II SA/Lu 683/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza, Asesor sądowy Anna Ostrowska (sprawozdawca), Protokolant Referent Agnieszka Komajda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi NZOZ M. B. Spółki jawnej w L. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 17 czerwca 2024 r., znak: IF-VII.7840.1.27.2023.DB-2 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody Lubelskiego na rzecz NZOZ M. B. Spółki jawnej w L. kwotę 517 (pięćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją 17 czerwca 2024 r., znak: IF-VII.7840.1.27.2023.DB-2, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: k.p.a.) po rozpatrzeniu odwołań NZOZ M. B. spółki jawnej oraz U. i J. B., Wojewoda Lubelski utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Lublin nr 282/24 z dnia 22 kwietnia 2024 r., znak: AB-BW-III.6740.4.2023 zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą P. W. prowadzącemu jednoosobową działalność gospodarczą pod nazwą O. B. P. W. pozwolenia na budowę obejmującego budowę budynku mieszkalno-usługowego A i budynku usługowego B z infrastrukturą na działce nr ew. [...] przy ul. M. w L. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wskazał następujące argumenty, przemawiające za utrzymaniem w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany spełniają wymagania, o których mowa w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Działka inwestycyjna objęta jest ustaleniami uchwały nr 1242/XLIX/2018 Rady Miasta Lublin z dnia 25 października 2018 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulic: Dworcowej, Krochmalnej, 1-go Maja, Al. Zygmuntowskie i Piłsudskiego (Dz. Urz. Woj. Lubel. poz. 5493). Stosownie do postanowień § 27 planu działka inwestycyjna znajduje się m.in. w obszarze oznaczonym symbolem 4.2MW/U o przeznaczeniu: tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i tereny zabudowy usługowej (w tym kategorie terenów zabudowy usługowej: administracji i biur, usług drobnych, gastronomi, handlu, kultury, hotelowo-turystycznej, oświaty i wychowania, kultu religijnego i czynności religijnych, ochrony zdrowia z wykluczeniem szpitali i sanatoriów - ust. 1). Postanowienia przedmiotowego planu określają następujące zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu (ust. 6 § 27 planu): - typ zabudowy: nakaz realizacji zabudowy pierzejowej od strony otaczających ulic oraz placu, zgodnie z rysunkiem planu z zachowaniem wewnętrznego ciągu pieszego i skwerów w terenie 4.2MW/U (pkt 1), - dopuszcza się sytuowanie budynków w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną (pkt 3), - wskaźnik intensywności zabudowy: nie mniej niż 1,0 - nie więcej niż 6,5 (pkt 4), - wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki budowlanej: nie mniej niż 30% i nie więcej niż 80% (pkt 5), - udział procentowy powierzchni terenu biologicznie czynnego w stosunku do powierzchni działki budowlanej: ustala się na poziomie terenu minimalnie 10% (pkt 6), - gabaryty zabudowy: a) poziom posadowienia parteru: w dostosowaniu do przyległych ulic; b) nieprzekraczalna wysokość budynku: nie wyżej niż rzędna 193 m n.p.m. (...); c) wysokość zabudowy: K - od 2 do 5 kondygnacji nadziemnych, H - maksymalnie do 18 m (...); d) kształt dachu: dwuspadowy, wielospadowy, jednospadowy, dach stromy o nachyleniu połaci od 12° do 45°, dopuszcza się dach płaski (pkt 7). Ponadto miejscowy plan ustanawia nakaz realizacji usług w parterach dostępnych z poziomu terenu, zgodnie z rysunkiem planu oraz nakaz realizacji (w terenie 4.2MW/U) strefy szczególnej przestrzeni publicznej - PP, wewnętrznej przestrzeni otwartej, w formie ciągu pieszego oraz skwerów i placów zgodnie z wyznaczonymi na rysunku planu kierunkami przejść w granicach terenu, w ramach strefy ustala się: zakaz lokalizacji zabudowy, w tym tymczasowych obiektów budowlanych za wyjątkiem ogródków gastronomicznych; zakaz lokalizacji naziemnych miejsc parkingowych, z wyjątkiem miejsc parkingowych dla rowerów, a także nakaz lokalizacji obiektów małej architektury, ujednoliconych w formie mebli miejskich, takich jak ławki, kosze, stojaki na rowery oraz ujednolicone oświetlenie, nawierzchnia: gładka, płytowa z materiałów naturalnych (§ 27 ust. 6 pkt 1 i 2 planu). Zapisy planu miejscowego ustalają również: - wskaźniki parkingowe do obliczenia zapotrzebowania inwestycji na miejsca parkingowe (liczone z miejscami w garażach) dla samochodów osobowych: budynki mieszkalne wielorodzinne - nie mniej niż 1 miejsce na 1 mieszkanie; obiekty handlowe o pow. sprzedaży poniżej 2000 m2 - nie mniej niż 2 miejsca na 100 m2 pow. sprzedaży; przychodnie, gabinety lekarskie, kancelarie adwokackie - nie mniej niż 2 miejsca na 100 m2 pow. użytkowej (§ 6 ust. 1 pkt 2, 10 i 16 planu). - nakaz zapewnienia miejsc parkingowych dla rowerów w ilości: 30-60 miejsc na 1000 m2 pow. użytkowej handlu i usług; minimum 1 miejsce na 1 lokal mieszkalny w zabudowie wielorodzinnej (§ 6 ust. 5 pkt 2 i 3 planu). W projekcie zagospodarowania terenu oraz projekcie architektoniczno-budowlanym wykazano spełnienie tych wymogów planu. Mianowicie inwestycja obejmuje budowę budynku mieszkalno-usługowego (budynek A) i usługowego (budynek B), w których prowadzone będą gabinety lekarskie, kancelarie adwokackie oraz usługi drobnego handlu. Zaprojektowane budynki stanowią zabudowę pierzejową; wskaźnik intensywności zabudowy wynosi 3,46; wskaźnik pow. zabudowy w stosunku do pow. działki budowlane wynosi 59,08%; udział pow. biologicznie czynnej - 12,09%; poziom posadowienia parteru dostosowano do ul. M., wysokość budynku A: 5 kondygnacji nadziemnych, 17,97 m, sięgająca rzędnej na poziomie 191,05 m n.p.m., zaś wysokość budynku B: 5 kondygnacji nadziemnych, 16,17 m, sięgająca rzędnej na poziomie 189,25 m n.p.m.; dach płaski z odwodnieniem, na fragmencie budynku B zaplanowano stropodach. Omawiane zamierzenie respektuje również wymagania wynikające z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych