II SA/Lu 679/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie Przewodniczący: Sędzia NSA Krystyna Sidor po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. W. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 10 lipca 2007r., sygn. akt II SA/Lu 925/06 w sprawie ze skargi Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]., Nr [...] w przedmiocie specjalistycznych usług opiekuńczych p o s t a n a w i a odrzucić skargę o wznowienie. Prawomocnym wyrokiem z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie II SA/Lu 925/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie specjalistycznych usług opiekuńczych, W dniu 14 stycznia 2008 r. Z. W. wniósł o wznowienie tego postępowania, wskazując jako podstawę art. 273 § 2 i 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (nowe okoliczności i środki dowodowe, których jednak nie skonkretyzował oraz nowo wykryte prawomocne orzeczenie dotyczące – zdaniem skarżącego - tej samej sprawy tj. wyrok NSA z dnia 16 października 2007r., sygn. akt I OSK 59/07) Postanowieniem z dnia 17 czerwca 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 114/08 odrzucił skargę o wznowienie stwierdzając, że brak jest ustawowych podstaw wznowienia; postanowienie to zostało zaskarżone do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Następnie w dniu 4 października 2008r. Z. W. ponownie złożył skargę o wznowienie postępowania sądowego w sprawie II SA/Lu 925/06 i powołując jako podstawę art. 273 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wskazał jako nowy dowód w sprawie okoliczność, iż pismo procesowe z dnia 4 kwietnia 2007r. złożone w tamtym postępowaniu zostało podpisane przez jego żonę T. W., która nie była stroną tego postępowania, a w konsekwencji mogło to mieć wpływ na rozstrzygnięcie. W piśmie tym zwracano się z prośbą o przyznanie pomocy prawnej, a także podnoszono, że członek SKO - K. A., rozpoznając sprawę, wadliwie ustalił stan faktyczny sprawy ("oszustwo o pojeździe samochodowym"). Skarżący ogólnie zakwestionował orzecznictwo organów administracyjnych i Sądu w jego sprawach, zarzucając, że przyczyniły się one do choroby i śmierci syna. Jego zdaniem organy i Sąd powinny były uwzględniać, że skarżący jest niepełnosprawny umysłowo ("P"), co podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie I OSK 59/07. Sąd zważył, co następuje: Skarga o wznowienie podlega odrzuceniu. Wznowienie postępowania sądowego ma charakter wyjątkowy, dotyczy ściśle określonych sytuacji, wymienionych w przepisach art. 271 - 273 ppsa. Sąd może wznowić postępowanie sądowe zakończone prawomocnym orzeczeniem (wyrokiem), a następnie ponownie przeprowadzić postępowanie w tej samej sprawie, tylko wówczas, gdy stwierdzi że występują ustawowe podstawy wznowienia, wskazane w tych przepisach. Zdaniem Sądu wskazane przez skarżącego w niniejszej sprawie podstawy wznowienia nie wystąpiły, a w konsekwencji Sąd nie może ponownie rozpoznać sprawy oznaczonej sygn. akt II SA/Lu 925/06 ze skargi Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]., Nr SKO [...] w przedmiocie specjalistycznych usług opiekuńczych. Nie uzasadniają bowiem wznowienia postępowania sądowego w sprawie II SA/Lu 925/06 środki dowodowe, na które wskazuje skarżący powołując się na art. 273 § 2 ppsa. Zgodnie z tym przepisem można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. W świetle tego przepisu warunkiem wznowienia postępowania jest więc wykrycie tylko takich okoliczności bądź dowodów, które nie były znane stronie i na które strona nie mogła się powołać przed wydaniem orzeczenia w sprawie, której wznowienia się domaga, a ponadto tylko takich, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie zachodzi. Pismo z dnia 4 kwietnia 2007r., na które powołuje się skarżący nie jest bowiem nowym środkiem dowodowym, z którego nie mógł on skorzystać w poprzednim postępowaniu, skoro znajduje się ono w aktach tamtej sprawy i było przedmiotem badania zarówno przez organy administracyjne, jak i przez Sąd. Ponadto, nawet gdyby przyjąć – jak podnosi skarżący - że przedmiotowe pismo zostało podpisane przez żonę skarżącego, a nie przez niego osobiście, to należy stwierdzić, że nie jest to okoliczność, która mogła mieć wpływ na wynik sprawy. W rzeczywistości zarówno organy, jak i Sąd – z uwagi na nieczytelny charakter podpisu - badały zawarte w nim żądania jako żądania samego skarżącego, a nie jego żony: żądania i oświadczenia żony, nie będącej stroną, uczestnikiem postępowania, ani pełnomocnikiem skarżącego, nie mogły być uwzględnione. Nie można więc przyjąć, że "treść i załączniki pisma byłyby istotniejsze" dla organów orzekających, gdyby wiedziały one, że pismo podpisał sam skarżący, a nie jego żona. Fakt złożenia na przedmiotowym piśmie podpisu przez żonę, a nie przez skarżącego, nie mógł mieć więc wpływu na wynik sprawy. Również podnoszona przez skarżącego okoliczność niepełnosprawności umysłowej, jak i wyrok NSA w sprawie I OSK 59/07 nie stanowią podstaw wznowienia, o których mowa w art. 271 pkt 2 i 273 § 3 kpa. Nie ma podstaw do przyjęcia, że skarżący jest niepoczytalny: w aktach brak jest aktualnego zaświadczenia lekarskiego lub opinii psychologicznej (psychiatrycznej), a czynności procesowe, które podejmuje we wszystkich swoich sprawach sądowo- administracyjnych wskazują, że potrafi on racjonalnie kierować swoim postępowaniem. Natomiast wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2007r. w sprawie I OSK 59/07 nie stanowi prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy, w rozumieniu art. 273 § 3 kpa, lecz jest wyrazem dozwolonej w granicach niezawisłości sędziowskiej oceny stanu faktycznego, którą to oceną zarówno organy administracji publicznej, jak i Sąd I instancji nie są związane przy rozpatrywaniu innych spraw skarżącego. Z powyższych względów, skarga o wznowienie nie może być uwzględniona z uwagi na brak podstaw wznowienia i podlega odrzuceniu na podstawie art. 281 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.