II SA/Lu 7/09

Lublin, dnia 22 stycznia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący - sędzia NSA Jerzy Dudek po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2008 r., Nr [...] w przedmiocie zmian w odpływie wód i zakłócenia stosunków wodnych - w zakresie wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do złożenia odpisu skargi p o s t a n a w i a przywrócić termin do złożenia odpisu skargi. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 5 stycznia 2009 r. skarżąca M. K. została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie 1 odpisu skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie w tym przedmiocie doręczono skarżącej w dniu 12 stycznia 2009 r. W piśmie z dnia 19 stycznia 2009 r., złożonym w Biurze Podawczym Sądu w dniu 20 stycznia 2009 r., M. K. domagała się przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, dokonując jednocześnie czynności, której terminowi uchybiła, tj. załączając odpis skargi z dnia 4 grudnia 2008 r. We wniosku skarżąca wyjaśniła, iż nie złożyła wymaganego odpisu skargi w terminie z uwagi na jej chorobę, która to uniemożliwiła. Sąd zważył co następuje: Z akt sprawy nie wynika, by zachodziły okoliczności czyniące wniosek o przywrócenie terminu niedopuszczalnym (art. 86 § 2, art. 87 § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a). W związku z jednodniowym przekroczeniem zakreślonego terminu (który upłynął z dniem 19 stycznia 2009 r., zaś wniosek złożono w dniu 20 stycznia 2009 r.) należało przyjąć, iż wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony z zachowaniem siedmiodniowego terminu określonego w art. 87 § 1 p.p.s.a. W tej sytuacji wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do złożenia odpisu skargi podlegał merytorycznemu rozpoznaniu. Z art. 86 § 1 p.p.s.a. wynika, że przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy strony w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej. Dla oceny istnienia lub braku winy w uchybieniu terminu przyjąć należy obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 1972 r., sygn. akt II CRN 448/71, opubl. OSP z 1972 r., Nr 7-8, poz., 144). Zatem brak winy może uzasadniać jedynie szczególna okoliczność o charakterze obiektywnym, która nawet przy wykazaniu należytej staranności uniemożliwiła dokonanie określonej czynności procesowej (por. Postanowienie NSA z dnia 6 maja 2008 r., sygn. akt I OZ 307/08, nie publ.). W świetle argumentów podniesionych we wniosku należy stwierdzić, iż choroba na którą powołuje się skarżąca jest okolicznością, która w ocenie Sądu wskazuje na brak winy w uchybieniu terminu, w szczególności, co wynika z analizy znajdujących się w aktach sprawy innych pism skarżącej, M. K. jest osobą samotną (córka studiuje poza miejscem zamieszkania) i nie mogła wyręczyć się innym dorosłym domownikiem w załatwieniu jej spraw. Z tych względów należało orzec jak w sentencji postanowienia.