poprzez lokalizację usług w parterze, realizację strefy szczególnej przestrzeni publicznej, zgodnie z rysunkiem planu, gdzie zlokalizowano jedynie miejsca postojowe dla rowerów oraz obiekty małej architektury, zaprojektowano powierzchnię utwardzoną z płyt kamiennych w kolorze jasnym. Zapewniono wymaganą ilość miejsc parkingowych dla samochodów osobowych i rowerów - 40 miejsc postojowych dla samochodów (30 miejsc z uwagi na 30 projektowanych lokali mieszkalnych oraz 10 z uwagi na 465,46 m2 pow. użytkowej usług i handlu) oraz 61 miejsc postojowych dla rowerów (30 miejsc na lokale mieszkalne i 31 miejsc na pow. użytkową handlu i usług). Projekt budowany jest zgodny z ustaleniami planu regulującymi kwestie: zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego (§ 27 ust. 3 planu), szczególnych warunków zagospodarowania terenów oraz ograniczeń w ich użytkowaniu (§ 27 ust. 9 uchwały), a także zasad modernizacji, rozbudowy i budowy, systemów komunikacji i infrastruktury technicznej (§ 27 ust. 10 planu). Według Wojewody nie zasługuje na uwzględnienie zarzut U. i J. B., że przedmiotowa inwestycja nie stanowi zabudowy pierzejowej, a tym samym narusza § 27 ust. 6 pkt 1 planu. Jak wskazano w projekcie budowlanym: zaprojektowano zabudowę pierzejową od strony ul. M. (4.3KDD) oraz od strony placu (szczególnej przestrzeni publicznej) zgodnie z rysunkiem planu; zachowano wytyczone w planie przestrzenie wolne od zabudowy" (Projekt zagospodarowania terenu, część opisowa pkt 5.1 Informacje i dane o rodzaju ograniczeń lub zakazów w zabudowie i zagospodarowaniu tego terenu wynikających z aktów prawa miejscowego, s. 14). Powyższe potwierdza część rysunkowa projektu zagospodarowania terenu, z której wynika, że budynek B zaprojektowano na całej szerokości działki inwestycyjnej, zaś budynek A usytuowano w granicy z działką nr [...] oraz w odległości 3 m od granicy działki nr [...], przy czym, zgodnie z rysunkiem planu, przestrzeń między ścianą budynku A a granicą tej działki znajduje się w strefie szczególnej przestrzeni publicznej, gdzie obowiązuje zakaz zabudowy - § 27 ust. 5 pkt 2 ppkt a/ planu (Projekt zagospodarowania terenu, część graficzna - rys. nr 212-PZT-A-T.1-01.00 Zagospodarowanie terenu). Toteż inwestor nie mógł zaprojektować budynku A w granicy z działką nr [...], co jednak, w ocenie organu odwoławczego, nie pozbawia niniejszej inwestycji charakteru zabudowy pierzejowej. Zdaniem Wojewody ustalenia planu nie powinny być interpretowane w sposób, który w istocie uniemożliwia zabudowę działki zgodnie z jej przeznaczeniem. Nie można zgodzić się również z pełnomocnikiem odwołujących się, że projektowane budynki, a przynajmniej budynek A, winien wpisywać się w ciąg elewacji frontowych kilku budynków od strony ulicy. O żadnej z sąsiednich działek nie można bowiem stwierdzić, że jej front od ul. M. jest zabudowany w sposób tworzący zabudowę pierzejową. Według organu odwoławczego projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 r. poz. 1225 ze zm., dalej: r.w.t.). Inwestycja posiada odpowiedni dostęp do drogi publicznej poprzez zaprojektowanie zjazdu publicznego z przylegającego pasa drogowego (ul. M.). Usytuowanie projektowanych budynków odpowiada wymaganiom § 12 ust. 1 i 2 r.w.t. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza bowiem sytuowanie ściany bez okien i drzwi bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną (§ 27 ust. 6 pkt 3). Wody opadowe będą odprowadzane do istniejącej sieci kanalizacji deszczowej. Z przeprowadzonej analizy obszaru oddziaływania obiektu wynika, że spełnione zostały wymagania § 13 i 60 r.w.t. Zdaniem Wojewody, inwestycja spełnia wymagania rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. dotyczące bezpieczeństwa pożarowego (Dział VI. Bezpieczeństwo pożarowe). Pierwotnie przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany był niezgodny z § 218 ust. 1, § 247 ust. 2 oraz § 226 ust. 1 w zw. z § 271 ust. 4 r.w.t. Inwestor, pomimo zastosowania rozwiązań zamiennych, nie przedłożył zgody na odstępstwo od tych przepisów, udzielonej zgodnie z art. 9 Prawa budowlanego. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ I instancji zobowiązał wnioskodawcę do przedłożenia postanowienia wyrażającego zgodę na odstępstwo od omawianych przepisów warunków technicznych lub doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z tymi przepisami. Pismem z dnia 5 lutego 2024 r., znak: DAB-IV-713.53.20214, Minister Rozwoju i Technologii odmówił udzielenia upoważnienia Prezydentowi Miasta Lublin do wyrażenia zgody na odstępstwo. Wobec czego postanowieniem z dnia 21 marca 2024 r., znak: AB-BW-III.6740.102.2023, Prezydent odmówił udzielenia zgody na przedmiotowe odstępstwo. Niemniej jednak w wyznaczonym terminie inwestor doprowadził planową inwestycję do zgodności z warunkami technicznymi dotyczącymi bezpieczeństwa pożarowego. Z poprawionej dokumentacji projektowej wynika, że planowane na działce nr 91 zamierzenie budowlane spełnia wymogi, o jakich mowa w § 218 ust. 1, § 247 ust. 2 oraz § 226 ust. 1 w zw. z § 271 ust. 4 r.w.t. Stosownie do § 271 ust. 1 odległość między zewnętrznymi ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, a mającymi na powierzchni większej niż 65% klasę odporności ogniowej (E) nie powinna, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, być mniejsza niż 8 m dla budynków ZL (budynek mieszkalno-usługowy zakwalifikowano do kategorii zagrożenia ZL III i ZL IV, natomiast budynek usługowy do kategorii ZL III). Z kolei w projekcie wykazano, że ściany zewnętrze w strefach pożarowych SP_U1B, SP_U2B, SP U3B, SP U4B i SP_U5B (segment B) mają na powierzchni większej niż 65% klasę odporności ogniowej "E", a odległość między strefą pożarową SP_U1A i SP_MA (segment A) wynosi 9 m. Podobnie ściana zewnętrzna w strefie pożarowej SP_U1B, która na powierzchni większej niż 65% posiada klasę odporności ogniowej "E", znajduje się w odległości 9 m od strefy pożarowej SP_U1A i SP_MA (Projekt architektoniczno-budowlany, część opisowa - pkt 15.6 Podział na strefy pożarowe, s. 60). W obecnym stanie zaprojektowania inwestycji zastosowania nie znajduje § 218 ust. 1 r.w.t., zgodnie z którym przekrycie dachu budynku niższego usytuowanego bliżej niż 8 m lub przyległego do ściany z otworami budynku wyższego w pasie o szerokości 8 m od tej ściany powinno być nierozprzestrzeniające ognia oraz w pasie tym: konstrukcja dachu powinna mieć klasę odporności ogniowej co najmniej R 30, a przekrycie dachu klasę odporności ogniowej co najmniej R E 30. Z uwagi na niepotwierdzoną klasę odporności ogniowej dla przekrycia dachu budynków sąsiednich, wszystkie ściany w odległości do 8 m od tych dachów zaprojektowano w klasie co najmniej El 60 i bez otworów (Projekt zagospodarowania terenu, część opisowa - pkt 6.5 Usytuowanie z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe w tym informacje o parametrach wpływających na odległości dopuszczalne, s. 19). Następnie Wojewoda podniósł, że zarówno projekt zagospodarowania terenu, jak i projekt architektoniczno-budowlany, są kompletne. Załączono do nich informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b Prawa budowlanego, jak również wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, w tym ekspertyzę techniczną stanu ochrony przeciwpożarowej wraz z postanowieniem Lubelskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia 17 maja 2023 r., znak: WZ.52840.57.2.2023.PM, wyrażającym zgodę na zastosowanie rozwiązań zamiennych przedstawionych w ekspertyzie jako rekompensaty dla niezgodności z przepisami prawa w zakresie doprowadzenia drogi pożarowej do budynku mieszkalno-usługowego, wynikających z postanowień § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. Nr 124, poz. 1030) w zakresie niezapewnienia drogi pożarowej z dostępem do 100% długości elewacji od frontu budynku (segment B) przy zabudowie pierzejowej. Jednocześnie Wojewoda wyjaśnił, że z racji opisanego wyżej doprowadzenia projektu zagospodarowania terenu do zgodności z przepisami warunków technicznych dotyczącymi bezpieczeństwa pożarowego, przedłożona ekspertyza, w części sporządzonej w trybie art. 9 ust. 3 Prawa budowlanego, wykazującej niezgodność projektu z normami techniczno-budowlanymi i proponującej w tym zakresie rozwiązania zamienne, jest zbędna. Rację ma zatem rzeczoznawca ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych - inż. Ł. K., wskazując, że obecnie projekt budowlany uwzględnia jedynie rozwiązania zamienne w stosunku do wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, na których zastosowanie zgodę wyraził Lubelski Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w Lublinie, a które nie stanowią norm techniczno-budowlanych, a co za tym idzie, nie wymagają uzyskania zgody na odstępstwo udzielonej przez organ administracji architektoniczno-budowlanej, po zyskaniu upoważnienia ministra, które przepisy te ustanowił (Projekt architektoniczno-budowlany, część opisowa - pkt 15.6 Podział na strefy pożarowe, s. 60-61). Niezasadne są zatem zarzuty NZOZ M. B. spółki jawnej dotyczące niespełnienia przez inwestycję wymogów w zakresie bezpieczeństwa przeciwpożarowego. Ponadto Wojewoda wskazał, że stosownie do § 206 ust. 1 r.w.t., w przypadku, o którym mowa w § 204 ust. 5 ("wzniesienie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego może powodować zagrożenie dla bezpieczeństwa jego użytkowników lub obniżenie przydatności do użytkowania"), budowa powinna być poprzedzona ekspertyzą techniczną stanu obiektu istniejącego, stwierdzającego jego stan bezpieczeństwa i przydatność do użytkowania, uwzględniającą oddziaływanie wywołane wzniesieniem nowego obiekt. Inwestor załączył do projektu budowlanego "Ekspertyzę stanu technicznego budynków na działkach nr [...]". Wnioski, jakie w niej zawarł autor - mgr inż. K. K., posiadający uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowanymi bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej - dotyczące wpływu inwestycji na konstrukcję obiektów na działkach sąsiednich, odzwierciedlono w projekcie zagospodarowania terenu. Stwierdzono jednoznacznie, że: "Analizując wpływ planowanych robót i przyjętych rozwiązań projektowych na warunki użytkowalności i bezpieczeństwo obiektów na działkach sąsiednich, można uznać, że planowana zabudowa przy zastosowaniu środków redukujących niekorzystne oddziaływanie, nie będzie miała negatywnego wpływu (Projekt zagospodarowania terenu, część opisowa - pkt 7.2 Wnioski dotyczące wpływu projektowanej budowy na konstrukcję obiektów na działkach sąsiednich, s. 23). Odnosząc się do zarzutów skarżącej spółki dotyczących procedury i poprawności sporządzenia ekspertyzy, Wojewoda wyjaśnił, że obowiązek poprzedzenia budowy ekspertyzą techniczną należy traktować nie tyle w kategoriach proceduralnych, ile ściśle technicznych, jako obowiązek poddania analizie stanu techniczno-budowlanego istniejącego obiektu z punktu widzenia dopuszczalności wzniesienia w jego bezpośrednim sąsiedztwie innego budynku. Innymi słowy, wymóg w postaci sporządzenia ekspertyzy technicznej dotyczy wprost zagadnień natury techniczno-budowlanej, a nie proceduralnej i odnosi się do obowiązków projektanta na etapie sporządzania projektu budowlanego, a zatem jeszcze przed wszczęciem postępowania w sprawie pozwolenia na budowę (por. wyrok NSA z dnia 25 maja 2016 r., II OSK 2356/14). Oznacza to, że organy administracji architektoniczno-budowlanej w ramach postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę nie są uprawnione do oceny poprawności procesu sporządzenia ekspertyzy technicznej, o której mowa w § 206 ust. 1 r.w.t., jak też jej merytorycznej zawartości. W kwestii pozostałych zarzutów Wojewoda wyjaśnił, że nie dopatrzył się naruszenia § 34 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 26 marca 2019 r. w sprawie szczególnych