II SA/Lu 683/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Jakub Polanowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 marca 2011 r. sprawy ze skargi B. i T. małżonków G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. decyzją z dnia 18 sierpnia 2010 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania B. i T. G. od decyzji Wójta Gminy R. z dnia 25 czerwca 2010 r., znak: [...], odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego, budynku gospodarczego, ogrodzenia i zjazdu z drogi wewnętrznej na działce nr [...]9 położonej w miejscowości G. - S. W. – utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji Kolegium podniosło, że na terenie wnioskowanej inwestycji brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zatem określenie sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Decyzja taka nie jest decyzją uznaniową, co oznacza, że właściwy organ obowiązany jest wydać pozytywną decyzję, gdy zamierzenie inwestycyjne czyni zadość wszystkim ustawowym wymogom, a musi odmówić uwzględnienia wniosku, gdy inwestycja nie spełnia chociażby jednej ustawowej przesłanki wynikającej ze skonkretyzowanej normy prawnej. Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 5 powołanej ustawy decyzja o warunkach zabudowy musi być zgodna z przepisami odrębnymi. W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił, że teren wnioskowanej inwestycji leży w obszarze Szczebrzeszyńskiego Parku Krajobrazowego, obejmującego m.in. gminę R. Szczególnym celem ochrony Parku jest zachowanie walorów przyrodniczych, krajobrazowych, kulturowych, historycznych i turystycznych środowiska (§ 2 rozporządzenia nr 9 Wojewody Lubelskiego z dnia 14 kwietnia 2005 r. w sprawie Szczebrzeszyńskiego Parku Krajobrazowego – Dz. Urz. Województwa Lubelskiego Nr 83, poz. 1984 z dnia 12 maja 2005 r.). Rozporządzenie to zostało wydane na podstawie art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92, poz. 880 ze zm.). W takiej sytuacji konieczne były ustalenie, czy lokalizacja i rodzaj wnioskowanej inwestycji są zgodne z przepisami o ochronie przyrody. Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy o ochronie przyrody w parku krajobrazowym może być wprowadzony zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej i rybackiej. Tej treści zakaz został wprowadzony na terenie Szczebrzeszyńskiego Parku Krajobrazowego przez § 4 pkt 7 ww. rozporządzenia nr 9 Wojewody Lubelskiego z dnia 14 kwietnia 2005 r. W związku z tym, że przez miejscowość G. – S. W. przepływa rzeka G., wyznaczona została linia zabudowy od linii brzegu rzeki. Z załącznika graficznego decyzji organu pierwszej instancji wynika, że prawie cała działka nr [...]9 leży w odległości mniejszej niż 100 m od linii brzegu tej rzeki. Nie ma więc możliwości zlokalizowania na tej działce żadnej nowej zabudowy. Rozporządzenie Wojewody jest aktem prawa powszechnie obowiązującego i decyzja o warunkach zabudowy musi być z nim zgodna (art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Skoro decyzja o warunkach zabudowy winna łącznie spełniać warunki, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ww. ustawy, to w sytuacji nie spełnienia warunku wskazanego w pkt 5, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, nie ma potrzeby badania czy zostały spełnione pozostałe warunki z pkt 1-4 tego przepisu. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wnieśli B. i T. G., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy R. Podnieśli w skardze, że ich działka, której dotyczył wniosek położona jest w strefie zabudowy, bo z obu jej stron w bezpośrednim sąsiedztwie znajdują się zabudowane działki, w tym jedna przy brzegu rzeki. W ocenie skarżących zakaz wznoszenia nowych obiektów budowlanych w odległości mniejszej niż 100 m od brzegu rzeki dotyczy obszarów poza istniejącą strefą zabudowy. Zakaz zabudowy własnej działki jest sprzeczny z ideą zrównoważonego rozwoju obszarów wiejskich i godzi w prawo własności. Wybudowane projektowanych budynków jako siedliska gospodarstwa rolnego nie pogorszy warunków przyrodniczych tego obszaru. W odpowiedzi na skargę Samorządowe kolegium Odwoławcze w Z. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z prawem, do czego jest uprawniony w świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269). Zaskarżona decyzja prawa nie narusza, a zatem skargi nie można uznać za zasadną. Skarżący B. i T. małżonkowie G. wystąpili z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego, budynku gospodarczego, ogrodzenia i zjazdu z drogi zewnętrznej na działce nr ewid. [...]9 we wsi G. – S. W., gmina R. Bezsporną w rozpoznawanej sprawie jest okoliczność, iż na terenie wnioskowanej inwestycji nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Ustalenie warunków zabudowy następuje zatem na podstawie art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis ten enumeratywnie wymienia warunki, które muszą być łącznie spełnione przez wnioskowane zamierzenie inwestycyjne, aby właściwy organ wydał pozytywną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Jednym z tych warunków określonym w art. 61 ust. 1 pkt 5 powołanej ustawy jest zgodność decyzji o warunkach zabudowy z przepisami odrębnymi. Teren wnioskowanej inwestycji położony jest na obszarze Szczebrzeszyńskiego Parku Krajobrazowego (bezsporne), a zatem przepisy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tekst jednolity: Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220) są przepisami odrębnymi w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które obowiązane były uwzględnić organy rozpatrujące wniosek skarżących o ustalenie warunków zabudowy. Przepis art. 17 ust. 1 pkt 7 powołanej ustawy o ochronie przyrody stanowi, że w parku krajobrazowym może być wprowadzony zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. W art. 16 ust. 3 tejże ustawy w brzmieniu obowiązującym do 1 sierpnia 2009 r., zawarta została delegacja ustawowa, na mocy której utworzenie parku krajobrazowego lub powiększenie jego obszaru następuje w drodze rozporządzenia wojewody, które określa jego nazwę, obszar i przebieg granicy i otulinę, jeżeli została wyznaczona, szczególne cele ochrony oraz zakazy właściwe dla danego parku krajobrazowego lub jego części wybrane spośród zakazów, o których mowa w art. 17 ust. 1, wynikające z jego ochrony. Wojewoda Lubelski rozporządzeniem Nr 9 z dnia 14 kwietnia 2005 r. (Dziennik Urzędowy Województwa Lubelskiego Nr 83, poz. 1684) w utworzonym Szczebrzeszyńskim Parku Narodowym wprowadził zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych (§ 4 pkt 7 rozporządzenia). Skoro działka skarżących, na której chcieliby realizować wnioskowaną inwestycję położona jest w odległości mniejszej niż 100 m od rzeki G., w świetle powyższego przepisu obowiązuje na niej zakaz nowej zabudowy, a zatem organy obu instancji orzekające w sprawie prawidłowo rozstrzygnęły o odmowie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla wnioskowanej inwestycji. Podniesione w skardze okoliczności, że na działkach bezpośrednio sąsiadujących z działką skarżących istnieje zabudowa, a wybudowanie wnioskowanego siedliska nie pogorszyłoby – w ocenie skarżących – warunków przyrodniczych tego obszaru, nie mogły mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Wprowadzony zakaz zabudowy w pasie szerokości 100 m od brzegu rzeki dotyczy budowania nowych obiektów i bezwzględnie wiąże on organy właściwe do wydawania decyzji o warunkach zabudowy nie pozostawiając im możliwości badania wpływu wnioskowanej zabudowy na chronione obszary parku krajobrazowego. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na postawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.