II SA/Lu 683/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja Asesor sądowy Anna Ostrowska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi I. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2025 r., znak: [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę. Decyzją z dnia 28 sierpnia 2025 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 30 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 323 ze zm., dalej: u.ś.r.), a także art. 63 ust. 11 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1429), po rozpatrzeniu odwołania I. D., Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 12 czerwca 2025 r., znak: [...] w przedmiocie uznania za nienależnie pobrane świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad synem D. D. w wysokości 28.935,80 zł w okresie od 17 maja 2024 r. do 28 lutego 2025 r. oraz zobowiązania do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego. Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z art. 30 ust. 1 u.ś.r. osoba, która pobrała nienależnie świadczenia rodzinne, jest obowiązana do jego zwrotu. Jak natomiast stanowi przepis art. 63 ust. 6 ustawy o świadczeniu wspierającym, jeżeli osoba wymagająca opieki ma przyznane prawo do świadczenia wspierającego, to świadczenie pielęgnacyjne albo specjalny zasiłek opiekuńczy, o których mowa w u.ś.r., nie przysługują. Zgodnie z art. 63 ust. 9 tej ustawy, wypłata świadczenia pielęgnacyjnego lub specjalnego zasiłku opiekuńczego, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 43 w brzmieniu dotychczasowym, lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie zmienianej w art. 51, podlega wstrzymaniu, jeżeli osoba wymagająca opieki lub osoba uprawniona do jej reprezentowania złożyła wniosek o ustalenie prawa do świadczenia wspierającego. Stosownie zaś do art. 63 ust. 11 ustawy, za nienależnie pobrane świadczenie pielęgnacyjne albo specjalny zasiłek opiekuńczy, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 43 w brzmieniu dotychczasowym, albo zasiłek dla opiekuna, o którym mowa w ustawie zmienianej w art. 51, uważa się świadczenie lub zasiłek wypłacone za okres, za który osoba wymagająca opieki otrzymała świadczenie wspierające. Kolegium podkreśliło, że obowiązujące przepisy nie przewidują możliwości pobierania dwóch świadczeń jednocześnie, chociaż jedno z nich przysługuje opiekunowi, a drugie - osobie wymagającej opieki. W sytuacji, gdy pokrywają się okresy pobierania świadczenia pielęgnacyjnego i ustalenia prawa do świadczenia wspierającego, świadczenie pielęgnacyjne jest świadczeniem nienależnie pobranym, skoro zostało wypłacone za okres przyznanego osobie z niepełnosprawnością świadczenia wspierającego. Świadczenie wspierające oraz świadczenie pielęgnacyjne są świadczeniami konkurencyjnymi. Ustawodawca wprowadził bowiem regulację, zgodnie z którą opiekun osoby niepełnosprawnej traci prawo do pobierania świadczenia pielęgnacyjnego w czasie, gdy osoba z niepełnosprawnością, pobiera świadczenie wspierające. Innymi słowy, skorzystanie przez osobę z niepełnosprawnością z prawa do świadczenia wspierającego wiąże się z tym, że jej opiekun traci prawo do dotychczas pobieranego świadczenia pielęgnacyjnego (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 24 czerwca 2025 r., II SA/G1 94/25). Ponieważ, jak podniosło Kolegium, z art. 63 ust. 11 u.ś.w. jednoznacznie wynika, że świadczeniem pielęgnacyjnym nienależnie pobranym jest świadczenie pielęgnacyjne wypłacone za okres przyznanego osobie z niepełnosprawnością świadczenia wspierającego, opiekun osoby z niepełnosprawnością będzie zobowiązany do zwrotu świadczenia pielęgnacyjnego, jeżeli otrzymywał świadczenie pielęgnacyjne za okres, za który przyznano osobie z niepełnosprawnością świadczenie wspierające. Na definicję nienależnie pobranego świadczenia określoną w art. 63 ust. 11 ustawy o świadczeniu wspierającym składa się wyłącznie element obiektywny w postaci pobrania przez opiekuna świadczenia pielęgnacyjnego w tym samym okresie, za który jego podopieczny otrzymał świadczenie wspierające, z kolei element subiektywny, czyli stan świadomości (woli) osoby pobierającej świadczenie pielęgnacyjne pozostaje zasadniczo bez znaczenia (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 23 maja 2025 r., II SA/G1 1671/24). Art. 63 ust. 11 u.