II SA/Lu 691/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania od jednostronnego oświadczenia woli organu w sprawie umorzenia zaległości z tytułu opłaty za użytkowanie wieczyste - w zakresie wniosku strony skarżącej o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 18 grudnia 2017 r. sygn. akt II SA/Lu 691/17 p o s t a n a w i a odmówić uzupełnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 18 grudnia 2017 r. sygn. akt II SA/Lu 691/17. Wyrokiem z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę J. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania od jednostronnego oświadczenia woli organu w sprawie umorzenia zaległości z tytułu opłaty za użytkowanie wieczyste. Jako, że wyrok ten został wydany na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, Sąd z urzędu doręczył odpis jego sentencji stronom postepowania. W przypadku pełnomocnika skarżącej – [...] M. B. (ustanowionego w ramach prawa pomocy) doręczenie to miało miejsce w dniu [...] r. (potwierdzenie odbioru – k. 49). W dniu [...] r. (data nadania – k. 55) pełnomocnik skarżącej złożył wniosek o uzupełnienie powyższego wyroku o rozstrzygnięcie o kosztach postępowania. Wskazał, że przedmiotowe orzeczenie nie zawiera rozstrzygnięcia w tym przedmiocie, pomimo ustanowienia dla skarżącej pełnomocnika z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 157 § 1 ustawy 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a."), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeśli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Żadna z powyższych przesłanek nie wystąpiła w niniejszej sprawie. W powołanym na wstępie wyroku z dnia 18 grudnia 2017 r. Sąd orzekła o całości skargi (w całości skargę oddalił) i jednocześnie nie pominął żadnego rozstrzygnięcia, które powinien był zawrzeć w tym wyroku z urzędu. W szczególności – wbrew twierdzeniom wnioskodawcy – Sąd nie dopuścił się żadnego uchybienia nie rozstrzygając w przedmiotowym wyroku o kosztach postepowania. Wskazać bowiem należy, że w świetle art. 200 p.p.s.a. stronie skarżącej przysługuje zwrot kosztów postępowania od organu jedynie w razie uwzględnienia skargi – co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Ponadto należy zauważyć, że Sąd nie mógłby zasądzić na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania od organu nawet w razie uwzględnienia skargi, albowiem skarżąca mocą postanowienia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 4 września 2017 r. korzysta w niniejszej sprawie z prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie w całości od kosztów sądowych i z tego względu nie poniosła w toku postepowania sądowego. jakichkolwiek kosztów. W ocenie Sądu – niezależnie od powyższej argumentacji – nie sposób nie zauważyć, że rozpoznawany wniosek - pomimo, że został sformułowany jako żądanie uzupełniania wyroku z dnia 18 grudnia 2017 r. o rozstrzygnięcie "co do kosztów postepowania", w istocie odnosi się do orzeczenia o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącej wynagrodzenia z tytułu kosztów niepłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Potwierdza to fakt powołania w podstawie prawnej wniosku - obok art. 157 § 1 i art. 210 § 2 p.p.s.a. – również art. 250 § 1 p.p.s.a. W tym kontekście należy wskazać, że zgodnie z art. 250 § 1 p.p.s.a. wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Podkreślić trzeba, że przyznanie na podstawie powyższego unormowania wynagrodzenia pełnomocnikowi ustanowionemu w ramach prawa pomocy wymaga zgłoszenia wniosku w terminie określonym w art. 210 (por. H.Knysiak-Molczyk [w:] Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red T. Wosia, Wydanie 4, Warszawa 2011, str. 986, wraz z powołanym tam wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 15 maja 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 129/06, LEX nr 257145). Wniosek radcy prawnego o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej winien przy tym zawierać oświadczenie, że opłata nie została zapłacona w całości lub w części (§ 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu – Dz. U. z 2016 r. poz. 1715 ze zm.). Z akt niniejszej sprawy wynika, że ustanowiony z urzędu pełnomocnikiem skarżącej [...] M. B. nie złożył dotychczas stosownego wniosku o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconych kosztów pomocy prawnej, a tym bardziej wniosku zawierającego oświadczenie, o którym mowa w § 3 ww. rozporządzenia. Stąd też Sąd nie miał podstaw, by w wydanym w dniu 18 grudnia 2017 r. wyroku zawrzeć rozstrzygnięcie w tym przedmiocie. Tym samym nie zachodzą przesłanki z art. 157 § 1 p.p.s.a. do uzupełnienia przedmiotowego wyroku o takie rozstrzygnięcie. Z tych wszystkich względów orzeczono jak w sentencji postanowienia.