II SA/Lu 689/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos - Janusz, Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędzia WSA Joanna Cylc – Malec (sprawozdawca), Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 października 2014 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa na decyzję S.A. z dnia (..)., nr (..) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję S.A. z dnia (..)., nr (..); II. zasądza od S.A. na rzecz Przedsiębiorstwa kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. II SA/Lu 689/14 Uzasadnienie Wnioskiem z dnia 15 stycznia 2014 r. Przedsiębiorstwo Y. .. zwróciło się do P.. o udzielenie informacji dotyczącej planu rozwoju w zakresie zaspokojenia zapotrzebowania w energię elektryczną nieruchomości oznaczonej numerem ..., położonej w miejscowości P. gmina J. oraz wszelkich ewentualnych decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii lub urządzeń elektroenergetycznych na w/w nieruchomości. Decyzją z dnia ... 2014 r. Spółka odmówiła udostępnienia wnioskowanej informacji. Uzasadniając to stanowisko Spółka wskazała, że wniosek jest bezprzedmiotowy, bowiem informacje te mogą zostać udostępnione jedynie w trybie określonym w art. 7 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne na podstawie wniosku i umowy o przyłączenie wskazanej nieruchomości do sieci elektroenergetycznej. Ponadto informacje te stanowią tajemnicę handlową przedsiębiorstwa, która jest z mocy art. 5 ust 2, oraz art. 2 ust 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej wyłączona od obowiązku udostępnienia. W stosunku do tych informacji Spółka uznaje je za tajemnicę przedsiębiorstwa, w tym podejmując określone czynności wewnętrzne oraz organizacyjne w celu ich ochrony przed ich udostępnianiem osobom trzecim. Nadto tajemnica wynika z faktu, iż materiały te dotyczą sieci elektroenergetycznej, w przedmiocie której realizowane są zadania przedsiębiorstwa w zakresie funkcjonowania sytemu elektroenergetycznego i bezpieczeństwa dostaw energii elektrycznej o istotnym znaczeniu dla wykonywania zadań operatora sytemu dystrybucyjnego. Tajemnica również wynika z uwagi na ich znaczenie dla prawidłowości funkcjonowania sieci dla całego kraju, co potwierdza fakt, że Spółka objęta jest (cz. II Załącznika, pod poz. 1) treścią rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 października 2010 r. w sprawie wykazu przedsiębiorców o szczególnym znaczeniu gospodarczo- obronnym (Dz. U. Nr 198, poz. 1314 ze zm.). We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wnioskodawca podniósł, że art. 7 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne nie odnosi się do kwestii uzyskania dokumentów, o których udostępnienie wnioskowało Przedsiębiorstwo Y. Ponadto chybiony jest także argument Spółki, że żądane dokumenty stanowią tajemnicę, bowiem tajemnicą przedsiębiorstwa jest poufna informacja posiadająca wartość gospodarczą, a w szczególności informacja techniczna, technologiczna lub organizacyjna. Tymczasem wniosek dotyczył tylko jednej nieruchomości wnioskodawcy, a jego zamiarem nie było pozyskanie wskazanych informacji w celach komercyjnych. Dodatkowo wnioskodawca zakwestionował stanowisko Spółki, że nie należy ona do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Zaprzeczył także twierdzeniu Spółki odnośnie okoliczności pozostawania w stałych relacjach czy bieżącego informowania skarżącego przez Spółkę w zakresie informacji publicznej będącej przedmiotem jego wniosku z dnia 15 stycznia 2014 r.. Spółka decyzją z dnia ... 2014 r. utrzymała w mocy opisaną decyzję własną z dnia ... 