ś.w. jest to odrębny i niezależny od regulacji ustawy o świadczeniach rodzinnych (art. 30 ust. 2 u.ś.r.) przepis szczególny, co oznacza, że poza przesłanką jednoczesnego pobierania dwóch świadczeń (pielęgnacyjnego i wspierającego) nie wymaga spełnienia innych warunków dla uznania, że świadczenie pielęgnacyjne zostało nienależnie pobrane (wyrok WSA w Łodzi z dnia 11 lipca 2025 r., II SA/Łd 243/25). Kolegium wyjaśniło, że jak wynika z analizy akt sprawy (k. 85), od dnia 17 maja 2024 r. D. D. ma przyznane prawo do świadczenia wspierającego. Przepis art. 26 ust. 1 u.ś.w. przewiduje, że prawo do świadczenia wspierającego ustała się od miesiąca, w którym wpłynął wniosek. W niniejszej sprawie kluczowy jest jednak ust. 2, który wskazuje, że jeżeli w okresie 3 miesięcy, licząc od dnia wydania decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia, zostanie złożony wniosek o ustalenie prawa do świadczenia wspierającego, prawo do świadczenia wspierającego ustala się od miesiąca, w którym złożono wniosek o wydanie decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia (ust. 2). Możliwa jest zatem sytuacja, w której świadczenie wspierające zostanie przyznane z datą wcześniejszą niż miesiąc złożenia o wniosku o to świadczenie, tj. z datą złożenia wniosku o ustalenie poziomu potrzeby wsparcia. Należy też wskazać, że wniosek o ustalenie prawa do świadczenia wspierającego zawiera pouczenie o warunkach nabycia prawa do tego świadczenia, a także o tym, iż jego przyznanie oznacza utratę uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego pobieranego przez opiekuna. Nadto, wnioskodawca wypełniając elektroniczny wniosek o świadczenie wspierające, ma możliwość wyboru daty nabycia uprawnień (zob. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 13 marca 2025 r., II SA/Bk 796/24). Zdaniem Kolegium w ustalonym stanie faktycznym i prawnym zasadnie organ pierwszej instancji uznał świadczenie pielęgnacyjne pobrane za okres od dnia 17 maja 2024 r. do 28 lutego 2025 r. za nienależnie pobrane, a w konsekwencji na podstawie art. 30 ust. ust. 1 i 2 pkt 1 u.ś.r. zobowiązał do jego zwrotu. Jak wskazał organ odwoławczy, podniesione w odwołaniu argumenty odnoszące się do okoliczności związanych z przeznaczeniem otrzymanych środków na zaspokojenie niezbędnych potrzeb osoby niepełnosprawnej mogą być natomiast być podnoszone w ramach odrębnego postępowania administracyjnego dotyczącego zasadności umorzenia nienależnie pobranego świadczenia, jego rozłożenia na raty lub odroczenia terminu spłaty. W skardze na decyzję Kolegium I. D. zarzuciła naruszenie: 1) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez niezasadne utrzymanie w mocy decyzji; 2) art. 30 ust. 2 pkt 1, ust. 2b, ust. 8 u.ś.r. poprzez nieprawidłowe uznanie, że świadczenia rodzinne na rzecz skarżącej w okresie od 17.05.2024 r. do 28.02.2025 r. były wypłacane mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie, zawieszenie prawa do świadczeń rodzimych lub zmniejszenie wysokości przysługujących świadczeń rodzimych albo wstrzymanie wypłaty świadczeń rodzinnych w całości lub w części, w sytuacji, gdy jako pobierająca świadczenie nie została pouczona o braku prawa do ich pobierania, co skutkowało nieprawidłowym wnioskiem i uznaniem, że świadczenie wypłacone na jej rzecz w powyższym okresie jest świadczeniem nienależnie pobranym i w dalszej kolejności doprowadziło do zobowiązania skarżącej do zwrotu wraz z odsetkami za opóźnienie; 3) art. 63 ust. 1, ust. 3 u.ś.w. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu nowego brzmienia ustawy, w sytuacji, gdy w odniesieniu do sytuacji skarżącej należało stosować przepisy w brzmieniu dotychczasowym, bowiem prawo do pobierania zasiłku pielęgnacyjnego powstało do dnia 31 grudnia 2023 r. (tzn. przed tą datą), co skutkowało nieprawidłowym uznaniem, że pobrane przez skarżącą świadczenie pielęgnacyjne stanowi nienależnie pobrane świadczenie, które należy zwrócić; 4) art. 63 ust. 1, ust. 11 u.