II SA/Lu 697/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Protokolant Referent Marzena Okoń, po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2012 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie: umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie A. Z. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2011 r., Nr [...]w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Gminie [...] pozwolenia na budowę. W dniu [...] września 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynęła odpowiedź na skargę, w której Wojewoda [...] wskazał, iż działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uwzględnił w całości skargę na decyzję z dnia [...] lipca 2011 r., Nr [...], w ten sposób, że decyzją z dnia [...] września 2011 r., Nr [...]uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł o umorzeniu postępowania odwoławczego prowadzonego w sprawie przez Wojewodę [...] jako organ odwoławczy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może działając w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Skorzystanie przez Wojewodę [...] z instytucji autokontroli przewidzianej w art. 54 § 3 p.p.s.a. spowodowało, iż żądanie skargi zostało spełnione w całości, a zaskarżona decyzja została wyeliminowana z obrotu prawnego. Tym samym dalsze postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe. Dlatego też, na podstawie art.161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. należało umorzyć postępowanie w przedmiotowej sprawie. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji.