II SA/Lu 69/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Kierek, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom,, Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz-sprawozdawca, Protokolant Referent –stażysta Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2005r. sprawy ze skargi G. i E. małż. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania obiektu skargę oddala Decyzją z dnia [...] r., Nr [...] wydaną na podstawie art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa działający z upoważnienia Wojewody Kierownik Oddziału Rozwoju Regionalnego w B.P. po ponownym rozpoznaniu odwołania G. i E.K. utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] r., znak: [...] udzielającą J. C. i R.C. pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego z przeznaczeniem na budynek inwentarski do chowu kaczek na działce Nr [...]we wsi M. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że projektowana inwestycja zgodna jest z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy uchwalonym w dniu [...] r. (uchwała Nr [...]), ponieważ znajduje się w terenie oznaczonym symbolem 4 MR, przeznaczonym pod zabudowę zagrodową, jednorodzinną i usługi. Organ stwierdził, że inwestycja nie wymagała sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, bowiem projekt przewiduje, że maksymalna obsada zwierząt wyniesie 40,50 DJP w sezonie zimowym i 26,10 DJP w sezonie letnim, a obowiązek sporządzenia takiego raportu zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8e rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 179, poz. 1490) istnieje tylko w odniesieniu do przedsięwzięć w rolnictwie związanych z chowem i hodowlą zwierząt w liczbie nie niższej niż 50 dużych jednostek przeliczeniowych (DJP). Organ wyjaśnił również, że w sprawie nie zachodziła konieczność uzyskania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, ponieważ w myśl art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: z 1999 r., Nr 15, poz.139 ze zm.) ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wymaga zmiana zagospodarowania terenu polegająca w szczególności na wykonaniu, odbudowie, rozbudowie i nadbudowie obiektu budowlanego. Nie wymagają natomiast ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu roboty budowlane polegające na remoncie lub montażu, przebudowa oraz zmiana przeznaczenia budynku lub jego części, jeżeli nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu. W świetle tych przepisów przedmiotowa inwestycja nie wymaga ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, ponieważ zmiana przeznaczenia przedmiotowego budynku nie spowoduje zmiany sposobu zagospodarowania terenu, gdyż położony jest on na działce zabudowanej w systemie zabudowy zagrodowej. Organ podkreślił, że utrzymana w mocy decyzja nie daje możliwości rozbudowy budynku, a więc zmiany jego wielkości. Skargę do sądu administracyjnego wnieśli G. i E.K., domagając się uchylenia powyższej decyzji. W skardze zarzucili, że decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem art. 107 kpa, gdyż nie określa robót budowlanych, które należy wykonać przy adaptacji szopo-garażu, a więc budynku pierwotnie przeznaczonego do przechowywania maszyn rolniczych na budynek inwentarski do chowu kaczek i gęsi, lecz ogranicza się do wskazania dokumentów, w oparciu o które zezwolenie na adaptację budynku zostało wydane. Poza tym podnieśli, że postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego stwierdzające, że inwestycja zgodna jest z wymogami sanitarno-higienicznymi jest niepełne, ponieważ odnosi się wyłącznie do przechowywania i usuwania zwierząt padłych, natomiast pomija kwestię odprowadzania wody w związku z przeprowadzaną dezynfekcją pomieszczeń. W ich ocenie, ze względu na małą powierzchnię działki inwestorów i niewielką ilość zieleni w stosunku do wielkości hodowli, istnieje niebezpieczeństwo spływania tej wody na działkę sąsiednią, stanowiącą ich własność. Zdaniem skarżących inwestycja będzie oddziaływać znacząco na środowisko w postaci wyziewów amoniaku, pyłu i pierza, przedostawania się gnojowicy do gleby oraz hałasu, a więc powinien być sporządzony raport oddziaływania na środowisko. Skarżący zarzucili również, że inwestorzy samowolnie wyburzyli w adaptowanym budynku luksfery, w miejsce których wstawili otwierające się okna oraz wybili dwoje drzwi, które zgodnie z decyzją Urzędu Rejonowego z dnia [...] r. powinny być zamurowane. W skardze podnieśli ponadto, że organ nie ustosunkował się do faktu, iż kubatura adaptowanego budynku zwiększyła się o 225 cm3, w stosunku do budynku zatwierdzonego w decyzji udzielającej J.C. pozwolenia na kontynuację budowy budynku gospodarczego z dnia [...] r., Nr [...] , co ich zdaniem wynika z nadbudowy budynku. W tej sytuacji niezbędna była decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie skarżących adaptacja przedmiotowego budynku zmieni sposób zagospodarowania terenu, w szczególności spowoduje degradację gruntów, naruszając przepisy o ochronie gruntów