2014 r. W uzasadnieniu swej decyzji Spółka stwierdziła, że skarżący składał wniosek o określenie warunków przyłączenia, a przedsiębiorstwo energetyczne wydało takie warunki oraz przedstawiło stosowną umowę o przyłączenie, co stanowi w istocie także odpowiedź dla skarżącego w zakresie zaspokojenia zapotrzebowania w energię elektryczną nieruchomości nr ... w miejscowości P., gm. J., czyniąc wniosek o wskazaną informację bezprzedmiotowym. Potwierdziła również okoliczność, że plany rozwoju, o których mowa w art. 16 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne mają charakter ogólny w przedmiotowym zakresie, a nadto są dokumentem zawierającym tajemnicę handlową przedsiębiorstwa energetycznego i wymagają tym samym ochrony jako informacji prawnie chronionej. Skargę do Sądu na decyzję ostateczną Spółki złożyło Przedsiębiorstwo Y., wnosząc o jej uchylenie, z uwagi na zarzuty podniesione w skierowanym do Spółki wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W odpowiedzi na skargę Spółka wniosła o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie lub umorzenie postępowania. Spółka podtrzymała argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz dodatkowo podkreśliła, że nie jest podmiotem obowiązanym do udzielania informacji publicznej. Poza tym informacje , których domaga się skarżący Spółka uznaje za tajemnicę przedsiębiorstwa, w tym podejmując określone czynności wewnętrzne oraz organizacyjne w celu ich ochrony przed udostępnianiem osobom trzecim, w tym przechowując określone decyzje w zabezpieczonych archiwach wewnętrznych. Wskazała także, że wniosek dotyczył również decyzji administracyjnych, a więc aktów podlegających udostępnieniu w trybie określonym kodeksem postępowania administracyjnego zgodnie z art. 73 k.p.a., tj. przez właściwy organ administracji publicznej stronie danego postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Zaskarżona decyzja została bowiem wydana z naruszeniem prawa. Sąd uwzględnił skargę również z przyczyn w niej niepodniesionych, które to przyczyny miał obowiązek wziąć pod rozwagę z urzędu w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a.". Wbrew wnioskowi zawartemu w odpowiedzi na skargę nie zaistniały przesłanki jej do odrzucenia.. Skarżący wyczerpał środki prawne służące mu w postępowaniu prowadzonym przez Spółkę w niniejszej sprawie. Złożył on bowiem wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Spółki z dnia ... 2014 r., odmawiającą udostępnienia mu wnioskowanej informacji. Skarga zaś została złożona na decyzję Spółki z dnia ... 2014 r., wydaną po ponownym rozpoznaniu sprawy. Oceniając merytorycznie skargę Sąd doszedł do przekonania, iż jest ona zasadna. W tym miejscu należy zauważyć, że stanowisko Spółki zawarte w odpowiedzi na skargę oraz wyrażone w zaskarżonej decyzji jest wewnętrznie sprzeczne. Skoro bowiem Spółka utrzymuje, iż nie jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej oraz, że żądane przez skarżącego informacje nie stanowią informacji publicznej, to bezzasadnym było wydanie przez nią – na podstawie art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 i art. 5 ust. 2 ustawy – decyzji odmawiającej udostępnienia skarżącemu wnioskowanej informacji oraz zaskarżonej decyzji. Istotą takich decyzji jest bowiem stwierdzenie, że podmiot zobligowany do udostępnienia informacji publicznej żądanej we wniosku, nie może tego uczynić, albowiem zachodzą przewidziane w ustawie przesłanki uzasadniające odmowę uwzględnienia wniosku. Z uwagi zatem na treść stanowiska Spółki zawartego w odpowiedzi na skargę, w pierwszej kolejności konieczne było dokonanie oceny, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy, pozwala na dokonanie oceny legalności zaskarżonej decyzji. Do udostępniania informacji publicznej, w myśl art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy, obowiązane są w szczególności osoby prawne, w których Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego posiadają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. nr 50, poz. 331 ze zm.), a także podmioty reprezentujące inne niż państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne. Zgodnie z art. 4 pkt 3 i 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów pozycję taką ma podmiot, który posiada kontrolę nad przedsiębiorcą, wyrażającą się m.in. w dysponowaniu bezpośrednio lub pośrednio większością głosów na walnym zgromadzeniu. Nie ulega wątpliwości, że Skarb Państwa dysponuje pośrednio większością głosów na walnym zgromadzeniu P. Niezależnie od tego należy podkreślić, iż nawet gdyby uznać P... za podmiot niezależny od Skarbu Państwa, to Spółka ta, będąc przedsiębiorstwem energetycznym, stanowi przedsiębiorstwo użyteczności publicznej, wykonujące zadania publiczne, które jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej (wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r., I OSK 851/10, niepubl., dostępny w CBOSA). Niewątpliwie, wymienione w art. 9c ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2012 r. poz. 1059) obowiązki operatora systemu dystrybucyjnego oraz działalność przedsiębiorstwa energetycznego w tym zakresie dotyczą spraw publicznych w rozumieniu art. 4 ustawy. Zawsze więc, gdy przedsiębiorstwo energetyczne wypełnia zadania operatora systemu dystrybucyjnego, wymienione w art. 9c ust. 3 ustawy Prawo energetyczne, realizuje ono zadania publiczne, a zatem informacje odnoszące się do tych zadań są informacjami publicznymi. Ponadto przedsiębiorstwo energetyczne ma obowiązek udzielenia informacji na temat sprawy nie mieszczącej się w katalogu wymienionym w art. 9c ust. 3 ustawy Prawo energetyczne, gdy dotyczy ona "sprawy publicznej" w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy (wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2013 r., I OSK 102/13, niepubl. oraz wyrok WSA w Krakowie z dnia 17 kwietnia 2013 r., II SAB/Kr 21/13, niepubl.). Odnosząc się natomiast do aspektu przedmiotowego sprawy tzn. do kwestii czy wnioskowany plan rozwoju stanowi informację publiczną wskazać należy, że pojęcie informacji publicznej określone jest w art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zgodnie z którym informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 tej ustawy. Ponieważ sformułowania te nie są zbyt jasne należy przy ich wykładni kierować się treścią art. 61 Konstytucji RP, przewidującego prawo obywateli do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej i podmiotów wykonujących zadania publiczne. Prawo dostępu do informacji publicznej ma charakter powszechny, bowiem jest przyznane każdemu (art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Nie wymaga się zatem od osoby wykonującej to prawo wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Zgodnie jednak z art. 5 ust. 2 powołanej ustawy, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. W myśl art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej, udostępnieniu podlega informacja publiczna m.in. o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Informacją publiczną jest treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań nawet, jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Niezależnie od powyższego, aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, to musi się odnosić do sfery faktów. W orzecznictwie wskazuje się, że art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej konkretyzuje przedmiot informacji publicznej, przy czym zawarte w nim wyliczenie nie tworzy zamkniętego katalogu źródeł i rodzajów informacji publicznej. Określa on przedmiotowo jakie informacje podlegają udostępnieniu w trybie tej ustawy. O zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu powołanej ustawy decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji. Informacja publiczna obejmuje bowiem swoim znaczeniem szerszy zakres pojęciowy niż dokumenty urzędowe i nie można zawężać i utożsamiać dostępu do informacji publicznej z dostępem do dokumentów. Podkreślić należy, że informacją publiczną są nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i wytworzone przez organy administracji publicznej, ale także te