wymagań, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia i urządzenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą (Dz. U z 2022 r. poz. 402). Wbrew twierdzeniem skarżącej spółki, wymagania dotyczące zapewnienia pomieszczeniom przeznaczonym na pobyt ludzi dostępu światła dziennego, w tym podmiotom wykonującym działalność leczniczą, reguluje rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., a inwestycja, jak wskazano wyżej, nie narusza § 13 i 57 r.w.t. Spółka bezzasadnie podniosła również, że zarówno w projekcie zagospodarowania terenu, jak i miejscowym planie, usytuowanie budynku na działce nr [...] koliduje ze strefą szczególnej przestrzeni publicznej - PP, gdzie obowiązuje zakaz zabudowy. Wojewoda zaznaczył, że w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę obejmującego niniejszą inwestycję organy architektoniczno-budowlane nie dokonują oceny poprawności usytuowania zabudowy sąsiedniej w świetle wymagań miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przedmiotem takiej oceny jest wyłączenie inwestycja, której dotyczy wniosek o pozwolenia na budowę. Ponadto Wojewoda nie uznał za trafny zarzut pełnomocnika odwołujących się, że wydanie pozwolenia na budowę winno być poprzedzone uzgodnieniem z wojewódzkim konserwatorem zabytków w trybie art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego. Z treści tego przepisu jednoznacznie wynika, że uzgodnienie dotyczy robót budowlanych przy obiektach lub na obszarach wpisanych do gminnej ewidencji zabytków, a nie robót na działkach sąsiadujących z takim obiektami lub obszarami. Jak wskazano w projekcie zagospodarowania terenu teren inwestycji nie znajduje się w strefie objętej ochroną konserwatorską (Projekt zagospodarowania terenu, część opisowa - pkt 5.3; działka lub teren, na którym jest projektowany obiekt budowlany, nie są wpisane do rejestru zabytków lub gminnej ewidencji zabytków, s.16). W skardze na decyzję Wojewody Lubelskiego NZOZ M. B. spółka jawna zarzuciła naruszenie: 1) art. 6 k.p.a. (zasada praworządności) i art. 7 k.p.a. (zasada prawdy obiektywnej oraz zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu jednostki), art. 77 k.p.a. (wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego) i art. 80 k.p.a., które to naruszenia przepisów prawa miały zasadniczy wpływ na wynik sprawy, 2) mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu decyzji do wszystkich zarzutów NZOZ M. B. spółki jawnej sformułowanych w odwołaniu od decyzji Nr 282/24 Prezydenta Miasta Lublin z dnia 22 kwietnia 2024 r., znak; AB-BW-III.6740.4.2023, 3) mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego z uwagi na naruszenie wymogu projektowania i budowy obiektu budowlanego z poszanowaniem występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, 4) mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie § 20 ust. 1 pkt 9 lit. d/ rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2022 r. poz. 1679 ze zm.), 5) mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie § 34 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 26 marca 2019 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia i urządzenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą poprzez błędne uznanie przez organ, że przepis ten nie ma zastosowania w sprawie, 6) nieważność planu zagospodarowania przestrzennego, a tym samym nieważność decyzji o pozwoleniu na budowę. W związku z powyższym skarżąca zażądała uchylenia zaskarżanej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Lublin z dnia 22 kwietnia 2024 r., zasądzenia od organu na jej rzecz kosztów postępowania oraz przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka mgr inż. T. K. na fakt nieprawidłowości związanych z wydawaniem zaskarżanych decyzji i nieprawidłowości w projekcie budowlanym. W ocenie skarżącego inwestycja zablokuje bezpośredni dostęp do światła dziennego budynku skarżącej - co jednoznacznie obrazuje załączona do odwołania dokumentacja zdjęciowa. Zdaniem skarżącej Wojewoda Lubelski naruszył § 34 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 26 marca 2019 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia i urządzenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą poprzez błędne uznanie, że przepis ten nie ma zastosowania w sprawie. Wojewoda stwierdził, że zastosowanie ma rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Według skarżącej obydwa akty prawne mają zastosowanie w przedmiotowej sprawie, bowiem na nieruchomości sąsiedniej, w obszarze oddziaływania obiektu, od wielu lat znajduje się oddział szpitalny, a co więcej uznać należy, że aktem prawnym szczególnym, mającym pierwszeństwo przed innymi aktami prawnymi jest rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 26 marca 2019 r. Stąd bezwzględnie "w pokojach łóżkowych" należy zapewnić bezpośredni dostęp światła dziennego. Zdaniem skarżącej umknęło uwadze organu odwoławczego, że w sprawie nastąpiło naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 1 ppkt a/ i b/ oraz ust. 2 pkt 9 Prawa budowlanego z uwagi na niezapewnienie w zatwierdzonym projekcie budowlanym wymagań dotyczących nośności i stateczności konstrukcji, bezpieczeństwa pożarowego, braku poszanowania występującego w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich. Jednocześnie skarżąca podniosła, że w planie zagospodarowania przestrzennego nie można przewidzieć zabudowy pierzejowej w stosunku do budynku, który ma okna w granicy - taki plan jest nieważny w tej części - a tym samym nieważne jest pozwolenie na budowę. Ponadto skarżąca wskazał, że kluczowe jest to, kiedy zostały podzielone działki - a tego organ nie zbadał. Kluczowe jest także ustalenie, w jakim stanie nabywca zakupił działkę. W ocenie skarżącej, organy nie uwzględniły, że inwestor złożył do akt sprawy postanowienie Lubelskiego Komendanta Wojewódzkiej Straży Pożarnej z dnia 17 maja 2023 r., znak: WZ.52840.57.12023.PM, a więc wydane w