II SA/Lu 674/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz po rozpoznaniu w dniu 7 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. na pismo Starosty z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zwrotu nieruchomości p o s t a n a w i a odrzucić skargę. J. M. w dniu 27 lipca 2011 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę, nazwaną "odwołaniem", na pismo Starosty z dnia [...] r., nr [...], stanowiące odpowiedź na jego pismo z dnia [...]0 czerwca 2011 r., dotyczące pisma Starosty z dnia [...] maja 2011 r., o tym samym numerze, informującego o braku podstaw do wydania nieruchomości w związku z decyzją wydaną z upoważnienia Wojewody z dnia [...]2011 r., nr [...]. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podnosząc, iż skarga ta jest niezasadna. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. W myśl bowiem przepisu art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako: "ustawa", sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Sądy administracyjne orzekają również w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w określonych wyżej przypadkach oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 2 pkt 8 i § 3 ustawy). Przedmiotem skargi złożonej w niniejszej sprawie jest pismo Starosty z dnia [...] r., nr [...], stanowiące odpowiedź na pismo skarżącego z dnia [...]czerwca 2011 r., dotyczące pisma Starosty z dnia [...] maja 2011 r., o tym samym numerze, informującego o braku podstaw do wydania nieruchomości w związku z decyzją wydaną z upoważnienia Wojewody z dnia [...] r., nr [...]. W piśmie z dnia 17 czerwca 2011 r. organ poinformował skarżącego o postępowaniu administracyjnym, jakie toczyło się w sprawie przymusowego wykupu w drodze licytacji nieruchomości o powierzchni 6,85 ha, wchodzących w skład gospodarstwa rolnego M. S., położonych w J.P. oraz w sprawie przejęcia tego gospodarstwa na własność Państwa w zamian za rentę. Pismo to ma charakter jedynie informacyjny i nie stanowi żadnego z aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Skarga na to pismo podlega zatem odrzuceniu na podstawie powołanego art. 58 § 1 pkt 1 ustawy. Nawet gdyby przyjąć, iż wskazane wyżej pismo Starosty stanowi decyzję administracyjną, to skarga na taką decyzję podlegałaby odrzuceniu z innych przyczyn. Pismo to zostało bowiem sporządzone przez Starostę, który nie jest organem drugiej instancji. W myśl zaś art. 58 § 1 pkt 6 ustawy sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne, w szczególności, gdy skarga została wniesiona na decyzję organu pierwszej instancji, na którą nie przysługiwała skarga do sądu administracyjnego, lecz odwołanie do organu drugiej instancji. Ubocznie wskazać należy, iż jeżeli skarżący uważa, że jego wniosek z dnia 11 marca 2011 r. o zwrot nieruchomości o powierzchni 6,85 ha, położonych w J. P. II i III, nie został rozpoznany przez Starostę , to może złożyć skargę na bezczynność tego organu, po uprzednim wyczerpania trybu określonego w art. 37 § 1 k.p.a., to jest po złożeniu zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia. Z tych względów Sąd orzekł, jak w postanowieniu.