rolnych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących użytkowania budynku przez inwestora organ wyjaśnił, że nie mogą one być rozpatrywane w postępowaniu o wydanie pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania, gdyż należy ona do kompetencji organów nadzoru budowlanego, zaś nadzór nad hodowlą do kompetencji inspekcji weterynaryjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z prawem. Zaskarżona decyzja prawa nie narusza. W świetle przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) właściciel jest zobowiązany użytkować obiekt zgodnie z jego przeznaczeniem. Zmiana sposobu użytkowania dopuszczalna tylko w trybie i na zasadach określonych w przepisach art. 71 ustawy oraz w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 15 grudnia 1994 r. w sprawie warunków i trybu postępowania przy rozbiórkach nie użytkowanych, zniszczonych lub nie wykończonych obiektów budowlanych oraz udzielania pozwoleń na zmianę sposobu użytkowania obiektów budowlanych lub jego części (Dz. U. z 1995 r., Nr 10, poz. 47 ze zm.). Wyjaśnić należy, że w rozpoznawanej sprawie zastosowanie ma przepis art. 71 w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane (Dz.U. z 2004 r., Nr 93, poz. 888), bowiem zgodnie z art. 2 ust. 2 tejże ustawy w sprawach zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Skoro postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte na wniosek J.C. i R.C. złożony w dniu 20 stycznia 2003 r. i nie zostało zakończone przed dniem 30 maja 2004 r. rozstrzygnięcie powinno być oparte na art. 71 w brzmieniu obowiązującym tą zmianą. Zgodnie z tym przepisem zmiana sposobu użytkowania dopuszczalna jest wyłącznie na podstawie decyzji o pozwoleniu właściwego organu. Przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności podjęcie albo zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego lub pracy, warunki zdrowotne, higieniczno-sanitarne lub ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Przeznaczenie budynku gospodarczego na budynek inwentarski do chowu kaczek i gęsi oznacza zatem zmianę sposobu użytkowania i wymaga uzyskania pozwolenia właściwego organu. Pozwolenie takie może być wydane osobie, która uzyska wymagane przepisami szczególnymi pozwolenia, uzgodnienia lub opinie innych organów, przedłoży oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz uzyska decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o ile taka decyzja jest wymagana przez przepisy o zagospodarowaniu przestrzennym. W świetle art. 39 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139) zmiana przeznaczenia budynku lub jego części nie wymaga ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie powoduje ona zmiany sposobu zagospodarowania terenu. Z mocy § 8 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 15 grudnia 1994 r. w sprawie warunków i trybu postępowania przy rozbiórkach nie użytkowanych, zniszczonych lub nie wykończonych obiektów budowlanych oraz udzielania pozwoleń na zmianę sposobu użytkowania obiektów budowlanych lub jego części (Dz. U. z 1995 r., Nr 10, poz. 47 ze zm.) do wniosku o pozwolenie na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego należy dołączyć bez względu na charakter i zakres zmiany, opis i rysunek określający usytuowanie obiektu budowlanego w stosunku do granic nieruchomości i innych obiektów budowlanych na działce wnioskodawcy i działkach sąsiednich z oznaczeniem części obiektu, w której zamierza się dokonać zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego; zwięzły opis techniczny, określający rodzaj i charakterystykę obiektu budowlanego, jego konstrukcję, dotychczasowe i zamierzone przeznaczenie, wraz z danymi techniczno-użytkowymi, w tym wielkościami i rozkładem obciążeń, a w razie potrzeby również danymi technologicznymi; rysunki niezbędne do określenia charakterystyki techniczno-użytkowej adaptacji obiektu lub jego części oraz wykonaną przez rzeczoznawcę budowlanego ekspertyzę techniczną w sprawie dopuszczalności zmiany sposobu użytkowania wykonaną przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub przez rzeczoznawcę budowlanego w zakresie obejmującym odpowiednią specjalność. W sprawie zachodzą przesłanki udzielenia J.C. i R.C. pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na inwentarski. Inwestorzy przedłożyli wszystkie wymagane dokumenty, w tym ostateczne postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., Nr [...], stwierdzające zgodność planowanej inwestycji z wymogami sanitarno-higienicznymi (k. I - 8 akt administracyjnych). Adaptacja przedmiotowego budynku na budynek inwentarski przeznaczony do chowu kaczek nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego przez Gminną Radę Narodową [...] uchwałą Nr [...] z dnia [...] r., co potwierdził Wójt Gminy w piśmie z dnia 6 lutego 2003r. (k. I - 7 akt administracyjnych). Budynek ten bowiem znajduje się w terenie oznaczonym symbolem 4 MR przeznaczonym m.in. pod zabudowę zagrodową, która obejmuje budynki mieszkalne, gospodarcze i