II SA/Lu 682/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom, Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Protokolant Stażysta Magdalena Kuca, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 listopada 2008 r. sprawy ze skargi A. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę, Dnia 3 [...] 2007 r. D. S. prowadząca działalność gospodarczą pn. Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowe Usługi i Gastronomia "A" w B. wystąpiła z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na przebudowie istniejącej stacji tankowania gazem płynnym zlokalizowanej na terenie działek nr 434, 437, 438 przy ul. K. [...] w B. Postanowieniem z dnia 21 stycznia 2008 r., po zasięgnięciu opinii Starosty Lubelskiego (opinia z 9 stycznia 2008 r.) i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Lublinie (postanowienie z 4 stycznia 2008 r.) Burmistrz B. (działający jako organ właściwy do wydania decyzji) nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko planowanej inwestycji uwzględniającego w szczególności wpływ przedsięwzięcia na wody podziemne. Raport o oddziaływaniu na środowisko projektowanej rozbudowy stacji paliw sporządzony przez mgr inż. A. S. został dołączony do akt sprawy w styczniu 2008 r. Następnie przed wydaniem decyzji organ zwrócił się do Starosty Lubelskiego oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Lublinie o uzgodnienie warunków realizacji inwestycji przesyłając projekt decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia. Powołane organy uzgodniły - bez zastrzeżeń - warunki realizacji przedsięwzięcia (odpowiednio: postanowienie z 22 lutego 2008 r. i postanowienie z 3 marca 2008 r.). Decyzją z dnia 18 czerwca 2008 r. Burmistrz B. uwzględniając powyższy wniosek oraz dokonane z ww. organami uzgodnienia określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie przedmiotowej stacji paliw. W opisie technicznym przedsięwzięcia organ I instancji podał, że rozbudowa będzie polegać na: umiejscowieniu podziemnego dwu płaszczowego zbiornika o poj. 40 m3 , podzielonego na cztery komory (do magazynowania paliw płynnych ON, ON Bio, E98 i E95) z monitoringiem suchym obecności paliwa w przestrzeni międzypłaszczowej, budowie wysepki z dystrybutorami zadaszonymi wiatą, lokalnej kanalizacji wód deszczowych z urządzeniami oczyszczającymi, zaplecza socjalnego dla załogi i klientów, utwardzeniu i uszczelnieniu terenu w miejscach narażonych na rozlanie paliwa oraz likwidacji zbiorników naziemnych na gaz płynny i lokalizacji dwóch zbiorników podziemnych na gaz płynny – jednego dla celów dystrybucji dla pojazdów oraz drugiego do celów grzewczych. Dalej organ I instancji obszernie określił: - warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, - wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym, a obejmujące emisję dźwięków, ochronę fauny, flory, krajobrazu, środowiska gruntowo-wodnego, instalacje pyłowo-gazowe, gospodarkę odpadową, instalacje ściekowe, ochronę zasobów kultury i zabytków; - wymogi w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych, w odniesieniu do przedsięwzięć zaliczanych do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia awarii; - propozycję monitoringu przedmiotowego przedsięwzięcia. W uzasadnieniu organ wskazał, że jedyną osobą protestującą przeciwko planowanej inwestycji był A. A. właściciel sąsiedniej nieruchomości. Wielokrotnie w toku postępowania składał pisma, w których podnosił kwestie związane z ochroną środowiska oraz powstaniem obszaru, który uniemożliwi mu zabudowanie jego działki. Organ odnosząc się do przedstawianych zarzutów stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie. W ocenie organu rozbudowa stacji nie tylko nie wpłynie na sposób zagospodarowania działek sąsiednich ale również wprowadzi nowe wyższe standardy bezpieczeństwa stacji paliw poprzez jej modernizację, a w szczególności poprzez zastosowanie podziemnych zbiorników na paliwo. Poza tym inwestycja nie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko. Nie będą również przekraczane dopuszczalne wartości stężeń zanieczyszczeń. Spełnione będą także wymogi w zakresie gospodarki odpadami, a strefa zagrożenia wybuchem na stacji mieścić się będzie w granicach działek inwestora. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł A. A. Domagając się jej uchylenia oraz uchylenia raportu środowiskowego podniósł, że planowana stacja paliw spowoduje, że jego działka nie będzie mogła zostać zabudowana zgodnie z prawem budowlanym i przepisami przeciwpożarowymi. Odwołujący wskazał nadto, że sporządzony raport zawiera wiele nieprawidłowych zapisów co zostało przez organ zlekceważone. W odpowiedzi na odwołanie inwestor wniósł o jego nieuwzględnienie. Podkreślił, że stanowisko wnoszących odwołanie jest gołosłowne, a celem działań odwołujących jest wyłącznie utrudnianie procesu inwestycyjnego i stwarzanie konfliktów. Rozpoznając to odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Uznając zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem Kolegium podkreśliło, że organ I instancji prawidłowo przeprowadził w niniejszej sprawie postępowanie wyjaśniające, uwzględnił w swej decyzji opinie i uzgodnienia organów współdziałających. Ponadto zapewnił odwołującemu prawo udziału w postępowaniu, z którego to prawa strona wielokrotnie korzystała. Zdaniem Kolegium powołanie w decyzji organu I instancji treści pisma wyjaśniającego autora raportu środowiskowego które organ otrzymał przed wydaniem decyzji drogą elektroniczną nie stanowi naruszenia prawa. Kolegium przyznało rację stronie, że pismo to w formie tekstowej zostało dołączone do akt postępowania dopiero po wydaniu decyzji przez organ I instancji, jednakże odwołujący w żaden sposób nie wskazał, że brak tego pisma w aktach sprawy w czasie wydania decyzji miało wpływ na jej treść. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie A. A. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i argumenty na jego poparcie. Dodatkowo zarzucił, iż organ odwoławczy naruszył treść art. 7, 8, 9 i 10 k.p.a. oraz art. 21 Konstytucji RP. Podkreślił, że organy nie uwzględniły zapisów rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie, które wprowadzają warunek istnienia pasa terenu ochronnego dla stacji paliw i która to strefa obejmuje aż 19,5 m jego działki, co wynika ze zlokalizowania planowanych zbiorników blisko granicy. Ponadto wydane decyzje oraz sporządzony raport nie uwzględniają treści art. 5 Prawa budowlanego oraz art. 6 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które to przepisy zabraniają realizowania inwestycji naruszających prawa osób trzecich poprzez uniemożliwienie zagospodarowania należących do nich nieruchomości. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi, organ za bezpodstawne uznał twierdzenia o rozbieżnościach sporządzonego raportu oraz o pozbawieniu skarżącego możliwości udziału w postępowaniu. Podczas rozprawy w dniu 21 listopada 2008 r. pełnomocnik skarżącego złożył pismo procesowe, którym ponowił argumentację zawartą w skardze, akcentując, że zaskarżona decyzja narusza prawo własności skarżącego. Dołączył nadto dokumentację fotograficzną oraz paragon fiskalny wskazując, że opisany w raporcie budynek socjalno-biurowy jest sklepem spożywczym. Skarżący oświadczył również, że posiada prawomocne pozwolenie na budowę stacji diagnostycznej pojazdów na działce sąsiadującej z modernizowaną stacją paliw. Do twierdzeń skargi przyłączyli się stający na rozprawie uczestnicy postępowania R. A. oraz pełnomocnik "B" S.A. z siedzibą w Płocku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Jak stanowi art. 2 i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. - sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej. Kontrola ta zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Realizując tę kontrolę sądy administracyjne badają czy objęte skargą decyzje nie uchybiają przepisom prawa materialnego lub procesowego odpowiednio w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź stanowiącym podstawę wznowienia postępowania (wówczas władne są uchylić wadliwe rozstrzygnięcie), jak też kontrolują czy nie są one dotknięte kwalifikowaną wadą prawną uzasadniającą ich nieważność (patrz art. 145 p.p.s.a). Przy czym, jak głosi art. 134 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zatem oceny legalności dokonują również z urzędu. Przeprowadzając ocenę legalności zaskarżonej decyzji w tych ramach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie nie dopatrzył się uchybień wywołujących opisane powyżej skutki. Z tych względów skarga podlegała oddaleniu. Rozważania odnośnie prawidłowości zaskarżonej decyzji oraz zasadności rozpatrywanej skargi należy rozpocząć od podkreślenia, iż przedmiotem sprawy jest decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na przebudowie stacji paliw zlokalizowanej w