II SA/Lu 664/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. i L. małżonków M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Skarżący H. i L. małż. M. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na opisaną wyżej decyzję z dnia [...]. Zarządzeniami z dnia 2 października 2008 r. Przewodniczący Wydziału II tut. Sądu wezwał skarżących do solidarnego uiszczenia wpisu w kwocie 500 złotych oraz uzupełnienia braków skargi przez nadesłanie 7 jej odpisów poświadczonych za zgodność lub własnoręcznie podpisanych w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Wezwanie wysłane na adres skarżących doręczone zostało obojgu w dniu 13 października 2008 r. Termin do uiszczenia wpisu i uzupełnienia braku skargi poprzez złożenie jej odpisów minął zatem w dniu 20 października 2008 r. W dniu 23 października 2008 r. wpłynęła do Sądu przesyłka skarżącej (nadana w Urzędzie Pocztowym w dniu 21 października 2008 r.) zawierająca 3 odpisy skargi oraz wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony na urzędowym formularzu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej p.p.s.a. skarga podlega odrzuceniu, jeżeli strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W tym kontekście należy wskazać, iż ogólne warunki formalne dla pisma procesowego w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w tym dla skargi, określono m. in. w przepisie art. 47 p.p.s.a., zgodnie z którym do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników w celu doręczenia ich wszystkim stronom postępowania sądowoadministracyjnego. Bezsporne w niniejszej sprawie jest, iż skarga wniesiona przez H. i L. małż. M. została złożona w jednym egzemplarzu (bez odpisów) co oznacza, iż obarczona była brakiem formalnym. Wobec powyższego należało wezwać skarżących do uzupełnienia braków skargi w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania. Termin dla skarżących do uzupełnienia braku formalnego skargi rozpoczął bieg w dniu 14 października 2008 r. i zakończył się w dniu 20 października 2008 r. (poniedziałek). Skarżący pomimo prawidłowego wezwania, nie uzupełnili braku formalnego skargi w wyznaczonym terminie - stąd też uznać należało, iż w niniejszej sprawie zaistniała przesłanka do odrzucenia skargi, o której mowa w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Jak stanowi art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu (co miało miejsce w przedmiotowej sprawie) jest bezskuteczna. Uzupełnienie braków formalnych skargi po upływie wyznaczonego terminu jest równoznaczna z nienależytym wykonaniem zarządzenia i wywołuje takie same skutki, jak ich nieuzupełnienie. Ponadto, zgodnie z art. 230 p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, a do takich pism należy skarga, pobiera się wpis. W przypadku złożenia nieopłaconej skargi przewodniczący wzywa wnoszącego skargę, aby pod rygorem jej odrzucenia uiścił należny wpis w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania (art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a.). W przedmiotowej sprawie termin dla skarżących do uiszczenia wpisu rozpoczął bieg w dniu 14 października 2008 r. i zakończył się w dniu 20 października 2008 r. W okresie tym skarżący nie uiścili wpisu do którego zostali wezwani. Skutku prawnego nie mogło nadto odnieść złożenie przez H. M. - w odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu - wniosku o przyznanie prawa pomocy. Skutek w postaci przerwania terminu do uiszczenia wpisu od skargi wywołałoby jedynie złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy, przed upływem 7 dniowego terminu do uiszczenia wpisu. Natomiast złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy po upływie terminu do uiszczenia wpisu nie powoduje, iż wezwanie staje się niebyłym. Wobec powyższego, na podstawie art. 220 § 3 oraz art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. należało orzec jak w postanowieniu.