ś.w. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że nienależne świadczenie podlega zwrotowi, w sytuacji, gdy w odniesieniu do sytuacji skarżącej należało uznać za świadczenie niepodlegające zwrotowi, gdyż w czasie jego pobierania nie zaistniały podstawy uznania za świadczenie nienależne i do jego zwrotu. W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Według skarżącej kryteria uznania świadczenia za nienależnie pobrane zawarto w ust 2 art. 30 u.ś.r., przez co należy rozumieć świadczenie pobrane przez osobę, której można przypisać świadome działanie. Obowiązek zwrotu świadczenia nienależnie pobranego obciąża zatem tylko tego, kto przyjął świadczenie w złej wierze, wiedząc, że mu się ono nie należy, co dotyczy zarówno osoby, która została skutecznie pouczona o okolicznościach, w jakich nie powinna pobierać świadczeń, jak też osoby, która uzyskała świadczenie na podstawie nieprawdziwych zeznań lub dokumentów, czy też w innych przypadkach świadomego wprowadzenia w błąd instytucji zobowiązanej do wypłaty świadczenia. Dla ustalenia istnienia obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia rodzimego decydujące znaczenie ma zatem świadomość osoby pobierającej świadczenie. Osoba zobowiązana do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia musi być świadoma, że wystąpiła okoliczność, która powoduje ustanie prawa do uzyskanego świadczenia. Z tego względu istotne jest nie tylko dochowanie obowiązku poinformowania świadczeniobiorcy o okolicznościach mających wpływ na prawo do świadczenia, ale również ustalenie, czy nieuprawnione pobranie świadczenia nastąpiło z "winy" strony i w konsekwencji, że świadczenie to miało charakter nienależnego. Według skarżącej świadczenie wspierające nie jest świadczeniem rodzinnym, ale nowym świadczeniem dla osób z niepełnosprawnościami, stanowi inną grupę świadczeń niż zasiłek rodzinny czy świadczenie pielęgnacyjne, które to mają inny cel i inne zasady przyznawania niż świadczenie wspierające. W ocenie skarżącej nie ma podstaw do przyjęcia, że w okresie poprzedzającym przyznanie synowi skarżącej świadczenia wspierającego skarżąca pobierała świadczenie pielęgnacyjne w złej wierze - ze świadomością, że się ono jej nie należy. Nie można uznać, że pobierając świadczenie pielęgnacyjne w okresie od 17 maja 2024 r. do 28 lutego 2025 r., mogła i powinna przypuszczać, że 12 maja 2025 r. jej syn otrzyma prawo do świadczenia wspierającego z mocą wsteczną od 17 maja 2024 r. Nie można w związku z tym w żaden sposób stwierdzić, że pobierając świadczenie pielęgnacyjne od 17 maja 2024 r. skarżąca miała świadomość, tego, że w przyszłości ziszczą się okoliczności, które przesądzą o nieistnieniu podstaw do jego pobierania. Uruchomione przez jej syna wnioskiem z 17 maja 2024 r. postępowanie o przyznanie prawa do świadczenia wspierającego skutkowało decyzją z 12 maja 2025 r. o przyznaniu świadczenia z mocą wsteczną. Przyznanie świadczenia wspierającego poprzedzone zostało decyzją ustalającą poziom wsparcia skarżącej, która została wydana dopiero 17 marca 2025 r. Nie można tych okoliczności oceniać po zakończeniu całego procesu decyzyjnego różnych organów i wydaniu przez nich decyzji z mocą wsteczną. Świadomość, że świadczenie jest nienależne, ma istnieć w dacie jego pobierania, a nie dotyczyć sytuacji przyszłych, niemożliwych do przewidzenia w dacie jego pobierania. W konsekwencji skarżąca nie powinna ponosić negatywnych skutków takiego stanu rzeczy. Przyznanie świadczenia wspierającego z mocą wsteczną nie może mieć wpływu na ocenę świadomości w aspekcie należnego świadczenia, pobieranego przed wydaniem decyzji. