II SA/Lu 690/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Hałabis, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec,, Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), Protokolant Starszy referent Agnieszka Wojtas, po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2015 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. R. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania kserokopii akt p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie. W dniu 29 lipca 2014 r. A. R. – reprezentowana przez pełnomocnika H. T.-R. – wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na postanowienie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wydania kserokopii z akt sprawy. W piśmie z dnia 22 października 2014 r. (k. 35 akt sądowych) pełnomocnik skarżącej oświadczyła, że w związku z faktem uzyskania żądanej kserokopii ekspertyzy z akt prowadzonego przez organy postępowania, "odstępuje od rozpatrywania przez Sąd Administracyjny przedmiotu odmowy przez LWINB i PINB (...)". Stwierdziła, że "kontynuacja postępowania przed Sądem Administracyjnym, zważywszy na odległe terminy, wydaje się w zaistniałej sytuacji bezcelowa i bezzasadna". Następnie na rozprawie sądowej w dniu 5 maja 2015 r. pełnomocnik A. R. wyjaśniła, że wnosi o umorzenie postępowania, z uwagi na fakt, iż uzyskała ekspertyzę, której domagała się w postępowaniu administracyjnym. Ekspertyzę tę uzyskała w postępowaniu karnym, w związku z tym uważa, że postępowanie niniejsze nie powinno się toczyć. Pełnomocnik skarżącej podtrzymała przy tym stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 22 października 2014 r. Z kolei pełnomocnik organu pozostawił wniosek skarżącej do uznania Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Na wstępie należy stwierdzić, że z powołanego wyżej pisma pełnomocnika skarżącej z dnia 22 października 2014 r., jak też z jej oświadczenia złożonego na rozprawie, jednoznacznie wynika, że wolą strony skarżącej jest cofnięcie złożonej w niniejszej sprawie skargi, skutkujące umorzeniem przedmiotowego postępowania. Mając to na względzie wskazać należy, że zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a."), skarżący może cofnąć skargę i sąd jest tą czynnością związany. Jednakże sąd może uznać cofnięcie za niedopuszczalne, jeżeli zmierzałoby ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W myśl zaś art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Zdaniem sądu, cofnięcie skargi w niniejszej sprawie nie jest niedopuszczalne w rozumieniu art. 60 p.p.s.a. Dlatego też – na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. – postępowanie – zgodnie z żądaniem strony skarżącej – należało umorzyć. Z tych względów Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.