II SA/Lu 683/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący - sędzia NSA Jerzy Dudek po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie scalania gruntów w zakresie wniosku P. N. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych p o s t a n a w i a odmówić P. N. przyznania prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 3 października 2013 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie przyznał P. N. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata oraz odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W sprzeciwie od tego postanowienia skarżący zmodyfikował wniosek o przyznanie prawa pomocy, rezygnując z żądania ustanowienia adwokata i ograniczając wniosek do żądania zwolnienia go od kosztów sądowych. Stosownie do treści art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), wobec wniesienia sprzeciwu w terminie, postanowienie z dnia 3 października 2013 r. utraciło moc, a sprawa podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, w sytuacji, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), zaś w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie skarżącego zwolnienia od kosztów sądowych jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym – art. 245 § 3 p.p.s.a. Przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy wnoszący jest osobą, której środki do życia ze względu na okoliczności życiowe są na tyle ograniczone, że zaspokajają jedynie podstawowe potrzeby życiowe, w związku z czym, poniesienie przez nią choćby części kosztów sądowych prowadziłoby do powstania uszczerbku utrzymania koniecznego dla niej i jej rodziny. Instytucja prawa pomocy obwarowana jest przesłanką braku realnej możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania i może być stosowana w okolicznościach nadzwyczajnych, skrajnie trudnych. Przedstawione przez skarżącego oświadczenia oraz dokumenty źródłowe na okoliczność jego sytuacji majątkowej nie pozwalają na przyjęcie, że wykazał on istnienie przesłanek określonych w powołanym art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Miesięczny dochód gospodarstwa domowego skarżącego wynosi bowiem [...] zł brutto ([...] zł netto) bez uwzględnienia dochodu z gospodarstwa rolnego o powierzchni [...] ha fizycznych ([...] ha przeliczeniowych). Biorąc pod uwagę wysokość dochodów gospodarstwa domowego skarżącego, na które składa się otrzymywane przez skarżącego wynagrodzenie za pracę, emerytura ojca oraz dochód z gospodarstwa rolnego, a także okoliczność, że skarżący ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe oraz uwzględniając wykazane przez skarżącego koszty utrzymania koniecznego dla niego i jego ojca oraz koszty ich miesięcznego wyżywienia, brak jest podstaw do uznania, że uiszczenie przez skarżącego kosztów sądowych w postaci wpisu od skargi w wysokości 200 złotych oraz innych kosztów postępowania, które każdorazowo nie przekroczą kwoty 100 złotych, prowadziłoby do powstania uszczerbku utrzymania koniecznego dla niego i jego ojca. Z tych względów należało orzec, jak w postanowieniu.