II SA/Lu 668/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński,, Sędzia NSA Krystyna Sidor (sprawozdawca), Protokolant Starszy referent Beata Basak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 lutego 2010 r. sprawy ze skargi M. K. i A. K. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Lublinie po rozpoznaniu zażalenia M. i A. K. utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] ustalające opłatę legalizacyjną w wysokości 50.000zł z tytułu rozbudowy budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr [...] w miejscowości S. G. m. S. bez wymaganego pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu wyjaśniono, że podczas przeprowadzonej w dniu 10 lipca 2008r. kontroli stwierdzono, iż M. i A. małżonkowie K. prowadzą roboty budowlane polegające na rozbudowie istniejącego na działce nr [...] w S. G. drewnianego budynku mieszkalnego. Dobudowana część usytuowana została w granicy z działką sąsiednią, jest konstrukcji murowanej o wymiarach w rzucie poziomym 12x6,25m i wysokości od 3 do 5,30m. Obiekt posiada dwuspadowy o konstrukcji drewnianej pokryty blachą, ze spadkiem w kierunku działki sąsiedniej. Roboty rozpoczęto jesienią 2007r. bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. PINB ustalił, że Gmina S. nie posiada obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. W związku z powyższym, postanowieniem z dnia [...] nałożono na inwestora obowiązek przedstawienia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. Po przedłożeniu w dniu 2 marca 2009r. kopii takiej decyzji, postanowieniem z dnia [...] wstrzymał wykonanie robót budowlanych, nakazując stronie przedstawienie określonych dokumentów, który to obowiązek inwestorzy wykonali w dniu 6 lipca 2009r. Następnie na podstawie art. 49 ust. 1 i 2 ustawy – Prawo budowlane organ ustalił opłatę legalizacyjną w wysokości 50 000zł . W zażaleniu na to postanowienie inwestorzy podnosili, że opłata legalizacyjna błędnie została wyliczona w oparciu o współczynnik kategorii obiektu właściwy dla budynku mieszkalnego, podczas gdy inwestycja dotyczy budynku gospodarczego. Organ odwoławczy nie uwzględnił zażalenia. Stwierdził, że nie ma podstaw do przyjęcia, że inwestycja dotyczyła budynku gospodarczego, a nie mieszkalnego, co zostało wprost wskazane przez samych inwestorów, którzy przedłożyli decyzję Wójta Gminy S. o warunkach zabudowy dla inwestycji obejmującej rozbudowę budynku mieszkalnego i budowę zbiornika na nieczystości ciekłe oraz projekt budowlany dotyczący rozbudowy budynku mieszkalnego. Ustalenie przez organ I instancji opłaty legalizacyjnej jako iloczyn pięćdziesięciokrotności stawki opłaty (s = 500 zł), współczynnika kategorii obiektu (k = 2,0) i współczynnika wielkości obiektu (w = 1,0) jest więc prawidłowe. Skargę do sądu administracyjnego wnieśli M. i A. małżonkowie K., domagając się uchylenia postanowień obu instancji. Skarżący podtrzymali swoje stanowisko wyrażone przed organem odwoławczym, iż zrealizowana inwestycja dotyczyła budynku gospodarczego, a nie mieszkalnego, w którym znajdują się pomieszczenia garażu i gospodarcze oraz letnia kuchnia. Rozbudowana część nie jest trwale związana z istniejącym budynkiem mieszkalnym i stanowi odrębny obiekt gospodarczy. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art.1 §1i2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153, poz.1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z prawem. Zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Uiszczenie opłaty legalizacyjnej przewidzianej przepisem art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.- Prawo budowlane (Dz.U. z 2003r., Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, jest niezbędnym warunkiem wydania decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych wstrzymanych ze względu na brak pozwolenia na budowę. Nieuiszczenie opłaty legalizacyjnej skutkuje natomiast wydaniem decyzji o rozbiórce obiektu budowlanego zrealizowanego samowolnie. W sprawie bezspornym jest, że rozbudowa przedmiotowego budynku na działce nr [...] w S. G. została dokonana samowolnie tj. bez wymaganego pozwolenia na budowę. Prawidłowo zatem organ nadzoru budowlanego wszczął procedurę legalizacyjną wzywając inwestorów do przedstawienia określonych dokumentów, w tym decyzji o warunkach zabudowy oraz wydając w dniu 7 kwietnia 2009r. postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych, a następnie wydając zaskarżone postanowienie ustalające opłatę legalizacyjną, której zasadności skarżący nie kwestionują. Sporna jest natomiast wysokość ustalonej opłaty, która – zdaniem skarżących – powinna być wyliczona jak dla budynku gospodarczego, a nie mieszkalnego. W ocenie Sądu stanowisko skarżących jest błędne. Jak wynika z akt sprawy, rozbudowa dotyczyła bowiem istniejącego budynku mieszkalnego, co zostało ustalone w toku oględzin w dniu 10 lipca 2008r. /k. 8 akt admin./ i czego skarżący obecni podczas oględzin nie kwestionowali. Słusznie ponadto organ odwoławczy zauważył, że w toku postępowania legalizacyjnego skarżący sami wskazywali, że inwestycja dotyczyła budynku mieszkalnego, a nie gospodarczego i dla takiej inwestycji została wydana decyzja z dnia 25 lutego 2009r. ustalająca warunki zabudowy /k.47 akt amin./; taki charakter rozbudowanego budynku został również określony w przedstawionym przez inwestorów projekcie budowlanym, gdzie pomieszczenia rozbudowanego obiektu określono jako: przedpokój, łazienkę, wc, kotłownię, kuchnię i garaż. Poza tym, w toku postępowania administracyjnego wszelkie pisma kierowane zarówno przez organy nadzoru do skarżących, jak i pisma samych skarżących do organów /k.29, 52/ wskazywały jako przedmiotową inwestycję – "rozbudowę budynku mieszkalnego", a skarżący nigdy takiego charakteru istniejącego budynku nie kwestionowali. W tej sytuacji nie ma uzasadnionych podstaw do przyjęcia, że inwestycja dotyczyła obiektu gospodarczego, a nie mieszkalnego. Wobec powyższego należy stwierdzić, że ustalona w zaskarżonym postanowieniu opłata legalizacyjna została wyliczona poprawnie, w oparciu o art. 49 ust. 2 w zw. z art. 59 f ust.1ustawy, jako pięćdziesięciokrotność stawki opłaty (500), współczynnika kategorii obiektu (2,0) i współczynnika wielkości obiektu (1,0). Ubocznie należy wyjaśnić, że obowiązujące przepisy nie przewidują żadnych wyjątków od obowiązku uiszczenia przedmiotowej opłaty, który jest niezbędnym warunkiem odstąpienia od sankcji nakazu rozbiórki samowolnie zrealizowanych robót budowlanych, wymagających pozwolenia na budowę. Podkreślić przy tym należy, że opłata legalizacyjna nie jest karą, ponieważ postępowanie legalizacyjne, w toku którego zapada postanowienie ustalające taką opłatę stwarza dla strony możliwość odstąpienia od nakazania rozbiórki samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego, z której ma ona prawo, a nie obowiązek skorzystać. Mając powyższe na względzie Sąd stwierdzając, że zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270), orzekł jak w sentencji.