II SA/Lu 709/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Sędzia WSA Halina Chitrosz, Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca), Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi Z. J.-P. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. (znak: [...]) Wojewoda utrzymał w mocy – wydaną na podstawie art. 36 a ustawy z dnia 7 lipca 1994r – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2013r., poz.1409 ze zm., zwanej dalej "ustawa – Prawo budowlane") decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...]013r. (znak: [...]) zmieniającą decyzję z dnia [...]. (znak: [...]). Wskazaną decyzją z dnia [...]. Prezydent Miasta zatwierdził projekt budowlany i udzielił Przedsiębiorstwu Budowlanemu pozwolenia na budowę czterech budynków mieszkalnych wielorodzinnych z częścią usługową i wspólnym garażem podziemnym z wewnętrznymi instalacjami: wodno – kan., co, gazową, elektryczną, wentylacją mechaniczną garażu i części usługowej z zagospodarowaniem terenu i zjazdem z ulicy G. oraz na remont muru klasztornego i rozbiórkę istniejących budynków na działkach nr nr 22, 23/1, 23/2 i 126 przy ul. G. [...] w L . Decyzją z dnia [...]008r. organ zmienił tę decyzję w zakresie podmiotu, na rzecz którego pozwolenie zostało udzielone, poprzez dodanie nowego inwestora – Firmę "A", a następnie zmienioną decyzję przeniósł na rzecz "Firmę "B" decyzją z dnia [...]. W dniu 23 listopada 2012r. inwestor złożył wniosek o zmianę – na podstawie art. 36 a ust. 1 ustawy – Prawo budowlane – decyzji udzielającej pozwolenia na budowę, polegającej na: poszerzeniu zjazdu z ulicy G. na działkę nr 23/1, rezygnacji z windy zewnętrznej i zaprojektowaniu w zamian dźwigów osobowych w każdym budynku, podniesienie kalenicy budynków willowych ze względu na nadszybie windy, rezygnacji z zewnętrznych schodów terenowych prowadzących z budynku kamienicy do obiektów willowych, korekcie lokalizacji ciągów pieszych do projektowanych obiektów, zmianie przebiegu sieci zewnętrznych zapewniających obsługę projektowanych budynków oraz terenu, zmianie przebiegu przekładek sieci kolidujących z projektowanym zagospodarowaniem terenu, rezygnacji z kondygnacji piwnic pod budynkiem kamienicy, zmiany instalacji wewnętrznych poprzez doprojektowanie instalacji c.o. z pomieszczeniem wymiennikowi przy jednoczesnej rezygnacji z instalacji gazowej, dostosowanie instalacji wentylacji, wodno-kanalizacyjnej, elektrycznej, elektrotechnicznej do zmian w architekturze. Postanowieniem z dnia 12 lutego 2013 r. organ I instancji wezwał inwestora do usunięcia nieprawidłowości w przedłożonej dokumentacji, a po wykonaniu wezwania - decyzją z dnia [...] r. organ uwzględnił wniosek i zmienił decyzję własną z dnia [...] r. w zakresie przedstawionym w projekcie zamiennym, stanowiącym załącznik nr 1 do decyzji. Rozpatrując odwołanie Z. J. – P. Wojewoda stwierdził, że zarzuty w nim podniesione są tożsame z zarzutami zawartymi w jej wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...]. udzielającej pozwolenia na budowę, a więc dotyczą tej decyzji i nie mogą być uwzględnione w niniejszym postępowaniu prowadzonym w trybie art.36 a ust. 1 ustawy – Prawo budowlane. Wojewoda podkreślił, że w postępowaniu tym organ zobowiązany jest do dokonania sprawdzeń, o których mowa w art. 35 ust. 1, wyłącznie w zakresie dotyczącym zmian pozwolenia na budowę przedstawionych w projekcie zamiennym. Badając sprawę organ stwierdził, że zmiany te nie naruszają warunków zabudowy ustalonych decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] r. Zachowana została funkcja projektowanych budynków i ich maksymalna wysokość, nie uległo też zmianie usytuowanie budynków, pozostają one bowiem w zabudowie rozproszonej. Zachowane zostały również dotychczasowe charakterystyczne parametry zewnętrzne budynków, jedynie poprzez rezygnację z podpiwniczenia zmniejszono kubaturę kamienicy sąsiadującej z budynkiem Z. J.-P . Wojewoda stwierdził ponadto, że projekt zamienny zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, projekt jest kompletny i posiada wymagane opinie i uzgodnienia, w tym uzgodnienie Miejskiego Konserwatora Zabytków (decyzja z dnia [...] r.) i został wykonany przez osoby posiadające stosowne uprawnienia i legitymujące się aktualnymi zaświadczeniami o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego; do projektu dołączono również oświadczenia jego autorów, że projekt został wykonany zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. W tej sytuacji, zdaniem organu odwoławczego, wobec spełnienia przez inwestora wszystkich wymagań określonych art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 ustawy – Prawo budowlane, należało wydać decyzję zatwierdzającą projekt zamienny i udzielającą w oparciu o ten projekt pozwolenia na budowę. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na powyższą decyzję wniosła Z. J.-P., domagając się jej uchylenia. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów ustawy – Prawo budowlane, tj. art. 32 ust. 4 pkt 2 - poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i wyrażenie zgody na wykonanie robót budowlanych częściowo zlokalizowanych na nieruchomości stanowiącej własność skarżącej tj. na działce nr 24/1 w sytuacji, gdy inwestor nie posiada prawa do dysponowania powyższą nieruchomością na cele budowlane; art. 36a ust. 1 i 3 - poprzez wadliwe oceny i sprawdzenia, o których mowa w ust. 1, w zakresie dotyczącym zmiany pozwolenia na budowę, w szczególności bez oświadczenia inwestora o uzyskaniu zgody właściciela, art.51 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3, a także § 204 ust. 1 pkt 5 oraz § 206 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm., zwanego dalej "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych"). Skarżąca wskazała, że obawia się o bezpieczeństwo swojego budynku mieszkalnego na działce 24/1 w związku z realizacją spornej inwestycji. Podniosła, że w pierwotnym projekcie budowlanym, przewidującym posadowienie budynku inwestora poniżej jej budynku, zastrzeżono, że wymagane jest podbicie fundamentów jej budynku. Następnie odstąpiono od tego wymogu, jednak z zastrzeżeniem, że konieczne jest wykonanie palisady na granicy działki w miejsce rozebranego – zdaniem skarżącej bezprawnie, bowiem bez jej zgody – muru oporowego w granicy jej działki i działki inwestora. Konieczność wykonania palisady – w przekonaniu skarżącej – świadczy o możliwym wpływie inwestycji na jej budynek. Z tego względu skarżąca zarzuca, że organ powinien był zażądać od inwestora sporządzenie ekspertyzy technicznej stanu jej budynku mieszkalnego, o której mowa w § 204 ust. 1 pkt 5 oraz § 206 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w celu oceny czy budowa nie zagraża bezpieczeństwu tego budynku, przy czym ekspertyza ta powinna obejmować również geotechniczne warunki posadowienia jej budynku. Skarżąca zarzuciła nieuzasadnione stwierdzenie, że przedstawiona w projekcie zamiennym rezygnacja z piwnic w budynku kamienicy inwestora zmniejszyła zagłębienie tej kamienicy w stosunku do budynku skarżącej, bowiem nie zostało jednoznacznie ustalone jakiej głębokość mają fundamenty jej budynku. Wobec powyższego, w przekonaniu skarżącej, fundamenty nowobudowanych kamienic będą posadowione znacznie poniżej jej budynku, co dodatkowo przemawia za koniecznością sporządzenia ekspertyzy technicznej, bowiem takie posadowienie budynku może zagrażać bezpieczeństwu jej budynku. Skarżąca podkreśliła ponadto, że nigdy nie wyrażała zgody na ingerencję w jej grunt w formie podbicia fundamentów pod jej budynkiem oraz ingerencję związaną z wykonaniem budynku frontowego wraz z garażami i przebudową skarpy i muru oporowego, dlatego w tej sytuacji brak reakcji urzędu oznacza bezpodstawne zalegalizowanie samowoli. Zarzuciła również, że inwestor wykonując palisadę zamiast podbicia fundamentów jej budynku dokonał istotnego odstępstwo od warunków udzielonego pozwolenia na budowę, o którym mowa w art. 36a ust. 5 Prawa budowlanego, a zatem roboty te wykonał samowolnie. Skarżąca zarzuciła w konsekwencji naruszenie przepisów postępowania tj. art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego, tekst jedn. Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej "kpa") oraz art. 7 Konstytucji RP oraz art. 4 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji, nakazujących podejmowanie czynności przez władze publiczne w toku postępowania administracyjnego na podstawie i w granicach prawa, art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa oraz art. 80 kpa poprzez niewyjaśnienie istotnych prawnie wszystkich okoliczności i niezebranie wszystkich istotnych faktów i dowodów, a w konsekwencji błędne rozpatrzenie całego materiału dowodowego, art. 8 kpa w zw. z art. 32 Konstytucji RP oraz art. 5 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji poprzez naruszenie prawa do równego traktowania stron przez organy administracji publicznej, art. 41 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej poprzez naruszenie podmiotowego prawa strony skarżącej do bezstronnego, rzetelnego i rozpatrywanego w rozsądnym terminie postępowania administracyjnego mającego na celu rozstrzygnięcie sprawy przez stosowne instytucje i organy Unii Europejskiej, art. 105 § 1 kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz nieuwzględnienie, iż toczy się przed Głównym Inspektorem Nadzoru Budowlanego postępowanie administracyjne o stwierdzenie nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę z dnia [...]