II SA/Lu 661/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - w zakresie wniosku M. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Starosty z dnia [...] r. nr [...] p o s t a n a w i a oddalić wniosek . W dniu 10 września 2010 r. M. B. złożył skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty z dnia [...] r. nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Firmie Handlowo-Usługowej pozwolenia na budowę pawilonu handlowego na działce nr ewid. [...] z układem komunikacji wewnętrznej na działkach nr ewid. [...] i [...], przyłączami: kanalizacyjnym na działkach nr ewid. [...], [...] i [...] oraz wodociągowym na działce nr ewid. [...] w C . W treści skargi skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji, wskazując, iż na skutek wykonania decyzji ostatecznej zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania dla niego trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie skarżącego wniosek ten uzasadniony jest podniesionymi w skardze zarzutami wskazującymi na wadliwość zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Starosty z dnia [...] r. nr [...] nie jest zasadny. W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu organu administracyjnego zapewnia stronie tymczasową ochronę jej praw, a zatem to na niej spoczywa obowiązek wykazania, że wykonanie przez organ decyzji lub innego aktu czy czynności może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności świadczących, że w odniesieniu do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Złożony przez skarżącego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji nie zawiera odrębnego – od skargi – uzasadnienia. Skarżący wskazał jedynie, iż jego zdaniem na skutek wykonania zaskarżonej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania dla niego trudnych do odwrócenia skutków oraz odwołał się do podniesionych w skardze zarzutów dotyczących zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, skarżący nie uprawdopodobnił zaistnienia przesłanek określonych w powołanym art. 61 § 3 p.p.s.a. Okoliczność, iż przepis ten nie nakłada na stronę obowiązku udowodnienia podnoszonych we wniosku okoliczności nie oznacza, że strona może poprzestać jedynie na lakonicznych twierdzeniach, których Sąd nie jest władny w żaden sposób zweryfikować. Katalog przesłanek wstrzymania zaskarżonego do Sądu aktu jest katalogiem zamkniętym. Sąd nie jest zatem uprawniony do badania merytorycznej zasadności czy też zgodności z prawem zaskarżonej decyzji ani decyzji organu pierwszej instancji na etapie rozpoznania wniosku. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu stanowi jedynie postępowanie o charakterze wpadkowym, które jest prowadzone w ściśle określonych granicach wyznaczonych treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. Na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania, Sąd nie ma zatem możliwości dokonania oceny zgodności z prawem decyzji wydanych w toku postępowania administracyjnego, a zatem niedopuszczalne jest wywodzenie konieczności uwzględnienia wniosku z przekonania o wadliwości danego rozstrzygnięcia. Z powyższych względów i na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w postanowieniu.