inwentarskie w rodzinnym gospodarstwie rolnym, hodowlanym lub ogrodniczym oraz w gospodarstwach leśnych, w tym w Państwowym Gospodarstwie Leśnym Lasy Państwowe. Inwestorzy wraz z wnioskiem przedłożyli projekt adaptacji budynku sporządzony przez rzeczoznawcę budowlanego. Projekt ten zawiera opis i rysunek budynku, określający jego usytuowanie względem działek sąsiednich, a także szczegółowy opis techniczny określający jego rodzaj, dotychczasowe i zamierzone przeznaczenie, a także dane techniczno- użytkowe. Inwestorzy wykazali ponadto prawo dysponowania przedmiotową nieruchomością. (akt notarialny umowy darowizny). Zgodnie z § 10 powołanego rozporządzenia właściwy organ wydaje pozwolenie na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części po stwierdzeniu zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przepisami szczególnymi, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami. Skoro zatem inwestorzy załączyli do wniosku wszystkie wymagane prawem dokumenty, z których wynika, że projektowana inwestycja polegająca na zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego na inwentarski nie narusza przepisów prawa i jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, to w świetle powołanego przepisu organ miał obowiązek wydać decyzję udzielającą pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania. Planowana inwestycja wbrew zarzutom skargi nie wymagała sporządzenia raportu oddziaływania inwestycji na środowisko, gdyż w świetle § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8e rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2002 r., Nr 179, poz. 1490) sporządzenia takiego raportu wymaga obligatoryjnie chów lub hodowla zwierząt w liczbie nie niższej niż 240 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP), zaś fakultatywnie w liczbie nie niższej niż 50 DJP. Jak wynika z załączonego projektu planowana inwestycja obejmuje chów kaczek i gęsi w sezonie zimowym w liczbie 40,50 DJP, zaś w sezonie letnim 26,10 DJP, a więc nie przekracza tych wielkości. Podkreślić należy, że powołane przepisy zasadniczo uzależniają obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko wyłącznie od ilości hodowanych zwierząt, nie zaś od innych okoliczności, w tym podnoszonych przez skarżących, takich jak hałas, wyziewy, zanieczyszczenie gleby. Ustawodawca wymieniając szczegółowo rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko miał bowiem na uwadze wielkość produkcji oraz jej parametry techniczne (art. 51 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, Dz. U. z 2001 r., Nr 62, poz. 627 ze zm.). Z tych względów w sytuacji występującej w sprawie nie było obowiązku sporządzenia takiego raportu. Wyjaśnić również należy, że podnoszony przez skarżących zarzut dokonania w przeszłości przez inwestorów samowolnego podwyższenia budynku oraz zastąpienia luksferów oknami i wyburzenia zamurowanych drzwi nie może być przedmiotem rozpoznania w niniejszym postępowaniu, gdyż stwierdzenie wykonywania robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia na budowę lub z istotnym odstępstwem od takiego pozwolenia należy do kompetencji organów nadzoru budowlanego. Zaskarżona decyzja obejmuje natomiast pozwolenie na zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na inwentarski bez prawa jego rozbudowy, co wynika wprost z załączonego projektu (pkt III części opisowej), więc wbrew zarzutom skargi nie daje inwestorom prawa dokonywania nadbudowy. Z powyższych względów nie było również konieczne dla planowanej inwestycji ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W świetle bowiem art. 39 ust. 2 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane, ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest wymagane dla robót budowlanych polegających na remoncie lub montażu, przebudowy oraz zmiany przeznaczenia budynku lub jego części tylko wówczas, gdy powodują one zmianę sposobu zagospodarowania terenu. Skoro przedmiotowa inwestycja ma być realizowana wyłącznie w budynkach istniejących, to nie można uznać, że spowoduje ona zmianę sposobu zagospodarowania terenu. Ubocznie podnieść wypada, że w świetle art. 59 ust. 1 aktualnie obowiązującej ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717) zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy tylko wtedy, gdy nie ma miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Poza tym w razie wystąpienia szkód spowodowanych niewłaściwą realizacją przedmiotowego obiektu skarżący będą uprawnieni do żądania usunięcia zaistniałych nieprawidłowości przed właściwymi organami powołanymi do ochrony środowiska, organami nadzoru budowlanego itd., w zależności od rodzaju zaistniałych naruszeń. Przedmiotowa decyzja zezwala bowiem tylko na zmianę sposobu użytkowania obiektu w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami. Powyższe oznacza, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza i skargę, jako pozbawioną uzasadnionych podstaw prawnych Sąd oddalił na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).