innych okolicznościach niemal przed rokiem od odmowy udzielenia upoważnienia na wyrażenie zgody na odstępstwo dotyczące wymogów z § 218 ust. 1, § 247 ust. 2, § 226 ust. 1 w związku z § 271 ust. 4 r.w.t. W ocenie skarżącej oświadczenie rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych jest niejasne, wobec czego zasadne jest wystąpienie o zajęcie stanowiska w przedmiotowej sprawie do Lubelskiego Komendanta Wojewódzkiej Straży Pożarnej, albowiem ten sam rzeczoznawca wcześniej dokonał uzgodnienia projektu w zakresie p.poż. pomimo tego, że inwestor nie posiadał zgody Ministra Infrastruktury na odstępstwa dotyczące wymogów z § 218 ust. 1, § 247 ust. 2, § 226 ust. 1 w związku z § 271 ust. 4 r.w.t. Zdaniem skarżącej powinno być wydane nowe rozstrzygnięcie Lubelskiego Komendanta Wojewódzkiej Straży Pożarnej. Do czasu uzyskania tego stanowiska projekt budowlany nie zawiera aktualnego uzgodnienia, o którym mowa w art. 32 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Skarżąca podkreśliła, że załączona do akt sprawy ekspertyza pomija podnoszony przez NZOZ M. B. Sp. J. w piśmie z dnia 4 kwietnia 2024 r. wpływ drgań mechanicznych wytworzonych w gruncie na stan techniczny obiektów na działkach nr: [...]. Tymczasem ocena szkodliwości drgań przekazywanych przez podłoże powinna dotyczyć wpływu drgań na budynek oraz ludzi w nim przebywających i powinna zostać sporządzona zgodnie z normą PN-B 02170:2016-12. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie, aczkolwiek nie wszystkie jej zarzuty Sąd podzielił. W pierwszej kolejności należy wskazać, że decyzja o pozwoleniu na budowę, którą organ zatwierdza jednocześnie projekt budowlany, należy do kategorii tzw. decyzji związanych, co oznacza, że jeżeli inwestor spełni wszystkie przewidziane przepisami prawa przesłanki, organ ma obowiązek wydać decyzję pozytywną dla inwestora. W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji uznały, że wniosek o pozwolenie na budowę i dołączona do niego dokumentacja dają podstawy do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Analiza akt sprawy prowadzi jednak do wniosku, że ta ocena była częściowo przedwczesna, nie poparta dostateczną argumentacją. Rację ma skarżąca spółka, że specyficzne usytuowanie budynku B wymagało przeprowadzenia dokładnej analizy i dokonania jednoznacznej, nie budzącej wątpliwości oceny spełnienia warunku z § 13 r.w.t. Tymczasem w sprawie takiej analizy zabrakło. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji sprowadza się do arbitralnych, lakonicznych stwierdzeń, że "inwestycja nie narusza zapisów § 13 i 57 warunków technicznych" oraz, że "z przeprowadzonej analizy obszaru oddziaływania obiektu wynika, że spełnione zostały wymagania określone w § 13 i § 60 rozporządzenia". Zastrzeżenia Sądu w tej sprawie zbudzi zawartość projektu budowlanego, ponieważ w projekcie znajduje się analiza graficzna, ale brakuje wyjaśnień opisowych, co stanowi istotny mankament projektu (w części opisowej projektu w rozdziale: "Obszar oddziaływania inwestycji" zawarte zostało w tym zakresie jedynie odesłanie do części graficznej). Nie wyjaśniono: 1) w jaki sposób projektant przyjął ustalenia niezbędne do zbadania zgodności rozwiązań projektowych z § 13 r.w.t.; 2) na jakiej wysokości są umiejscowione okna w budynku przesłanianym. Wysokość przesłaniania mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części. Brak tych danych w projekcie budowlanym obliguje organ do wezwania projektanta do złożenia dodatkowej dokumentacji (np. wyjaśnień w formie opisowej), pozwalającej na jednoznaczne ustalenie, że założenia przyjęte do analizy i jej konkluzje są prawidłowe. Tymczasem Wojewoda, mimo kategorycznie sformułowanych zastrzeżeń zawartych w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej, nie odniósł się do tej kwestii i bezkrytycznie przyjął ustalenia zawarte w części graficznej analizy, co nie spełnia wymogów uzasadnienia określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Sąd nie może samodzielnie, niejako "w zastępstwie" organu wyjaśnić tego aspektu sprawy, gdyż rolą sądu jest kontrola legalności oceny dokonanej przez organ, nie zaś uzupełnianie braków w ocenie organu. Zasadny jest zatem zarzut dotyczący braku weryfikacji projektu budowlanego w aspekcie analizy przesłaniania, w kontekście wymogów techniczno-budowlanych wynikających z § 13 r.w.t. Uchybienie to jest na tyle istotne, że uzasadniało wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Jednocześnie należy podnieść, że wbrew zarzutowi skargi Wojewoda zasadnie nie dopatrzył się naruszenia § 34 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 26 marca 2019 r. w sprawie szczególnych wymagań, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia i urządzenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą. Wbrew twierdzeniu skarżącej spółki wymagania dotyczące zapewnienia pomieszczeniom przeznaczonym na pobyt ludzi dostępu światła dziennego, w tym w placówkach wykonujących działalność leczniczą, reguluje rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. § 34 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 26 marca 2019 r. zawiera jedynie ogólnie sformułowany nakaz zapewnienia dostępu światła dziennego w pokojach łóżkowych. Nie jest to przepis szczególny względem § 13, § 57 i § 60 r.w.t. Również żaden inny przepis rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 26 marca 2019 r. nie zawiera uregulowań szczególnych względem § 13, § 57 i § 60 r.w.t., dotyczących kwestii zapewnienia dostępu do światła dziennego w pomieszczeniach podmiotów wykonujących działalność leczniczą. Pozostałych zarzutów skargi Sąd również nie podzielił. Dokumentacja projektowa spełnia wymagania z zakresu ochrony przeciwpożarowej, tj. wymagania ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. z 2024 r. poz. 275) oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 sierpnia 2023 r. w sprawie uzgadniania projektu