II SA/Lu 7/16

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie J. H. po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 listopada 2015 r., Nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 28 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Lu 7/16 starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, po rozpoznaniu wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy z dnia 18 stycznia 2016 r., przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowy poprzez ustanowienie radcy prawnego. Postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2016 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie przyznał wyznaczonemu dla skarżącego radcy prawnemu wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Wnioskiem z dnia 11 sierpnia 2016 r. skarżący zwrócił się ponownie o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego dla sporządzenia skargi kasacyjnej. Starszy referendarz sądowy stwierdził, że: Stosownie do art. 243 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r., poz. 718, zwanej dalej "p.p.s.a.") prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Z unormowania tego wynika, że w toku postępowania sądowoadministracyjnego lub przed jego rozpoczęciem stronie postępowania, która wystąpiła o przyznanie prawa pomocy może być przyznane tylko jedno prawo pomocy. W myśl art. 245 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Paragraf drugie tego przepisu stanowi, że prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 243 §3 p.p.s.a.). Z art. 245 p.p.s.a. oraz art. 243 § 1 zd. 1 p.p.s.a. wynika zaś, że w toku postępowania sądowadministracyjnego lub przed jego wszczęciem może być przyznane tylko jedno prawo pomocy czy to w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika procesowego, czy też częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych lub ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika procesowego. Skarżącemu w toku niniejszego postępowania przyznane zostało już prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego. Okręgowa Izba Radców Prawnych w L. wyznaczyła dla skarżącego radcę prawnego do reprezentowania go w toku niniejszego postępowania a ten m.in. sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, za co też otrzymał stosowne wynagrodzenie. Zatem w toku niniejszego postępowania skarżący nie musi ponosić kosztów ustanowienia radcy prawnego. Tym samym jego ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego nie może być uznany za zasadny. Skoro bowiem skarżącemu przyznano już prawo pomocy w żądanym przez niego zakresie nie można przyjąć, jak chce tego art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a., aby poniesienie kosztów ustanowienia radcy prawnego z wyboru powodowało uszczerbek w kosztach utrzymania koniecznego dla skarżącego. Ponownego wniosku o przyznanie prawa pomocy nie uzasadnia też to, że wyznaczony dla skarżącego radca prawny nie sporządził skargi kasacyjnej a sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Jak wynika bowiem z art. 243 § 1 przed wszczęciem postępowania sądoadministracyjnego lub też w jego toku może być przyznane tylko jedno prawo pomocy. Wobec powyższego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 243 § 1 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie postanowienia.