II SA/Lu 667/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska po rozpoznaniu w dniu 23 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zażalenie skarżącego na niezałatwienie w terminie sprawy wniosku o sprostowanie wyrysu z planu zagospodarowania przestrzennego gminy postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 24 sierpnia 2015 r. zatytułowanym "skarga" W. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zażalenie skarżącego na niezałatwienie w terminie sprawy wniosku o sprostowanie wyrysu z planu zagospodarowania przestrzennego gminy . W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 - 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w wyniku wniesienia przez skarżącego zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a., na bezczynność organu I instancji (Wójta Gminy ) w sprawie rozpatrzenia jego wniosku w sprawie sprostowania wyrysu z planu zagospodarowania przestrzennego gminy N. Wniesienie zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. jest jedynie warunkiem formalnym wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu. Zażalenie to nie jest środkiem zaskarżenia, o którym mowa w art. 141-144 k.p.a., i służy wyłącznie kwestionowaniu przekroczenia ustawowego maksymalnego terminu do załatwienia sprawy przez właściwy organ administracji publicznej. Oznacza to, że stanowisko organu wyższego stopnia (Samorządowego Kolegium Odwoławczego ) wyrażone w trybie art. 37 § 2 k.p.a. ma charakter wpadkowy (incydentalny) i nie jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym. Z tego też względu nie może przybrać formy decyzji administracyjnej, skoro nie rozstrzyga sprawy merytorycznie. Stanowisko takie może mieć wyłącznie formę postanowienia - rozumianego jako czynność nadzorczą - na które nie przysługuje środek zaskarżenia, a zatem stronie nie przysługuje prawo podważenia tego stanowiska w trybie procesowym poprzez wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Podsumowując, analizowane zażalenia strony jest jedynie środkiem dyscyplinującym organ pozostający w zwłoce do wydania decyzji. Akt wydany na podstawie art. 37 § 2 k.p.a. nie jest decyzją, nie kończy postępowania, nie rozstrzyga sprawy co do istoty, nie przysługuje też na niego zażalenie, a zatem nie spełnia przesłanek z art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a. Zaskarżony akt nie mieści się również w kategorii postanowień, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Należało więc uznać, że skarga wniesiona przez W. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w zakresie uznania zażalenia złożonego w trybie art. 37 k.p.a. za nieuzasadnione - jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Ubocznie należy również wskazać, że skarżący został prawidłowo pouczony przez Samorządowe Kolegiom Odwoławcze w postanowieniu z dnia 24 lipca 2015 r., że na to postanowienie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, a jedynie skarżący może wnieść do WSA w Lublinie skargę na bezczynność organu I instancji za jego pośrednictwem. Zatem skarga w zakresie żądania W. W. podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji. .