II SA/Lu 678/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk po rozpoznaniu w dniu 15 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Starosty [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., znak: [...] w przedmiocie wskazania podmiotu zobowiązanego do ponoszenia wydatków na opiekę i wychowanie dziecka umieszczonego w rodzinie zastępczej postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 27 lipca 2021 r. Starosta [...] wniósł skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] r., znak: [...]. Zaskarżonym postanowieniem, wydanym po rozpatrzeniu wniosku Starosty, Kolegium wskazało Powiat R. jako podmiot zobowiązany do ponoszenia wydatków na opiekę i wychowanie dziecka A. W. H., umieszczonej w rodzinie zastępczej. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej odrzucenie. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że na zaskarżone postanowienie, rozstrzygające negatywny spór o właściwość pomiędzy Starostą [...] a Wójtem Gminy [...] w przedmiocie wskazania podmiotu właściwego do ponoszenia wydatków na opiekę i wychowanie dziecka, nie służy zażalenie. Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie, ani postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty. Wobec tego na postanowienie nie służy także skarga do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga Starosty [...] podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna (art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej jako: p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli sądu administracyjnego są określone w art. 3 § 2 p.p.s.a. lub przepisach odrębnych przejawy (formy) działalności organów administracji publicznej, w tym m.in. postanowienia wydawane w toku postępowania administracyjnego, ale wyłącznie te, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2). Zaskarżone postanowienie nie należy do żadnej z powyższych kategorii. Zostało ono wydane na podstawie art. 191 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz. U. z 2020 r., poz. 821, ze zm.). Przepis ten reguluje m.in. zasady określania podmiotu ponoszącego wydatki na opiekę i wychowanie dziecka umieszczonego w rodzinie zastępczej. Zgodnie z ust. 16 tego artykułu, w sprawach rozstrzygania sporów o właściwość powiatów oraz gmin obowiązanych do ponoszenia wydatków, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Żaden przepis ustawy o wspieraniu rodziny, ani Kodeksu postępowania administracyjnego nie przewiduje prawa do wniesienia zażalenia na postanowienie rozstrzygające spór o właściwość podmiotu zobowiązanego do ponoszenia wskazanych wyżej wydatków. Nie jest to również postanowienie kończące postępowanie w sprawie, bo żadne postępowanie w sprawie indywidualnej w rozumieniu art. 1 pkt 1 i 2 k.p.a. nie było w tym przypadku prowadzone. Z tych samych względów nie jest to także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty. Postanowienie rozstrzyga jedynie kwestię podmiotu publicznego właściwego do ponoszenia wydatków na opiekę i wychowanie dziecka, nie rozstrzyga o żadnej istocie sprawy w rozumieniu art. 1 pkt 1 i 2 k.p.a. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Skoro zatem rozstrzyganie tego rodzaju spraw nie wchodzi w zakres kognicji sądów administracyjnych, złożona skarga nie może być rozpoznana i podlega odrzuceniu na podstawie powołanego przepisu. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji.