II SA/Lu 70/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Czaja po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. H. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., znak: [...], w przedmiocie zobowiązania do udostępnienia nieruchomości - w zakresie wniosku M. H. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Starosty z dnia [...] r., znak: [...], postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Starosty z dnia [...] r., znak: [...]. M. H. wniosła do Sądu skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] r., znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty z dnia [...] r., znak: [...], w przedmiocie zobowiązania do udostępnienia nieruchomości. Jednocześnie strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, a także wszystkich innych aktów podjętych w postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Instytucja wstrzymania wykonania aktu organu administracyjnego zapewnia stronie ochronę jej praw, a zatem to na niej spoczywa obowiązek wykazania, że wykonanie przez organ aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności świadczących, że wstrzymywanie wykonania aktu wydanego w granicach sprawy jest zasadne. W doktrynie i w orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie miałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Trudne do odwrócenia skutki oznaczają zaś takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda (w:) R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2013, s. 364 i n. wraz z powołanym tam orzecznictwem). Z akt administracyjnych sprawy wynika, że organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] r. zobowiązał skarżącą, jako właścicielkę działki nr [...] o pow. 0,12 ha, położonej w G., do udostępnienia Spółce O. z siedzibą w W., części tej nieruchomości o pow. 59 m2, na okres 1 miesiąca w celu usunięcia awarii linii telekomunikacyjnej, poprzez wykonanie czynności polegających na wymianie uszkodzonego kabla doziemnego pod utwardzonym wjazdem na działkę. Czynności te polegać miały na wykonaniu przewiertu pod wjazdem oraz montażu doziemnych złączy kablowych po obu stronach wjazdu. Zaskarżoną decyzją Wojewoda utrzymał w mocy tę decyzję. Uzasadniając swój wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej skarżąca nie wskazała na jakiekolwiek okoliczności świadczące, że wykonanie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody znacznej szkody bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Po pierwsze, nie budzi wątpliwości, że na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, Sąd nie ma możliwości dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia ani innych aktów wydanych w toku postępowania przed organami administracji. Niedopuszczalne jest zatem wywodzenie konieczności uwzględnienia wniosku z przekonania o prawnej wadliwości zaskarżonego aktu, tak jak to uczyniła skarżąca, wskazując, że wniosek ten uzasadnia brakiem odniesienia się przez organy do jej zarzutów "związanych z kwestiami własnościowymi dotyczącymi urządzeń przesyłowych oraz faktem wystąpienia awarii w granicy działki Strony, co warunkuje wydanie decyzji administracyjnej na podstawie art. 124b i art. 124 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami". Po drugie, zauważyć należy, że nie świadczy o ziszczeniu się w niniejszej sprawie przesłanki "trudnych do odwrócenia skutków" to, że zdaniem strony, "wykonanie przez Spółkę decyzji Starosty, która została utrzymana przez skarżoną decyzję Wojewody spowoduje, że złożona przez stronę skarga stanie się bezprzedmiotowa". Niewątpliwie, jak wskazano wyżej, wykonanie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji polegać będzie na wymianie uszkodzonego kabla doziemnego pod utwardzonym wjazdem na działkę skarżącej, to jest na wykonaniu przewiertu pod utwardzonym wjazdem na działkę oraz montażu doziemnych złączy kablowych po obu stronach tego wjazdu, w celu usunięcia awarii linii telekomunikacyjnej. Mając zatem na uwadze zakres określonych tymi decyzjami prac, bezzasadne jest twierdzenie, że ich wykonanie doprowadziłoby do tak istotnej i trwałej zmiany rzeczywistości, że powrót do stanu poprzedniego mógłby nastąpić tylko po dłuższym czasie bądź przy dużym nakładzie sił i środków. W tej sytuacji Sąd uznał, że w niniejszej sprawie brak było podstaw do wstrzymania wykonania decyzji organów obu instancji, w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. Ubocznie wskazać trzeba, że rozstrzygnięcie niniejszym postanowieniem o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji nie wyłącza możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej na dalszym etapie postępowania sądowego. Przepis art. 152 § 1 p.p.s.a. stanowi bowiem, że w razie uwzględnienia skargi zaskarżony akt nie wywołuje skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej. Z tych wszystkich względów, Sąd orzekł, jak w postanowieniu.