II SA/Lu 706/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Kierek-sprawozdawca, Sędziowie Asesor WSA Wiesława Achrymowicz, Asesor WSA Wojciech Kręcisz, Protokolant referent Joanna Janiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2005 r. sprawy ze skargi L. S. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie przyznania uprawnień kombatanckich oddala skargę Decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 127§3 i art. 138§1pkt.1 kpa oraz art.1ust.2pkt.5 ustawy z dnia 24 stycznia 1991r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (t.j. Dz.U. z 2002r., Nr 42, poz.371 ze zm.) Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych po ponownym rozpatrzeniu sprawy na wniosek L.S. uchylił decyzję własną z dnia [...] i przyznał mu uprawnienia kombatanckie z tytułu służby w organizacji "Wolność i Niezawisłość" w okresie od listopada 1945r. do września 1946r.w łącznym wymiarze 11 miesięcy. L. S. wnosił o przyznanie mu uprawnień kombatanckich z tytułu służby w WiN w okresie od stycznia 1945r. do listopada 1955r. Decyzją z dnia [...] przyznano mu wprawdzie uprawnienia kombatanckie z tego tytułu, jednak wyłącznie za okres jednego miesiąca, gdyż zebrany w sprawie materiał nie był wystarczający do dokładnego ustalenia okresu pełnienia służby (art. 5 ustawy o kombatantach) L.S. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i decyzją z dnia [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów utrzymał w mocy powyższą decyzję. Następnie wyrokiem z dnia 28 września 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił tę decyzję Kierownika, podnosząc że w sytuacji występującej w sprawie organ powinien był przesłuchać świadków bezpośrednio i ewentualnie ich skonfrontować oraz przesłuchać skarżącego w trybie art.86kpa. Po ponownym rozpoznaniu sprawy organ ustalił, że L.S. pełnił służbę w organizacji "Wolność i Niezawisłość" w okresie od listopada 1945r. do września 1946r., co zostało potwierdzone przez Zarząd Obszaru W. Zrzeszenia Wolność i Niezawisłość w opinii z dnia 11 kwietnia 2003 r. oraz przez Zarząd Główny Stowarzyszenia Społeczno- Kombatanckiego Zrzeszenia "Wolność i Niezawisłość", który wydał w dniu 17 czerwca 2003 r. pozytywną rekomendację, stwierdzając, że L. S. działał w WiN w okresie od listopada 1945r. do lutego 1946r. Potwierdzają to również pisemne oświadczenia świadków: S.C., który stwierdził, że działał w WiN wspólnie ze skarżącym w okresie od listopada 1945r. do lutego 1946r., a następnie od czerwca do września 1946r. w placówce w T.; L.I., z którego wynika, że zainteresowany był członkiem tego ugrupowania od stycznia 1945r. do września 1946r. oraz Z. G., który oświadczył, że zainteresowany od 1945r. udzielał pomocy partyzantom przewożąc towary i ludzi dla potrzeb oddziału partyzanckiego. Kierownik Urzędu wykonując zalecenia Sądu zawarte w wyroku z dnia 28 września 2004 r. dopuścił dowód z przesłuchania tychże świadków za pośrednictwem Urzędów Gminy w T. i Ł. Działalność skarżącego w organizacji WiN od jesieni 1945r. do czerwca 1946r. (moment aresztowania) potwierdził świadek Z. G., natomiast przesłuchanie S. C. było niemożliwe ze względu na jego stan zdrowia. L. I. i zeznał zaś, że nic nie wie na temat działalności konspiracyjnej L.S., gdyż nie służyli razem w żadnej organizacji i nie pamięta, aby miał z nim jakikolwiek kontakt. Skargę do sądu administracyjnego wniósł L. S., domagając się uchylenia powyższej decyzji. Skarżący zarzucił, że wbrew zaleceniom Sądu organ nie przesłuchał go i nie skonfrontował wypowiedzi świadków. Ponadto skarżący podniósł, że nie został zawiadomiony o terminach przesłuchania świadków i nie mógł uczestniczyć w tych czynnościach, przez co został pozbawiony możności obrony swoich praw. W konsekwencji uniemożliwiono mu zgłoszenie dowodu z zeznań świadka M. M. na okoliczność, że skarżący pełnił służbę w WiN w okresie od stycznia 1945r. do 11 listopada 1955r., z tym że w dniu 16 września 1946r. został aresztowany i został wywieziony na Zamek Królewski w L. gdzie spędził 3 miesiące. Po uwolnieniu w dalszym ciągu działał w ruchu oporu i brał udział w akcjach w W. K., J. i K.. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ wyjaśnił, że zebrany materiał dowodowy był wystarczający do ustalenia, że skarżący przebywał w WiN od listopada 1945r. do czerwca 1946r., dlatego organ odstąpił od przesłuchania strony. Organ wyjaśnił, że zwracając się do Urzędów Gminy w T. i Ł. z prośbą o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków wskazał na konieczność zawiadomienia skarżącego o miejscu i terminie przesłuchania świadków. W ocenie organu niezasadny jest również zarzut nie dopuszczenia dowodu z przesłuchania świadka M.M. gdyż skarżący w toku całego postępowania nie zgłosił takiego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art.1§1i2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z prawem. Zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Wyrokiem z dnia 28 września 2004r., sygn. akt II SA/Lu 1629/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie rozpatrując poprzednią skargę L. S. uchylił decyzję centralnego organu administracji i zalecił przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego, a w szczególności wyjaśnienie kwestii, na czym polegają rzekome rozbieżności w zeznaniach świadków. Rozpatrując obecną skargę Sąd stwierdził, że organ administracyjny wykonał zalecenie Sądu. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych dopuścił dowody z przesłuchań świadków. Z zeznań tych wynika, że skarżący pełnił w okresie od jesieni 1945r. do czerwca 1946r. służbę w organizacji "Wolność i Niezawisłość." Wydając przedmiotową decyzję organ przyjął maksymalny okres pełnienia służby wynikającej z jedynych dowodów, jakimi są zeznania świadków (poprzednio organ uznał jedynie jeden miesiąc działalności skarżącego w WiN) Odnosząc się do zarzutów skargi należy powiedzieć, że w świetle zeznań świadków nie jest możliwe uznanie, że skarżący pełnił służbę w przedmiotowej organizacji do listopada 1955r., a wynika to z zeznań świadków, a także z faktu, że w 1955r. organizacja ta już praktycznie nie działała. Skarżącemu nie można także przyznać uprawnień kombatanckich z datą złożenia przez niego pierwszego wniosku o przyznanie takich uprawnień tj. od dnia 15 stycznia 1998r. Zgodnie z treścią art. 21 ust.1 ustawy z dnia 24 stycznia 1991r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (t.j. Dz.U. z 2002r., Nr 42, poz.371 ze zm.) uprawnienia kombatanckie uzyskuje się z datą wydania decyzji potwierdzającej powstanie tych uprawnień i istnieje w tej sprawie jednolite orzecznictwo sądowe (por. wyrok NSA z 24 września 2003r., sygn. akt V SA 3961/02) W sytuacji występującej w sprawie skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.)