zagospodarowania działki lub terenu, projektu architektoniczno-budowlanego, projektu technicznego oraz projektu urządzenia przeciwpożarowego pod względem zgodności z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej (Dz. U. poz. 1563). Przedłożony pierwotnie do zatwierdzenia projekt budowlany był niezgodny z § 218 ust. 1, § 247 ust. 2 oraz § 226 ust. 1 w zw. z § 271 ust. 4 r.w.t. Inwestor nie otrzymał zgody na odstępstwo od tych warunków technicznych (w dniu 5 lutego 2024 r., Minister Rozwoju i Technologii odmówił udzielenia upoważnienia Prezydentowi Miasta Lublin w sprawie wyrażenia zgody na odstępstwo, wobec czego postanowieniem z dnia 21 marca 2024 r. Prezydent odmówił udzielenia zgody na przedmiotowe odstępstwo). W konsekwencji powyższego inwestor doprowadził projekt architektoniczno-budowlany do zgodności z przepisami zawartymi w ostatnio powołanym rozporządzeniu dotyczącym bezpieczeństwa pożarowego, ponieważ w projekcie zwiększono powierzchnię ścian zewnętrznych niebędących ścianami oddzielenia przeciwpożarowego o odpowiedniej klasie odporności ogniowej (s. 60 i 61 projektu architektoniczno-budowlanego, z podpisem i pieczęcią rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych). Wbrew zarzutowi skargi, projekt w obecnym kształcie został zgodnie z prawem uzgodniony. W aktach sprawy rzeczywiście widnieją dwa postanowienia Lubelskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z tej samej daty: z 17 maja 2023 r. W pierwszym z nich Komendant wyraził zgodę na zastosowanie rozwiązań zamiennych jako rekompensaty dla niezgodności z przepisami prawa w zakresie doprowadzenia drogi pożarowej do budynku mieszkalno-usługowego, zaś drugie z wydanych przez Komendanta postanowień dotyczy odstępstw od przepisów techniczno-budowlanych. To drugie postanowienie straciło znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy z uwagi na wyżej wskazane doprowadzenie projektu zagospodarowania terenu do zgodności z przepisami warunków technicznych dotyczącymi bezpieczeństwa pożarowego. Obecnie projekt budowlany uwzględnia jedynie rozwiązania zamienne w stosunku do wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, na których zastosowanie zgodę wyraził Lubelski Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w Lublinie (doprowadzenie drogi pożarowej do budynku mieszkalno-usługowego), a które nie stanowią norm techniczno-budowlanych. W wymaganym zakresie projekt architektoniczno-budowlany zawiera zgodne z prawem, aktualne uzgodnienie. W myśl art. 6a ustawy o ochronie przeciwpożarowej wymagania ochrony przeciwpożarowej dotyczące obiektów budowlanych lub terenów mogą być w przypadkach określonych w przepisach dotyczących ochrony przeciwpożarowej spełnione w sposób inny niż określony w tych przepisach. Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej właściwy dla miejsca lokalizacji inwestycji na uzasadniony ekspertyzą techniczną wniosek inwestora może, w drodze postanowienia, wyrazić zgodę na zastosowanie rozwiązań zamiennych; ewentualnie wyrazić zgodę na zastosowanie rozwiązań zamiennych pod warunkiem spełnienia dodatkowych wymagań określonych w postanowieniu. Zgodnie z § 6 rozporządzenia z dnia 5 sierpnia 2023 r. w sprawie uzgadniania projektu zagospodarowania działki lub terenu, projektu architektoniczno-budowlanego, projektu technicznego oraz projektu urządzenia przeciwpożarowego pod względem zgodności z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej, w przypadku uzgodnienia projektu architektoniczno-budowlanego sporządzonego w postaci papierowej, odcisk pieczęci i podpis rzeczoznawcy, potwierdzające uzgodnienie projektu, umieszcza się w części rysunkowej projektu na rzucie pierwszej kondygnacji nadziemnej. Wzór pieczęci potwierdzającej uzgodnienie projektu jest określony w załączniku nr 1 do rozporządzenia. W polu pieczęci "data i podpis" określa się datę dokonania uzgodnienia i umieszcza się podpis rzeczoznawcy, a wyrażenia "bez uwag" i "z uwagami" skreśla się odpowiednio w przypadku uzgodnienia projektu bez uwag albo z uwagami. W niniejszej sprawie aktualne uzgodnienie projektu w zakresie ochrony przeciwpożarowej bez uwag rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, datowane na 8 marca 2024 r. (a zatem już po odmowie udzielenia przez Ministra upoważnienia na wyrażenie zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych), znajduje się w projekcie architektoniczno-budowlanym na rysunku rzutu parteru budynków (nr rys. 212-PAB-A-R.02-01.00). Sąd nie podzielił również zarzutu skargi dotyczącego braków dołączonej do dokumentacji projektowej "Ekspertyzy stanu technicznego budynków na działkach nr [...]". Według skarżącej ekspertyza pomija wpływ drgań mechanicznych wytworzonych w gruncie na stan techniczny obiektów na działkach nr: [...], gdy tymczasem ocena szkodliwości drgań przekazywanych przez podłoże powinna dotyczyć wpływu drgań na budynek oraz ludzi w nim przebywających i powinna zostać sporządzona zgodnie z normą PN-B 02170:2016-12. W myśl § 206 ust. 1 r.w.t., w przypadku, o którym mowa w § 204 ust. 5 ("wzniesienie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego może powodować zagrożenie dla bezpieczeństwa jego użytkowników lub obniżenie przydatności do użytkowania"), budowa powinna być poprzedzona ekspertyzą techniczną stanu obiektu istniejącego, stwierdzającego jego stan bezpieczeństwa i przydatność do użytkowania, uwzględniającą oddziaływanie wywołane wzniesieniem nowego obiektu. W kwestionowanej ekspertyzie, sporządzonej przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowanymi bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, stwierdzono jednoznacznie, że "planowana zabudowa przy zastosowaniu środków redukujących niekorzystne oddziaływanie, nie będzie miała negatywnego wpływu na stan techniczny budynków na działkach nr [...]