II SA/Lu 664/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. i L. małżonków M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego - w zakresie wniosku H. M. o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy. Wnioskiem z dnia 21 października 2008 r. (data nadania) H. M. zwróciła się do Sądu o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata i zwolnienie jej od kosztów sądowych wskazując na sytuację materialną uniemożliwiającą jej poniesienie kosztów postępowania sądowego.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej "ppsa", prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się, że skarga jest oczywiście bezzasadna, jeżeli bez głębszej analizy prawnej, nie ulega wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Powyższy przepis oznacza, że przyznanie prawa pomocy, nawet jeśli zachodzą ku temu przesłanki związane z trudną sytuacją materialną strony (art. 246 § 1 ppsa), jest niedopuszczalne w razie zaistnienia oczywistej bezzasadności skargi. Zastosowanie art. 247 ppsa, jest możliwe, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na jej uwzględnienie. A zatem potrzeba zastosowania art. 247 ppsa zachodzi przede wszystkim w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia (art. 58 § 1 ppsa). Tego rodzaju sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Skarżąca wezwana wspólnie z mężem do uzupełnienia braków formalnych skargi i uiszczenia wpisu sądowego nie wypełniła wezwania w zakreślonym terminie, co uniemożliwia jej rozpatrzenie przez Sąd. Mając powyższe na uwadze, na podstawie w/w przepisu należało postanowić jak na wstępie.