II SA/Lu 696/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 28 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie w całości od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy. Strona skarżąca wezwana do wypełnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy symbol PPF w zakreślonym terminie (data stempla pocztowego) wniosła wypełniony i podpisany druk PPF żądając przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie w całości od kosztów sądowych. Referendarz sądowy stwierdził, że: Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W myśl natomiast art. 239 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłość prowadzenia postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. W sprawie niniejszej strona skarżąca zaskarżyła decyzję, która rozstrzyga o jej prawie do uzyskania zasiłku pielęgnacyjnego. Sprawa ta zalicza się więc do spraw z zakresu pomocy i opieki społecznej. Zatem na gruncie art. 239 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. strona skarżąca w niniejszym postępowaniu jest zwolniona od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. Tym samym jej żądanie zwolnienia od tego obowiązku jest bezzasadne. Obowiązek ponoszenia kosztów sądowych w niniejszym postępowaniu nie ciąży bowiem na stronie skarżącej i tym samym nie można przyjąć aby jego wykonanie powodowało uszczerbek w jej kosztach utrzymania koniecznego. Nie można zatem przyjąć aby spełniona została przesłanka przyznania prawa pomocy z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Wobec powyższego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 239 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.