B. przy ul. K. 35. Zasady oraz warunki wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach regulują przepisy ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.) zwanej dalej w skrócie "ustawą". Zgodnie z treścią art. 46a ust. 1 ustawy postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu podejmującego realizację przedsięwzięcia. Stosownie natomiast do treści art. 46 ust. 1 ustawy realizacja przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy oraz innego niż określonego tymi przepisami przedsięwzięcia, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, jeżeli może ono znacząco oddziaływać na ten obszar, jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, zwanej dalej "decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach". Zauważyć też należy, że kontrolowana decyzja została wydana w sytuacji określonej w art. 46 ust. 4 pkt 2 ustawy, a tym samym stanowi konieczną przesłankę pozwalającą na wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego. Stosownie bowiem do przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego m.in. z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zaś z treści art. 56 ust. 9 ustawy wynika, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający taką decyzję. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest czynnością prostą dla organu i wymaga przeprowadzenia sformalizowanego postępowania w sprawie oceny oddziaływania planowanego zamierzenia na środowisko. Jednakże co na wstępnie należy stanowczo podkreślić - czego organy orzekające w sposób dostateczny stronie skarżącej nie wyjaśniły - w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko określa się, analizuje oraz zgodnie z tą ustawą ocenia: 1) bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na: a) środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi b) dobra materialne, c) zabytki, d) wzajemne oddziaływanie między czynnikami, o których mowa w lit. a-c, e) dostępność do złóż kopalin; 2) możliwość oraz sposoby zapobiegania i ograniczenia negatywnego oddziaływania na środowisko; 3) wymagany zakres monitoringu (patrz. art. 47 ustawy). Przepis ten zatem w sposób jednoznaczny określa zakres przedmiotowy postępowania wskazując wprost jakie zagadnienia organ obowiązany jest wziąć pod uwagę prowadząc to postępowanie. Z tego względu organy właściwe w tym postępowaniu nie mają kompetencji do określania a tym bardziej oceniania innych aspektów planowanej inwestycji, w szczególności związanych z miejscem usytuowania poszczególnych elementów inwestycji w stosunku do istniejącej bądź planowanej zabudowy. Aby dokonana przez organ właściwy analiza i ocena planowanego przedsięwzięcia była pełniejsza ustawodawca nałożył na organ rozstrzygający obowiązek współdziałania z innymi organami polegający na dokonywaniu uzgodnień odnośnie ustalenia warunków realizacji przedsięwzięcia (art. 48 ust. 2 ustawy). Tryb współdziałania organów ma zastosowanie również w zakresie obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Jak stanowi art. 51 ust. 1 ustawy wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może być poprzedzone obowiązkiem sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Zgodnie z treścią ust. 2 omawianego artykułu, organem właściwym do wydania postanowienia w sprawie sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko jest organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, określając jednocześnie zakres tego raportu. Natomiast art. 51 ust. 3 ustawy stanowi, że postanowienia w sprawie sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko wydaje się po zasięgnięciu opinii organu ochrony środowiska (pkt 1) i organu, o którym mowa w art. 57 ustawy (pkt 2). I tak organem ochrony środowiska, właściwym w niniejszej sprawie zgodnie z przepisem art. 378 ust. 1 ustawy jest Starosta Lubelski. Natomiast drugim (wskazanym w art. 57 ustawy) organem właściwym do dokonania uzgodnienia przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz wydawania opinii w sprawie obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko w odniesieniu do przedsięwzięć, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 (przedmiotowa inwestycja jest takim przedsięwzięciem), jest Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Lublinie. Z akt sprawy bezspornie wynika, że w kontrolowanym postępowaniu organ I instancji uzgodnień takich dokonał. W piśmie z dnia z dnia 20 grudnia 2007 r. Państwowy