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy [...] w przedmiocie uznania za nienależnie pobrane przez skarżącą świadczenie pielęgnacyjne z tytułu opieki nad synem D. D. za okres od 17 maja 2024 r. do 25 lutego 2025 r. w kwocie 28 835,80 zł oraz orzeczenia obowiązku zwrotu tego świadczenia. Na wstępie należy wskazać, że na mocy ustawy z 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym, która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2024 r., do polskiego systemu prawnego wprowadzona została nowa forma wsparcia w postaci świadczenia wspierającego, którego celem jest udzielenie osobom niepełnosprawnym pomocy służącej częściowemu pokryciu wydatków związanych z zaspokojeniem ich szczególnych potrzeb życiowych (art. 3 ust. 1 ustawy). Natomiast zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2024 r., świadczenie pielęgnacyjne jest przyznawane pod wskazanymi w tym przepisie warunkami, wyłącznie opiekunom osób niepełnosprawnych do ukończenia 18. roku życia. Dla niepełnosprawnych osób pełnoletnich przewidziane jest świadczenie wspierające, z którego osoby takie mają w założeniu ustawodawcy finansować koszty opieki. Świadczenie wspierające zastąpiło istniejące w dotychczasowym kształcie świadczenie pielęgnacyjne w zakresie, w jakim adresowane było uprzednio do opiekunów osób dorosłych i w odróżnieniu do tego ostatniego, jego adresatem nie jest opiekun, lecz sama osoba pełnoletnia, która wymaga opieki. W myśl art. 63 ust. 1 i 2 u.ś.w. w sprawach o świadczenie pielęgnacyjne i specjalny zasiłek opiekuńczy, o których mowa w ustawie o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu dotychczasowym, do których prawo powstało do dnia 31 grudnia 2023 r., stosuje się przepisy dotychczasowe, zaś osoby, którym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy z 7 lipca 2023 r., albo od dnia wejścia w życie tej ustawy, na zasadach obowiązujących do dnia 31 grudnia 2023 r., przyznane zostało co najmniej do dnia 31 grudnia 2023 r. prawo do świadczenia pielęgnacyjnego albo specjalnego zasiłku opiekuńczego, o których mowa w ustawie o świadczeniach rodzinnych, zachowują, na zasadach obowiązujących do dnia 31 grudnia 2023 r., prawo odpowiednio do świadczenia pielęgnacyjnego albo specjalnego zasiłku opiekuńczego nie dłużej jednak niż do końca okresu, na który prawo zostało przyznane, z uwzględnieniem ust. 3 i 4. Ustawodawca przyjął, że nie ma możliwości realizacji za ten sam okres uprawnień do pobieranego na dotychczasowych zasadach świadczenia pielęgnacyjnego oraz do wprowadzonego z dniem 1 stycznia 2024 r. świadczenia wspierającego. Świadczenia te są wobec siebie konkurencyjne, co jasno wynika z art. 63 ust. 6 u.ś.w., zgodnie z którym świadczenie pielęgnacyjne albo specjalny zasiłek opiekuńczy, o których mowa w ustawie oświadczeniach rodzinnych w art. 43 w brzmieniu dotychczasowym albo zasiłek dla opiekuna, o którym mowa w jej art. 51, nie przysługują, jeżeli osoba wymagająca opieki ma przyznane prawo do świadczenia wspierającego. Z powyższą regułą w pełni koresponduje norma zawarta w art. 63 ust. 9 ustawy stanowiąca, że wypłata świadczenia pielęgnacyjnego (a także specjalnego zasiłku opiekuńczego, zasiłku dla opiekuna), o których mowa w ustawie o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu dotychczasowym, podlega wstrzymaniu, jeżeli osoba wymagająca opieki lub osoba uprawniona do jej reprezentowania złożyła wniosek o ustalenie prawa do świadczenia wspierającego. Art. 63 ust. 11 u.ś.w., będący materialnoprawną podstawą decyzji, stanowi, że za nienależnie pobrane świadczenie pielęgnacyjne albo specjalny zasiłek opiekuńczy, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 43 w brzmieniu dotychczasowym, albo zasiłek dla opiekuna, o którym mowa w ustawie zmienianej w art. 51, uważa się świadczenie lub zasiłek wypłacone za okres, za który osoba wymagająca opieki otrzymała świadczenie wspierające. Wprowadzono zatem regulację, zgodnie z którą otrzymanie przez osobę z niepełnosprawnością świadczenia wspierającego wiąże się z tym, że świadczenie pielęgnacyjne wypłacone jej opiekunowi za ten sam okres, za który przyznano świadczenie wspierające, staje się świadczeniem nienależnie pobranym. Zdaniem Sądu rozpoznającego sprawę za prawidłowy należy uznać wyrażany w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, zgodnie z którym art. 63 ust. 11 u.ś.w. jest to odrębny i niezależny od regulacji ustawy o świadczeniach rodzinnych przepis szczególny. Skutkuje to uznaniem, że poza przesłanką pobierania za ten sam okres dwóch świadczeń (pielęgnacyjnego i wspierającego) nie jest wymagane spełnienie innych warunków dla ustalenia, że świadczenie pielęgnacyjne zostało pobrane nienależnie (por. np. wyrok WSA w Gliwicach z 26 listopada 2025 r., II SA/Gl 981/25; wyrok WSA w Kielcach z 25 listopada 2025 r., II SA/Ke 401/25; wyrok WSA w Gliwicach z 21 listopada 2025 r., II SA/Gl 1128/25; wyrok WSA w Warszawie z 22 października 2025 r., VIII SA/Wa 690/25; wyrok WSA w Białymstoku z 16 października 2025 r., II SA/Bk 1318/25; wyrok WSA w Poznaniu z 16 października 2025 r., II SA/Po 457/25; wyrok WSA w Gdańsku z 15 października 2025 r., II SA/Gd 422/25; wszystkie powoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W realiach rozpoznawanej sprawy należy przyjąć, że podnoszona przez stronę okoliczność, iż skarżąca nie była świadoma tego, że świadczenie pielęgnacyjne jej się nie należy, nie ma wpływu na uznanie świadczenia pielęgnacyjnego za nienależnie pobrane. Z akt sprawy wynika, że skarżąca została pouczona pismem z 20 września 2023 r. o zasadach przyznawania świadczenia pielęgnacyjnego i niemożności jednoczesnego pobierania świadczenia pielęgnacyjnego i wspierającego (k. od 51 do 52 akt administracyjnych). Przesyłka zawierająca pismo z informacją o nowych zasadach przyznawania świadczenia pielęgnacyjnego została jej doręczona w dniu 27 września 2023 r. - odbiór został pokwitowany własnoręcznie przez skarżącą (k. 53 akt administracyjnych). W piśmie tym organ informuje skarżącą o wejściu w życie ustawy o świadczeniu wspierającym oraz jej skutkach dla osób pobierających świadczenie pielęgnacyjne. Informacja, jaka dotarła do strony, jest jasna i wystarczająca. Zatem bezpodstawne są twierdzenia strony, że nie została odpowiednio pouczona, że nie będzie jej przysługiwać świadczenie pielęgnacyjne w przypadku, gdy syn uzyska prawo do świadczenia wspierającego. Co jednak istotne, na definicję nienależnie pobranego świadczenia określoną w art. 63 ust. 11 u.ś.w. składa się wyłącznie element obiektywny w postaci pobrania przez opiekuna świadczenia pielęgnacyjnego w tym samym okresie, za który jego podopieczny otrzymał świadczenie wspierające. Skoro przepis ten jest regulacją odrębną od art. 30 ust. 2 pkt 1 u.ś.r. a ponadto nie zawiera dodatkowej przesłanki dotyczącej pouczenia o braku podstaw do pobierania świadczenia, to w konsekwencji nie ma podstaw, aby przyjąć, że ewentualny brak pouczenia czy też niepełne pouczenie rodzi takie skutki, jak w przypadku, o którym mowa w art. 30 ust. 2 pkt 1 u.ś.r. W myśl art. 63 ust. 11 u.ś.w. stan wiedzy osoby pobierającej świadczenie pielęgnacyjne pozostaje zasadniczo bez znaczenia dla uznania świadczenia za nienależnie pobrane. W świetle art. 63 ust. 11 u.ś.w. decydującą rolę odgrywa bowiem to, że świadczenie wspierające na rzecz D. D. zostało przyznane i wypłacone za ten sam okres, za który skarżąca pobierała świadczenie pielęgnacyjne w związku ze sprawowaniem opieki nad synem. Istotnym dla uznania świadczenia pielęgnacyjnego za nienależnie pobrane jest bowiem wyłącznie fakt wypłaty obu świadczeń za ten sam okres. Analiza akt administracyjnych wskazuje, że organy prawidłowo ustaliły, iż świadczenie wspierające przyznane D. D. obejmuje okres od 17 maja 2024 r. do 31 maja 2031 r. (k. 85). Świadczenie pielęgnacyjne za sporny zostało skarżącej wypłacone. W konsekwencji nie budzi więc wątpliwości Sądu, że skarżąca pobrała świadczenie pielęgnacyjne za ten sam okres, za który jej syn otrzymał świadczenie wspierające. W rezultacie świadczenie pielęgnacyjne przyznane skarżącej trafnie zostało uznane przez organy orzekające za nienależnie pobrane w rozumieniu art. 63 ust. 11 u.ś.w. W konsekwencji brak jest podstaw do kwestionowania decyzji wydanych w sprawie przez organy obu instancji. Reasumując, należy stwierdzić, że wydane w sprawie decyzje nie naruszają przepisów prawa materialnego, a także przepisów postępowania. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja zawiera także pełne uzasadnienie faktyczne i prawne. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.