II SA/Lu 681/15

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie w całości od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2015 r., Nr [...] w przedmiocie zwrotu świadczeń z funduszu alimentacyjnego p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie w całości od kosztów sądowych. Stosownie do art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Na mocy art. 239 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. skarżący jest w niniejszej sprawie zwolniony od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, skarży bowiem decyzję dotyczącą zwrotu świadczenia otrzymywanego przez osobę uprawnioną z funduszu alimentacyjnego. Tym samym rozstrzyganie o zasadności zwolnienia skarżącego od kosztów sądowych stało się zbędne. Dlatego działając na podstawie art. 249a p.p.s.a. umorzono postępowanie o przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie w całości od kosztów sądowych. Mając na uwadze powyższe, i co się z tym wiąże to, że wniosek o przyznanie prawa pomocy zawarty w skardze kasacyjnej nie podlega merytorycznemu rozpoznaniu, referendarz sądowy zrezygnował z wezwania skarżącego do wypełnienia urzędowego formularza druk PPF. Konieczność umorzenia postępowania o przyznanie prawa pomocy czyni bowiem zbędnym uprawdopodobnienie okoliczności uzasadniających zasadność wniosku o przyznanie prawa pomocy. Temu zaś służy oświadczenie strony wnoszącej o prawo pomocy złożone na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy (por. uchwałę składu 7 Sędziów NSA z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 1/08 – ONSAiWSA 2008, nr [...], poz. 74). Wobec powyższego orzeczono jak na wstępie postanowienia.