II SA/Lu 702/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Protokolant Sekretarz sądowy Beata Skubis-Kawczyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi M. Z. W. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r., Nr [...]Starosta [...] udzielił "A" S.A. z/s w L. pozwolenia na budowę linii energetycznej kablowej nn 0,4 kV ze złączami kablowo – licznikowymi w miejscowościach D. i N. gm. J., z linią kablową zalicznikową do budynku mieszkalnego na działce nr ewid. ..., przebudową przyłącza napowietrznego na linię kablową zalicznikową do budynku mieszkalnego na działce nr ewid. [...], z przebudową złącza kablowo – licznikowego na działce nr ewid. [...]i demontażem (rozbiórką) linii energetycznej napowietrznej nn 0,4 ze słupami. W powyższej decyzji organ I instancji wskazał, że planowana inwestycja obejmuje działki nr ewid.: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...] w miejscowości D. oraz działki nr ewid. [...],[...],[...] i [...] w miejscowości N.. Starosta [...] wskazał także, że w stosunku do działek [...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...] w miejscowości D. oraz działek [...],[...],[...] i [...] w miejscowości N. inwestor złożył stosowne oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania tymi działkami na cele budowlane, wskazując jako tytuł prawny stosunek zobowiązaniowy przewidujący uprawnienia do wykonywania robót, wynikający z umów zawartych pomiędzy inwestorem a właścicielami tych działek oraz z decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] marca 2011 r., Nr [...] zezwalającej na lokalizację inwestycji w pasie drogowym drogi gminnej nr [...]. Organ I instancji wyjaśnił także, że w odniesieniu do działek nr ewid. [...] i [...] w miejscowości D. inwestor – jako właściciel obiektu – załączył zgodę na rozbiórkę linii energetycznej napowietrznej nn 0,4 kV ze słupem i przyłączem oraz wykaz aktualnych właścicieli działki nr ewid. [...]. Odwołanie od powyższej decyzji Starosty [...] złożyła M. Z. W. podnosząc, iż organ I instancji błędnie uznał, że na rozbiórkę obiektu wymagana jest jedynie zgoda właściciela obiektu, a nie jest wymagane oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W ocenie M.Z. W. organ I instancji naruszył w ten sposób art. 31 ust 1 oraz 32 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Wskazała także na naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieustosunkowanie się przez organ do wniesionych przez nią w toku postępowania zastrzeżeń. M.Z. W. podniosła ponadto, iż nie wyraża zgody na prowadzenie robót na terenie jej działki. Decyzją z dnia [...] lipca 2011 r., Nr [...] – zaskarżona w niniejszej sprawie – Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania M. Z. W. uchylił w całości decyzję organu I instancji oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Jako podstawę wydania decyzji kasatoryjnej Wojewoda wskazał naruszenie przez organ I instancji art. 7 oraz art. 77 k.p.a., które polegało na wydaniu decyzji udzielającej pozwolenia na budowę niezgodnej ze złożonym przez inwestora wnioskiem. We wniosku o pozwolenie na budowę inwestor nie wskazał bowiem, że planowane roboty budowlane będą obejmowały swym zasięgiem działki nr ewid. [...] i [...] w miejscowości D. Działki te zostały jednak wskazane w decyzji Starosty [...] pomimo braku wcześniejszego skorygowania przez inwestora jego wniosku. Z uwagi na fakt, iż organ udzielający pozwolenia na budowę jest związany wskazanym we wniosku inwestora zakresem planowanej inwestycji, a w niniejszej sprawie Starosta ten zakres przekroczył, organ odwoławczy uznał za konieczne uchylenie w całości decyzji pierwszoinstancyjnej i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Organ II instancji w uzasadnieniu powyższej decyzji nie podzielił jednak zarzutów M. Z. W. sformułowanych we wniesionym przez nią odwołaniu. Wojewoda wskazał, iż zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo budowlane do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę obiektu budowlanego należy dołączyć zgodę właściciela obiektu budowlanego. Organ odwoławczy stanął więc na stanowisku, iż w niniejszej sprawie obowiązek wynikający z przywołanego przepisu został wypełniony, bowiem w aktach sprawy znajduje się odpowiednia zgoda spółki "A" S.A. z/s w L. – właściciela demontowanej linii napowietrznej nn 0,4 kV ze słupami w miejscowości D. Wojewoda [...] uznał także za bezpodstawny zarzut naruszenia przez Starostę [...] zasady czynnego udziału stron w postępowaniu. Organ II instancji wskazał bowiem, iż strony niniejszego postępowania – w tym także M. Z. W. – zostały w sposób właściwy powiadomione o jego wszczęciu pismem z dnia [...] maja 2011 r., znak: [...]. Wojewoda uznał także, iż organ I instancji zapewnił odwołującej prawo do czynnego udziału na każdym etapie postępowania, w tym umożliwił jej wypowiedzenie się do zebranych materiałów oraz zgłoszonych żądań. W ocenie organu odwoławczego bezpodstawny był także zarzut naruszenia przez Starostę [...] art. 107 § 3 k.p.a., bowiem organ ten w sposób wyczerpujący – zgodny z wymogami wskazanego przepisu – wyjaśnił podstawę prawną swojej decyzji jak również przytoczył odpowiednie przepisy. W dniu 14 września 2011 r. (data wpływu) M. Z. W. złożyła do tut. Sądu skargę na powyższe rozstrzygnięcie Wojewody [...]. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 28, art. 32 ust. 4, art. 31 ust. 1 oraz art. 35 ust. 1 i ust. 4 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne uznanie przez organ, iż udzielenie pozwolenia na rozbiórkę obiektu zlokalizowanego na cudzej nieruchomości nie wymaga zgody właścicieli nieruchomości, a jedynie zgodę właściciela obiektu, a w konsekwencji błędne uznanie, że w przypadku rozbiórki obiektu nie jest wymagane oświadczenie inwestora o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do postanowień art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta – zgodnie z dyspozycją art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W pierwszej kolejności należy podnieść, iż organ odwoławczy prawidłowo w niniejszej sprawie ustalił, że wydane przez organ I instancji pozwolenie na budowę jest niezgodne ze złożonym przez inwestora wnioskiem. Z akt sprawy wynika jednoznacznie, iż "A" S.A. w Lublinie we wniosku o pozwolenie na budowę z dnia [...] kwietnia 2011 r. wskazało, że zakres planowanej inwestycji obejmuje jedynie działki o nr ewid. [...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...] w obrębie ewidencyjnym nr 3 D. K. oraz działki o nr ewid. [...],[...],[...] i [...] w obrębie ewidencyjnym nr 12 K. N. Z akt sprawy nie wynika nadto, by inwestor w toku postępowania w jakikolwiek sposób powyższy wniosek korygował bądź zmieniał. Nie budzi także wątpliwości Sądu, iż Starosta [...] w decyzji udzielającej pozwolenia na budowę z dnia [...] czerwca 2011 r. wskazał także działki nr ewid [...] i [...] jako objęte zakresem planowanej inwestycji, co wykraczało ponad zakres złożonego przez "A" wniosku. W ocenie Sądu słusznie organ odwoławczy uznał za niedopuszczalne działanie organu I instancji, polegające na samowolnym zmodyfikowaniu i poszerzeniu zakresu wniosku inwestora. To wnioskodawca bowiem wyznacza przedmiot i granice sprawy. Jego wniosek wiąże organ w tej sprawie. Skoro zatem inwestor złożył wniosek dotyczący całości inwestycji, niedopuszczalne było samodzielne modyfikowanie zakresu takiego wniosku przez organ administracji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 stycznia 2010 r., sygn. akt II SA/Łd 865/09). Zdaniem Sądu należało więc podzielić stanowisko organu II instancji, iż powyższa nieprawidłowość skutkowała naruszeniem przez organ I instancji art. 7 oraz akt. 77 k.p.a. W pełni uzasadnione było zatem wydanie przez Wojewodę Lubelskiego decyzji kasatoryjnej. Wyeliminowanie wadliwej decyzji pierwszoinstancyjnej było w tym wypadku konieczne. Ponowne rozpatrzenie sprawy przez Starostę L. umożliwi natomiast wezwanie inwestora do skorygowania wniosku o pozwolenie na budowę i wydanie kolejnej decyzji, tym razem zgodnej z treścią wniosku. Nieuzasadnione pozostają natomiast zarzuty sformułowane przez M. Z. W. we wniesionej do Sądu skardze. Nie można bowiem zgodzić się ze stanowiskiem, iż udzielenie pozwolenia na rozbiórkę wymaga wcześniejszego uzyskania zgody właściciela nieruchomości, na której zlokalizowany jest obiekt przeznaczony do demontażu. Do uzyskania powyższego pozwolenia nie jest także wymagane przedłożenie przez inwestora oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wnioski takie wynikają wprost z przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm., dalej p.b.). Specyfika robót budowlanych polegających na rozbiórce obiektu budowlanego uzasadnia wprowadzenie odmiennych wymagań, których spełnienie warunkuje udzieleniem stosownego pozwolenia w tym zakresie. Należy odnotować, że ustawa nie wymaga oświadczenia o posiadanym prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane, ale jedynie zgodę właściciela obiektu na dokonanie rozbiórki. Ustawodawca nie wprowadza dla jej udzielenia wymogu zachowania szczególnej formy, wystarczy w tym przypadku pisemne oświadczenie o wyrażeniu takiej zgody (zob. S. Serafin: Prawo budowlane. Komentarz, Warszawa 2006 s. 308). Zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 2 p.b. oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością jest obligatoryjnym załącznikiem wniosku o pozwolenie na budowę. Niezbędne załączniki do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę zostały natomiast przez ustawodawcę wymienione w ust. 4 wskazanego przepisu, zgodnie z którym do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę należy dołączyć: 1) zgodę właściciela obiektu; 2) szkic usytuowania obiektu budowlanego; 3) opis zakresu i sposobu prowadzenia robót rozbiórkowych; 4) opis sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia; 5) pozwolenia, uzgodnienia lub opinie innych organów, a także inne dokumenty, wymagane przepisami szczególnymi; nie dotyczy to uzgodnienia i opinii uzyskiwanych w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000; 6) w zależności od potrzeb, projekt rozbiórki obiektu. Należy więc przyjąć, że skoro roboty budowlane w obrębie działek nr ewid. [...] i [...] w miejscowości D. miały obejmować jedynie rozbiórkę linii energetycznej napowietrznej nn 0,4 ze słupami, inwestor nie był zobowiązany do załączenia do wniosku zgody właścicieli powyższych działek, ani też oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania powyższymi nieruchomościami na cele budowlane. Konieczne było natomiast przedłożenie zgody właściciela powyższego obiektu, a biorąc pod uwagę, iż w niniejszej sprawie inwestor – spółka "A" S.A. z/s w L. – jest jednocześnie właścicielem obiektu w postaci linii energetycznej napowietrznej nn 0,4 ze słupami, zlokalizowanej na działkach nr ewid. [...] i [...], zgody inwestora wyrażonej na piśmie. Z akt sprawy wynika jednoznacznie, iż obowiązek ten został spełniony. Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił. .