dokumenty, których organ używa do zrealizowania powierzonych mu prawem zadań. Mając na uwadze przywołane poglądy i przedstawioną wykładnię prawa, stwierdzić należy, że żądane przez stronę skarżącą informacje tj. plany rozwoju w zakresie zaspokojenia obecnego i przyszłego zapotrzebowania na energię elektryczną są informacjami publicznymi w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, a zatem ustawa znajduje w sprawie zastosowanie. Treść wniosku wskazuje bowiem, że dotyczy ona dokumentu, który został wytworzony przez podmiot wykonujący zadania publiczne i w celu realizacji tych zadań. Wobec ustalenia, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z informacją publiczną, kwestią wymagającą rozstrzygnięcia jest kwestia odmowy udostępnienia informacji publicznej z uwagi na tajemnicę przedsiębiorstwa. Zgodnie z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenie prawa do informacji może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. W świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej ograniczenie takie przewiduje art. 5 ust. 2, który stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Ponadto wskazać należy, że tajemnica przedsiębiorstwa zdefiniowana została w art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1503 ze zm.) jako nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Jak wynika z wyroku Sądu Najwyższego z dnia 6 czerwca 2003 r. sygn. akt IV CKN 211/01 (Lex nr 585877), informacja staje się "tajemnicą", kiedy przedsiębiorca przejawia wolę zachowania jej jako niepoznawalnej dla osób trzecich. Nie traci natomiast swojego charakteru przez to, że wie o niej pewne ograniczone grono osób zobowiązanych do dyskrecji (np. pracownicy przedsiębiorstwa). Pozostanie określonych informacji tajemnicą przedsiębiorstwa wymaga, aby przedsiębiorca podjął działania zmierzające do wyeliminowania możliwości ich dotarcia do osób trzecich w normalnym toku zdarzeń, bez konieczności podejmowania szczególnych starań. Wśród tych działań wymienia się konieczność poinformowania pracownika o poufnym charakterze wiedzy, techniki, urządzenia. Nie oznacza to jednak, że osoby, które przypadkowo weszły w posiadanie danej informacji, są zwolnione z obowiązku zachowania tajemnicy. Tajemnicę przedsiębiorstwa należy przy tym odróżnić od specjalistycznej wiedzy, chociaż granica pomiędzy taką wiedzą dostępną określonemu kręgowi osób, a tajemnicą jest nieostra. Istotna jest więc tutaj wola przedsiębiorcy, gdyż to właśnie "tajemnica przedsiębiorcy" objęta jest ochroną prawną przez ustawę o dostępie do informacji publicznej, która ogranicza prawo do informacji publicznej ze względu na "tajemnicę przedsiębiorcy", czyli chroni prawo tego podmiotu, który dysponuje informacją, a która ma znaczenie dla prowadzenia określonego przedsięwzięcia gospodarczego i pragnie zachować ją w poufności wyłączając z ochrony tego przedsiębiorcę, który rezygnuje z przysługującego mu prawa oraz informację o osobach pełniących funkcje publiczne. Zatem, aby ochrona prawa podmiotowego przedsiębiorcy przewidziana w art. 5 ust. 2 zd. 2 ustawy "zafunkcjonowała", zastrzeżone przez przedsiębiorcę informacje nie mogą być podane do publicznej wiadomości. Istotna jest więc tutaj wola przedsiębiorcy, gdyż to właśnie "tajemnica przedsiębiorcy" objęta jest ochroną prawną przez ustawę o dostępie do informacji publicznej, która ogranicza prawo do informacji publicznej ze względu na "tajemnicę przedsiębiorcy", czyli chroni prawo tego podmiotu, który dysponuje informacją, a która ma znaczenie dla prowadzenia określonego przedsięwzięcia gospodarczego i pragnie zachować ją w poufności wyłączając z ochrony tego przedsiębiorcę, który rezygnuje z przysługującego mu prawa oraz informację o osobach pełniących funkcje publiczne. Zatem, aby ochrona prawa podmiotowego przedsiębiorcy przewidziana w art. 5 ust. 2 zd. 2 ustawy "zafunkcjonowała" zastrzeżone przez przedsiębiorcę informacje nie mogą być podane do publicznej wiadomości. Powyższe oznacza, iż zastrzeżenie tajemnicy stanowi wyjątek od zasady jawności informacji publicznej i z tego względu podmiot zobowiązany do jej udostępnienia nie może ograniczyć się do zdawkowego oświadczenia o istnieniu takiej tajemnicy. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 kwietnia 2013r., sygn. akt I OSK 192/13 (orzeczenie dostępne w CBOSA), wskazanie konkretnej podstawy i zakresu utajnienia danej informacji jest konieczne ze względu na specyficzny charakter objęcia ochroną tajemnicy przedsiębiorcy. W takich przypadkach organ musi szczegółowo określić, biorąc pod uwagę podstawy ochrony tajemnicy przedsiębiorcy, z czego wywodzi daną przesłankę odmowy i w czym znajduje ona uzasadnienie. Dopiero taka argumentacja organu, w połączeniu z udostępnionymi sądowi administracyjnemu materiałami źródłowymi, umożliwi temu sądowi ocenę zasadności zastosowanych przesłanek utajnienia danej informacji publicznej. Natomiast jeżeli w wyniku weryfikacji okaże się, że zastrzeżona informacja nie stanowi tajemnicy przedsiębiorstwa, to zadeklarowane zastrzeżenie staje się bezskuteczne (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 października 2012r., sygn. akt II SA/Wa 1483/12 – orzeczenie dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W sprawie niniejszej Spółka ograniczyła się do lakonicznego stwierdzenia w uzasadnieniu decyzji , że "podejmuje określone czynności wewnętrzne oraz organizacyjne w celu ich ochrony przed udostępnieniem osobom trzecim". Natomiast nie wynika z akt sprawy czy w Spółce obowiązuje Instrukcja bezpieczeństwa informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa i czy w załączniku do tej Instrukcji zawarty jest wykaz informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa , a także czy wśród tych dokumentów wymieniono m.in. Plany rozwoju w zakresie zaspokojenia obecnego i przyszłego zapotrzebowania na energię elektryczną Wobec powyższego uznać należy, że Spółka nie wykazała, by podjęła kroki mające na celu ochronę określonych informacji, a zatem odmowa udzielenia żądanej informacji jest co najmniej przedwczesna.. We wniosku z dnia 15 stycznia 2014 r. skarżący wystąpił do P.. także o udostępnienie, w przypadku ich istnienia, kserokopii decyzji organów administracji, stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii energetycznych na działce nr ewid. ... w miejscowości P., gmina J. (k. 10 akt sąd.). Skarżący domaga się więc niewątpliwie udostępnienia mu "treści aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć", o jakich mowa w powołanym przepisie art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret 1 ustawy. Sąd nie podziela zawartej w odpowiedzi na skargę argumentacji Spółki, iż zawarte we wniosku z dnia 15 stycznia 2014 r. żądanie udostępnienia wskazanych dokumentów było nieprecyzyjne, a nadto odnosiło się do informacji, w zakresie których Spółka nie jest podmiotem uprawnionym do ich udostępnienia. Decyzje administracyjne, stanowiące podstawę lokalizacji przez przedsiębiorstwo sieci energetycznej na nieruchomościach innych podmiotów ze swej istoty stanowią przedmiot informacji publicznej. W świetle bowiem utrwalonego orzecznictwa sądowego, dokumentacja związana z procesami inwestycyjnymi (w tym decyzje administracyjne, operaty szacunkowe i inne dokumenty) są dokumentami, do których dostęp gwarantuje ustawa, jeżeli znajdują się one w posiadaniu podmiotu, do którego kierowany jest wniosek o taką informację (wyrok NSA z dnia 17 lipca 2013 r., I OSK 642/13, niepubl., wyroki WSA w Krakowie: z dnia 15 stycznia 2013 r., II SAB/Kr 184/12, z dnia 28 stycznia 2013 r., II SAB/Kr 212/12 oraz z dnia 17 kwietnia 2013 r., II SAB/Kr 21/13, niepubl., dostępne w CBOSA, wyroki WSA w Poznaniu: z dnia 29 maja 2008 r., IV SA/Po 545/07, Lex nr 516697 oraz z dnia 19 grudnia 2007 r., IV SA/Po 652/07, Lex