Powiatowy Inspektorat Sanitarny w Lublinie wskazał na konieczność sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko przez planowaną inwestycję. Opinii tej co prawda nie podzielił Starosta Lubelski (pismo z dnia 3 stycznia 2008 r.), jednakże organ I instancji uwzględniając obydwa stanowiska postanowieniem z dnia 21 stycznia 2008 r. nałożył na wnioskodawcę obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia. Następnie ze sporządzonym raportem o oddziaływaniu na środowisko zapoznał się skarżący wnosząc szereg uwag i zastrzeżeń co do jego treści. Z akt wynika także, że w dniu 15 lutego 2008 r. Burmistrz B. wystąpił zarówno do Starosty Lubelskiego, jak i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Lublinie o uzgodnienie projektu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji dołączając do wniosku projekt decyzji oraz przedłożony raport środowiskowy. Starosta Lubelski na podstawie art. 48 w zw. z art. 378 ust. 1 ustawy oraz art. 106 k.p.a. w dniu 22 lutego 2008 r. postanowieniem dokonał uzgodnienia projektu decyzji nie wnosząc żadnych uwagi podkreślając, iż analiza akt sprawy nie wskazuje na konieczność rozszerzania warunków zawartych w przedłożonym projekcie decyzji. Również Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Lublinie w oparciu o przysługujące mu kompetencje postanowieniem z dnia 3 marca 2008 r. uzgodnił projekt decyzji nie zgłaszając dodatkowy warunków. Dopiero po przeprowadzeniu tej procedury organ I instancji wydał decyzję utrzymaną w mocy zaskarżoną decyzją. W ocenie Sądu dochowano więc wymaganej omawianą ustawą procedury, realizując tym samym także odpowiednie normy kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności realizując zasady ogólne wyrażone w art. 7 i 8 k.p.a. oraz realizując treść przepisów art. 75 § 1, 77 § 1 i 80 k.p.a. dotyczących postępowania dowodowego. Odnosząc się natomiast do szeroko rozbudowanych i wielokrotnie powtarzanych zarzutów skarżącego wskazać należy, iż są one zupełnie nietrafne. Nietrafność ta polega na tym, że w głównej części formułują zarzuty odnoszące się do innego postępowania, które dopiero będzie prowadzone tj. do postępowania w sprawie udzielenia inwestorom pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji przez właściwy organ architektoniczno-budowlany. Uzasadniając nietrafność zarzutów wskazać należy, że z analizy przepisów art. 46 ust. 3 i 4 ustawy wypływa jednoznaczny wniosek, że postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko jest odrębnym (niezależnym) postępowaniem poprzedzającym wszczęcie "postępowania w sprawie pozwolenia na budowę". Natomiast decyzja ustalająca środowiskowe uwarunkowania dla danego przedsięwzięcia stanowi jedynie "załącznik" do wniosku o wydanie właściwej decyzji merytorycznej (pozwolenia na budowę). Charakter prawny przedmiotowej decyzji polega wyłącznie na określeniu wymagań w zakresie ochrony środowiska jakie mają zostać zachowane przez inwestora przy realizacji planowanego zamierzenia i jego dalszej eksploatacji. Decyzja ta nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Z tego względu zupełnie bezpodstawny jest zarzut naruszenia art. 21 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Nie można również zgodzić się z zarzutem zupełnego pominięcia w zaskarżonej decyzji wymogów wynikających z rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 243, poz. 2063 ze zm.). W tym miejscu wyjaśnić należy, iż zarówno przepisy tego rozporządzenia, jak i powoływane w skardze przepisy ustawy Prawo budowlane (art. 5) w ogóle nie miały w sprawie zastosowania. Przepisy te bez wątpienia dotyczą warunków, jakie spełniać muszą stacje paliw na etapie ich budowy, czyli dalszym etapie procesu inwestycyjno-budowlanego. W związku z tym zarzuty te mogą być rozpatrywane dopiero na tym etapie postępowania (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 31 stycznia 2007 r. sygn. akt VIII SA/Wa 29/07 opubl. LEX nr 372483). Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach służy jedynie ocenie, czy planowane przedsięwzięcie będzie zgodne z przepisami dotyczącymi ochrony środowiska, a nie z przepisami określającymi warunki techniczne jakie powinna spełniać dana inwestycja. Z tego też względu chybione jest również wskazywanie, że w pawilonie stacji mieści się sklep spożywczy, co stanowi, że jest on obiektem użyteczności publicznej, dla którego przepisy rozporządzenia przewidują specjalne wymagania w zakresie odległości od zbiorników z gazem płynnym. Konkludując powyższe rozważania jeszcze raz zaznaczyć należy, iż postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań jest postępowaniem całkowicie samoistnym, niezależnym zarówno od kwestii ulokowania zbiorników na paliwa, jak i legalności samej stacji czy sposobu użytkowania pawilonu stacji. Dotyczy ono jedynie wpływu inwestycji na środowisko. Wszelkie zaś zarzuty odnoszące się do innych kwestii nie mogą stanowić przedmiotu rozpoznawania w tym postępowaniu. W związku z tym organ nie ma uprawnień do sprawdzania prawidłowości (w kontekście warunków technicznych) umiejscowienia zbiorników na paliwo oraz innych elementów planowanego przedsięwzięcia. Wskazać tutaj należy, że stosownie do przepisu art. 56 ust. 1 ustawy podstawowym kryterium przesądzającym o możliwości wydania pozytywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest zgodność lokalizacji zamierzonego przedsięwzięcia z postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego. Jest to zatem zasadnicza kwestia determinująca treść decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. W kwestii zgodności planowanego przedsięwzięcia z zapisami planu miejscowego Sąd podziela argumentację zamieszczoną w decyzjach organów obu instancji. Przedsięwzięcie to ma bowiem zostać zrealizowane w sąsiedztwie istniejącej już stacji paliw na terenie, który zgodnie z zapisami obowiązującego planu miejscowego zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w Bełżycach z dnia 10 grudnia 2003 r. Nr XVI/149/2003 stanowi oznaczony symbolem "KS" obszar pod urządzenie obsługi komunikacji, w którym to pojęciu mieści się stacja paliw płynnych. Odnosząc się natomiast do zarzutów skarżącego dotyczących wadliwości sporządzonego raportu o oddziaływaniu na środowisko przede wszystkim należy wskazać, że Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów ustawy określających zakres niezbędnych elementów jakie powinien raport zawierać. Analiza przedmiotowego raportu prowadzi do wniosku, że jego treść (obszerna i szczegółowa) wypełnia wszelkie dyspozycje ustawodawcy. Z treści raportu o oddziaływaniu na środowisko wynika jednoznacznie, że planowana inwestycja zamyka się w granicach działki inwestora. Zdaniem autora analizowanego raportu zarówno budowa, jak i eksploatacja stacji paliw nie powinna powodować ponadnormatywnej uciążliwości dla właścicieli sąsiednich nieruchomości. Przedsięwzięcie to nie będzie natomiast oddziaływać na środowisko w zakresie gospodarki odpadami i wodno-ściekowej oraz przy prawidłowo prowadzonej eksploatacji nie wystąpią negatywne oddziaływania na glebę. Natomiast w zakresie wpływu inwestycji na stan zanieczyszczenia powietrza wskazano, że na podstawie dokonanych wyliczeń nie stwierdzono przekroczenia dopuszczalnych stężeń tak jednogodzinnych, jak i średniorocznych. Ponadto trudno nie zgodzić się z twierdzeniami autora raportu, że realizacja planowanej inwestycji ma za cel modernizację stacji paliw, również z zastosowaniem optymalnych rozwiązań w zakresie ochrony środowiska, w tym ochrony gleby i poprawy bezpieczeństwa. Ponadto kontrola zaskarżonej decyzji wbrew twierdzeniom skarżącego nie wykazała naruszenia wskazanych w skardze przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, albowiem organ odwoławczy poprawnie ocenił zebrane dowody, na ich podstawie dokonał trafnych ustaleń faktycznych oraz przeprowadził prawidłowe rozważania prawne. Sąd nie zgadza się również z zarzutem braku odniesienia się do uwag skarżącego, stwierdzając, iż uwagi te – co wyjaśniono powyżej – nie odnosiły się do przedmiotowego postępowania, lecz postępowania "budowlanego" określającego warunki techniczne planowanej inwestycji. Podsumowując - w ocenie Sądu - wydana przez organ I instancji decyzja (utrzymana w mocy przez organ odwoławczy) określająca środowiskowe uwarunkowania dla planowanego przedsięwzięcia znajduje oparcie w wynikach postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, o których mowa w art. 46 ust. 3, art. 47 oraz art. 48 ust. 1 cyt. wyżej ustawy. Ponadto cały przebieg nader rozbudowanego postępowania w sprawie oceny środowiskowych uwarunkowań inwestycji dowodzi wyraźnie, iż planowana inwestycja nie wpłynie negatywnie na środowisko, w tym i na zdrowie ludzkie. W tym stanie rzeczy nie dopatrując się, aby zaskarżona decyzja naruszała prawo, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.