. Organy nie miały żadnych podstaw, aby kwestionować poprawność wniosków zawartych w ekspertyzie, tym bardziej, że ocena poprawności rozwiązań architektoniczno-konstrukcyjnych spoczywa na projektancie. Organy nie mogły skutecznie zakwestionować treści ekspertyzy jedynie dlatego, że skarżąca zakwestionowała jej treść. Odnosząc się zaś do zarzutów dotyczących procedury sporządzenia ekspertyzy, Wojewoda zasadnie powołał się na orzecznictwo sądowe, z którego jednoznacznie wynika, że obowiązek poprzedzenia budowy ekspertyzą techniczną należy traktować nie tyle w kategoriach proceduralnych, ile ściśle technicznych, jako obowiązek poddania analizie stanu techniczno-budowlanego istniejącego obiektu z punktu widzenia dopuszczalności wzniesienia w jego bezpośrednim sąsiedztwie innego budynku. Innymi słowy, wymóg w postaci sporządzenia ekspertyzy technicznej dotyczy wprost zagadnień natury techniczno-budowlanej, a nie proceduralnej i odnosi się do obowiązków projektanta na etapie sporządzania projektu budowlanego, a zatem jeszcze przed wszczęciem postępowania w sprawie pozwolenia na budowę (tak m.in. wyrok NSA z dnia 25 maja 2016 r., II OSK 2356/14). Sąd podziela w tym zakresie stanowisko Wojewody, że organy administracji architektoniczno-budowlanej w ramach postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę nie są upoważnione do oceny poprawności wniosków zawartych w ekspertyzie technicznej, o której mowa w § 206 ust. 1 r.w.t. oraz do oceny procesu sporządzenia tej ekspertyzy. Wbrew zarzutowi skargi organy prawidłowo oceniły, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami uchwały nr 1242/XLIX/2018 Rady Miasta Lublin z dnia 25 października 2018 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulic: Dworcowej, Krochmalnej, 1-go Maja, Al. Zygmuntowskie i Piłsudskiego (Dz. Urz. Woj. Lubel. poz. 5493). Inwestycja obejmuje budowę budynku mieszkalno-usługowego (budynek A) i usługowego (budynek B), w których prowadzone będą gabinety lekarskie, kancelarie adwokackie oraz usługi drobnego handlu, co wypełnia dyspozycję § 27 ust. 1 planu, zgodnie z którym działka inwestycyjna znajduje się m.in. na obszarze oznaczonym symbolem 4.2MW/U o przeznaczeniu: tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i tereny zabudowy usługowej (w tym kategorie terenów zabudowy usługowej: administracji i biur, usług drobnych, gastronomi, handlu, kultury, hotelowo-turystycznej, oświaty i wychowania, kultu religijnego i czynności religijnych, ochrony zdrowia z wykluczeniem szpitali i sanatoriów). Usługi będą realizowane w parterach dostępnych z poziomu terenu, zgodnie z rysunkiem planu. Oba budynki stanowią zabudowę pierzejową od strony ul. M. oraz od strony placu oznaczonego w planie jako szczególna przestrzeń publiczna, zachowano też wytyczone w planie przestrzenie wolne od zabudowy, co z kolei wypełnia dyspozycję § 27 ust. 6 pkt 1 planu (typ zabudowy: nakaz realizacji zabudowy pierzejowej od strony otaczających ulic oraz placu, zgodnie z rysunkiem planu z zachowaniem wewnętrznego ciągu pieszego i skwerów w terenie 4.2MW/U). Budynek B jest zaprojektowany na całej szerokości działki inwestycyjnej, zaś budynek A usytuowano w granicy z działką nr [...] oraz w odległości 3 m od granicy działki nr [...], przy czym, zgodnie z rysunkiem planu, przestrzeń między ścianą budynku A a granicą tej działki znajduje się w strefie szczególnej przestrzeni publicznej, gdzie – stosownie do treści § 27 ust. 5 pkt 2 ppkt a/ planu - obowiązuje zakaz zabudowy. Wojewoda ma rację, że inwestor nie mógł zaprojektować budynku A w granicy z działką nr [...], co jednak nie pozbawia inwestycji charakteru zabudowy pierzejowej. Oczywiste jest ponadto, że budynek A nie może wpisywać się w ciąg elewacji frontowych kilku budynków od strony ulicy M., ponieważ front żadnej z sąsiednich działek od ul. M. nie jest aktualnie zabudowany w sposób tworzący zabudowę pierzejową. Projektowana inwestycja spełnia również warunek określony w § 27 ust. 6 pkt 3 planu miejscowego, który dopuszcza usytuowanie ściany bez okien i drzwi bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną. Jak wyżej zaznaczono, budynek B zaprojektowano na całej szerokości działki inwestycyjnej, natomiast budynek A usytuowano w granicy z działką nr [...] oraz w odległości 3 m od granicy działki nr [...], przy czym, zgodnie z rysunkiem planu, przestrzeń między ścianą budynku A a granicą tej działki znajduje się w strefie szczególnej przestrzeni publicznej, gdzie obowiązuje zakaz zabudowy. Wskaźniki zabudowy i zagospodarowania terenu projektowanej inwestycji mieszczą się w wielkościach określonych w planie miejscowym. Wskaźnik intensywności zabudowy wynosi 3,46 (wskaźnik intensywności zabudowy: nie mniej niż 1,0; nie więcej niż 6,5 - § 27 ust. 6 pkt 4), wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki budowlanej wynosi 59,08% (wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki budowlanej: nie mniej niż 30% i nie więcej niż 80% - § 27 ust. 6 pkt 5), udział powierzchni biologicznie czynnej wynosi 12,09% (udział procentowy powierzchni terenu biologicznie czynnej w stosunku do powierzchni działki budowlanej ustala się na poziomie terenu minimalnie 10% - § 27 ust. 6 pkt 6). Poziom posadowienia parteru dostosowano do ul. M. (§ 27 ust. 6 pkt 7 lit. a/ - poziom posadowienia parteru: w dostosowaniu do przyległych ulic). Wysokość budynku A zaprojektowano na 5 kondygnacji nadziemnych: 17,97 m, sięgająca rzędnej na poziomie 191,05 m n.p.m., zaś wysokość budynku B na 5 kondygnacji nadziemnych - 16,17 m, sięgająca rzędnej na poziomie 189,25 m n.p.m. (§ 27 ust. 6 pkt 7 lit. b/ i c/ - nieprzekraczalna wysokość budynku: nie wyżej niż rzędna 193 m n.p.m.; wysokość zabudowy: K - od 2 do 5 kondygnacji nadziemnych, H - maksymalnie do 18 m). Na budynkach zaprojektowano dach płaski z odwodnieniem, na fragmencie budynku B zaplanowano stropodach (§ 27 ust. 6 pkt 7 lit. d/ - kształt dachu: dwuspadowy, wielospadowy, jednospadowy, dach stromy o nachyleniu połaci od 12° do 45°, dopuszcza