nr 460751). Bezzasadne jest także stanowisko Spółki przedstawione w odpowiedzi na skargę, a zarzucające stronie skarżącej nie wykazanie interesu publicznego w zakresie żądania informacji, bowiem rozpatrując wniosek o udostępnienie informacji publicznej właściwy podmiot nie jest upoważniony do badania interesu prawnego ani nawet faktycznego wnioskodawcy (art. 2 ust. 2 ustawy). Udostępnienie informacji publicznej następuje w drodze czynności materialno-technicznej. Żaden przepis prawa nie nakłada na dysponenta takiej informacji obowiązku nadawania tejże czynności szczególnej formy. Skarżący we wniosku wskazał, iż żąda wydania mu kserokopii decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznych na przedmiotowej działce . Obowiązkiem Spółki było zatem udostępnienie informacji publicznej we wskazanym przez skarżącego zakresie, o ile Spółka była w ich posiadaniu, chyba że zachodziłyby określone w ustawie przesłanki do wydania decyzji odmownej, w szczególności gdyby wnioskowana informacja nie podlegałaby udostępnieniu z uwagi na ochronę tajemnicy przedsiębiorcy. W ocenie Sądu, z uwagi na przedmiot informacji, których udostępnienia domagał się skarżący, nie można uznać, by informacje te miały charakter poufny, uzasadniający ich ochronę na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy, jako objęte tajemnicą przedsiębiorstwa. Przede wszystkim nie budzi wątpliwości Sądu, że co do zasady decyzje organów administracyjnych wydawane w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej nie podlegają ze swej istoty utajnieniu (por. wyrok NSA z dnia 18 października 2013 r., I OSK 1482/13, niepubl., dostępny w CBOSA). Nie można przy tym mówić, by decyzje administracyjne dotyczące robót budowlanych zrealizowanych bądź mających zostać zrealizowane na określonej nieruchomości (bo takich decyzji udostępnienia domagają się skarżący), podlegać winny szczególnej ochronie polegającej na uniemożliwieniu ujawnienia ich treści właścicielom tejże nieruchomości. Taka interpretacja przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej prowadziłaby, zdaniem Sądu, do nadmiernego ograniczenia konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, albowiem skutkowałaby ona ingerencją w istotę tego prawa, a więc naruszałaby regułę określoną w art. 31 ust. 3 Konstytucji. Zauważyć także należy, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów określonych w art. 107 K.p.a. Spółka wadliwie odniosła się do zarzutów skarżącego podnoszonych w toku postępowania, albowiem nie uzasadniła wyczerpująco odmowy udzielenia wnioskowanej przez niego informacji publicznej (uzasadnienie nie zawiera żadnej argumentacji dotyczącej drugiej części wniosku strony skarżącej, tj. żądania udostępnienia kserokopii decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii i urządzeń elektroenergetycznych na działce skarżącego).. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że uzupełnienie przez Spółkę argumentacji przemawiającej za odmową uwzględnienia wniosku skarżącego z dnia 15 stycznia 2014 r. w odpowiedzi na skargę (zresztą w sposób niezgodny z wykładnią przepisów prawa dokonaną przez Sąd w niniejszej sprawie), nie może sanować braków uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Zaskarżona decyzja wydana została nadto z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 16 i art. 17 ustawy o dostępie do informacji, gdyż brak było podstaw do utrzymania w mocy wadliwej decyzji Spółki z dnia ... 2014 r. Mając na uwadze wskazane wyżej uchybienia Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" P.p.s.a., uchylił zaskarżone decyzje Spółki. Rozpoznając ponownie sprawę Spółka uwzględni wszystkie przedstawione wyżej uwagi, a zwłaszcza dokonaną przez Sąd wykładnię przepisów ustawy. Z tych względów, Sąd orzekł jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnia art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a.