II SA/Lu 677/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący - sędzia WSA Ewa Ibrom po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. C. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 20 lutego 2001 r., sygn. akt II SA/Lu 1280/99 na skutek wniosku J. C. o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a : przyznać J. C. prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, o wyznaczenie którego zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej. Postanowieniem z dnia 10 lutego 2009 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie odmówił J. C. przyznania prawa pomocy. Odpis tego postanowienia doręczono skarżącemu w dniu 19 lutego 2009 r. (k.77). W dniu 23 lutego 2009 r. złożył on sprzeciw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako: "ustawa", wobec wniesienia sprzeciwu w terminie, postanowienie z dnia 10 lutego 2009 r. utraciło moc. Sprawa podlega zatem rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. Wniosek J. C. o przyznanie prawa pomocy zasługuje na uwzględnienie. W myśl przepisu art. 245 § 1-3 ustawy przyznanie prawa pomocy może nastąpić w zakresie całkowitym albo częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego, natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje albo zwolnienie tylko od kosztów sądowych (całkowite lub częściowe) albo tylko ustanowienie adwokata lub radcy prawnego. Przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje, gdy strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, natomiast przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 §1 ustawy). W ocenie Sądu skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Jak wynika bowiem z wniosku o przyznanie prawa pomocy, J. C., będący osobą schorowana, w podeszłym wieku, utrzymuje się wraz z żoną ze świadczeń emerytalno-rentowych. Z dochodów tych ponosi nie tylko koszty codziennego utrzymania własnego i żony, lecz również koszty utrzymania dwóch bezrobotnych synów, nie mających źródła dochodu. Skarżący nie posiada żadnego majątku, za wyjątkiem mieszkania spółdzielczego o powierzchni 48 m2. Z tych względów i na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Sąd orzekł, jak w postanowieniu.