się dach płaski). Sporna inwestycja uwzględnia również zawarte w planie miejscowym wymagania wynikające z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych poprzez realizację strefy szczególnej przestrzeni publicznej, gdzie zlokalizowano jedynie miejsca postojowe dla rowerów oraz obiekty małej architektury i zaprojektowano powierzchnię utwardzoną z płyt kamiennych w kolorze jasnym. W projekcie zagospodarowania działki zapewniono również wymaganą ilość miejsc parkingowych dla samochodów osobowych i rowerów (§ 6 ust. 1 pkt 2, 10 i 16 oraz § 6 ust. 5 pkt 2 i 3 planu). Niezasadne są wreszcie zarzuty naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego (wymóg projektowania i budowy obiektu budowlanego z poszanowaniem występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich) oraz § 20 ust. 1 pkt 9 lit. d/ rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. W myśl drugiego z powołanych przepisów, część opisowa projektu architektoniczno-budowlanego zawiera parametry techniczne obiektu budowlanego charakteryzujące wpływ obiektu budowlanego na środowisko i jego wykorzystywanie oraz na zdrowie ludzi i obiekty sąsiednie pod względem właściwości akustycznych oraz emisji drgań, a także promieniowania, w szczególności jonizującego, pola elektromagnetycznego i innych zakłóceń, z podaniem odpowiednich parametrów tych czynników i zasięgu ich rozprzestrzeniania się, uwzględniając, że przyjęte w projekcie budowlanym rozwiązania przestrzenne, funkcjonalne i techniczne powinny wykazywać ograniczenie lub eliminację wpływu obiektu budowlanego na środowisko przyrodnicze, zdrowie ludzi i inne obiekty budowlane, zgodnie z odrębnymi przepisami. Projekt architektoniczno-budowlany spornej inwestycji w punkcie 10.4 (s. 30-31) zawiera opis właściwości akustycznych oraz emisji drgań, a także promieniowania, w szczególności jonizującego, pola elektromagnetycznego i innych zakłóceń, z podaniem odpowiednich parametrów tych czynników i zasięgu ich rozprzestrzeniania się. Organy nie miały podstaw do zakwestionowania zawartych w tym zakresie danych. Odpowiedzialność za tego rodzaju rozwiązania projektowe została nałożona na projektanta oraz na osoby sprawdzające projekt. Organ nie jest uprawniony do prowadzenia ustaleń faktycznych, czy przyjęte rozwiązania techniczne projektu architektoniczno-budowlanego są prawidłowe. W aktualnym stanie prawnym, wobec braku odpowiednika uchylonego ust. 2 art. 35 Prawa budowlanego, nie ma podstawy prawnej dla dokonywania przez organy administracji architektoniczno-budowlanej oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego w zakresie wykraczającym poza zagadnienia związane z zagospodarowaniem działki lub terenu, a dotyczące projektu architektoniczno-budowlanego, bowiem pełną odpowiedzialność za zgodność tego projektu z prawem ponosi wyłącznie projektant oraz - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu - sprawdzający projekt, którzy mają obowiązek odpowiednio opracowania projektu budowlanego w sposób zgodny między innymi z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej oraz sprawdzenia projektu architektoniczno-budowlanego pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (wyrok NSA z 18 lipca 2023 r., II OSK 2672/20; z 21 sierpnia 2008 r., II OSK 940/07; z 3 lutego 2017 r., II OSK 1323/15, z 8 maja 2018 r. II OSK 3115/17; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 10 sierpnia 2023 r. , II SA/Po 887/22; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 7 września 2023 r., II SA/Sz 514/23). Z powyższych względów niezasadne są również zarzuty naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 1 ppkt a/ i b/ oraz ust. 2 pkt 9 Prawa budowlanego polegającego na niezapewnieniu w zatwierdzonym projekcie budowlanym wymagań dotyczących nośności i stateczności konstrukcji. Nie sposób również uwzględnić zarzutu, że w planie zagospodarowania przestrzennego nie można przewidzieć zabudowy pierzejowej w stosunku do budynku, który ma okna w granicy i że plan jest nieważny w tej części. Jak zasadnie wskazał Wojewoda, organ ma obowiązek ocenić zgodność lokalizacji projektowanej inwestycji z planem miejscowym, nie zaś zgodność z planem usytuowania budynków na działkach sąsiednich. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy jest również podnoszona w skardze okoliczność, kiedy zostały podzielone działki oraz w jakim stanie nabywca zakupił działkę. Organ administracji wydaje bowiem w sprawie rozstrzygnięcie na podstawie stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydawania decyzji. Podsumowując, mimo że Sąd nie podzielił większości zarzutów skargi, to z uwagi na wskazane na wstępie uchybienie przepisom prawa materialnego i procesowego w zakresie oceny naruszenia norm dotyczących przesłaniania, zaskarżoną decyzję należało uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Rozstrzygnięcie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania, obejmujących wpis od skargi w kwocie 500 zł oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł (łącznie 517 zł), Sąd wydał na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Odnosząc się do zawartego w skardze żądania przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka, Sąd nie mógł go uwzględnić, gdyż z uwagi na treść art. 106 § 3 p.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym przeprowadzenie takiego dowodu jest niedopuszczalne. W myśl bowiem tego przepisu, sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Jedynym zatem dowodem, który sąd może przeprowadzić w postępowaniu sądowoadministracyjnym, jest dowód z dokumentu. Organ odwoławczy w zakresie stwierdzonego uchybienia przepisom prawa rozstrzygnie sprawę ponownie, uzupełniając w razie potrzeby materiał dowodowy o dane pozwalające na jednoznaczne, nie budzące wątpliwości ustalenie, czy zamierzenie inwestycyjne nie narusza dyspozycji § 13 r.w.t. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji.