze wojewódzkiej. Sąd podziela również wyrażone w zaskarżonej decyzji stanowisko, iż uciążliwości związane z poziomem hałasu emitowanego przez urządzenia chłodnicze mogą być oceniane przez właściwe organy administracji dopiero na etapie użytkowania tych urządzeń. Należy bowiem podkreślić na etapie postępowania o pozwolenie na budowę przedmiotem oceny organów administracji architektoniczno-budowlanej są kwestie dotyczące istnienia obiektu, nie zaś dotyczące przyszłego funkcjonowania obiektu. Podnoszona przez pełnomocnika skarżącego okoliczność, iż budynek znajdujący się na działce nr ewid. [...]3 jest budynkiem mieszkalnym nie ma znaczenia dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji. Ponadto z dołączonego przez pełnomocnika uczestniczki postępowania M. Z. wypisu z kartoteki budynków dotyczącego wskazanej działki wynika, iż budynek ten pełni funkcje handlowo-usługowe. Na wynik sprawy nie miały wpływu przedłożone przez pełnomocnika skarżącego dowody w postaci: postanowienia Wójta Gminy C. z dnia 5 lipca 2010 r., nr [...], pozytywnie opiniującego projekt podziału działki nr ewid. [...]5/1 wraz z mapą projektu podziału oraz pisma Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w C. z dnia 15 grudnia 2010 r. Przedmiotowe postanowienie, jak wynika z jego treści, nie było ostateczne w dacie wydania zaskarżonej decyzji, a ponadto jego przedmiotem, wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącego nie jest podział działki nr ewid. [...]5/1, lecz stwierdzenie zgodności planowanego w przyszłości ewentualnego podziału z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dopiero ostateczna decyzja podziałowa, wydana na podstawie art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.) będzie wywierać skutki co do podziału wskazanej działki. Dowód w postaci pisma Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w C. z dnia 15 grudnia 2010 r. informujące inwestora o cofnięciu przez Spółdzielnię zgody na: włączenie się do należącej do niej sieci kanalizacyjnej, udostępnienie dwóch miejsc parkingowych na terenie Spółdzielni oraz ustawienie kontenera na śmieci na terenie Spółdzielni nie istniał w dacie orzekania przez organy obu instancji, a więc nie może mieć wpływu na wynik sprawy. Sąd dokonuje bowiem oceny zaskarżonej decyzji według stanu faktycznego i prawnego z dnia jej wydania. Sąd nie mógł dopuścić dowodu uzupełniającego z dokumentów wskazanych piśmie procesowym uczestniczki postępowania z dnia 7 lutego 2011 r. w postaci: uchwały Rady Nadzorczej Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w C. z dnia 7 lutego 2011 r. oraz świadczenia Wójta Gminy C. z dnia 4 lutego 2011 r. Sąd dokonuje oceny zaskarżonej decyzji według stanu faktycznego i prawnego z dnia jej wydania, nie może zatem brać pod uwagę dowodów nie istniejących w tej dacie, a nawet w dacie zamknięcia rozprawy w niniejszej sprawie. W myśl bowiem art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów jedynie wówczas, gdy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Ubocznie wskazać należy, iż dowody te będą mogły podlegać ocenie organów administracji w toku ponownego rozpoznania sprawy. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" uchylił zaskarżoną decyzję, nie ulega bowiem wątpliwości, że uchybienia te miały istotny wpływ na wynik sprawy. Z uwagi naruszenie przepisów przez organ pierwszej instancji Sąd na podstawie art. 135 p.p.s.a. uchylił także decyzję tego organu, gdyż było to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. O kosztach Sąd orzekł w oparciu o art. 200 i art. 205 § 2 tejże ustawy.