. oraz decyzji ją zmieniającej z dnia [...]. i decyzji z dnia [...]. przenoszącej tę decyzję na rzecz Firmy "B" W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Postępowanie toczy się w trybie art. 36 a ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, zgodnie z którym - istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę, przy czym w postępowaniu w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę, przepisy art. 32-35 stosuje się odpowiednio do zakresu tej zmiany (ust. 3). Stosownie natomiast do art. 35 ust. 1 - organ nie może odmówić udzielenia pozwolenia na budowę w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy. Projekt budowlany musi być zatem zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (art. 35 ust. 1 pkt 1); projekt zagospodarowania działki lub terenu także musi być zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (art. 35 ust. 1 pkt 2); projekt budowlany musi być kompletny i musi zawierać wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b - art. 35 ust. 1 pkt 3); projekt powinien być ponadto wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu (jego sprawdzenia) zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 tj. zaświadczeniem o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, które powinno być dołączone do projektu. Ponadto zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy – inwestor powinien złożyć oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Prawidłowo wskazał Wojewoda , że rozpoznając złożony przez inwestora w trybie art. 36 a ust. 1 ustawy – Prawo budowlane wniosek o zmianę decyzji udzielającej pozwolenia na budowę w zakresie istotnych odstępstw od zatwierdzonego tą decyzją projektu budowlanego - organ stosuje powołany przepis art. 35 wyłącznie w odniesieniu do tych zmian, co wprost wynika z art. 36 a ust. 3. Dokonując zatem tej oceny organ zasadnie uznał, że objęte, złożonym przez inwestora, projektem budowlanym z listopada 2012r. zmiany w inwestycji objętej ostateczną decyzją z dnia [...]. udzielającą pozwolenia na budowę spełniają warunki określone w przepisie art. 35 ustawy – Prawo budowlane. Zmiany te nie naruszają ustaleń decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...]. o warunkach zabudowy – zachowana została funkcja projektowanych budynków, ich maksymalna wysokość, parametry zewnętrzne oraz usytuowanie, zmniejszona została natomiast kubatura budynku sąsiadującego z budynkiem należącym do skarżącej Z. J. – P., w związku z rezygnacją z podpiwniczenia, co również nie narusza ustalonych warunków zabudowy. Projekt zagospodarowania terenu zgodny jest z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi. Projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie i uzgodnienia, w tym decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...]. i decyzję Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia [...]r., a inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnymi zaświadczeniami o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, które złożyły oświadczenia, że projekt został wykonany zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Z tych względów organ prawidłowo uznał, że brak jest podstaw do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Firmie "B" pozwolenia na budowę, niezasadny jest zatem zarzut naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 36a ust. 1 i 3 ustawy – Prawo budowlane. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia § 204 ust. 1 pkt 5 oraz § 206 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Zgodnie z tymi przepisami - wzniesienie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego nie może powodować zagrożeń dla bezpieczeństwa użytkowników tego obiektu lub obniżenia jego przydatności do użytkowania (§ 204 ust. 1 pkt 5). W takim przypadku budowa powinna być poprzedzona ekspertyzą techniczną stanu obiektu istniejącego, stwierdzającą jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniającą oddziaływania wywołane wzniesieniem nowego budynku (§ 206 ust. 1). Ponadto rozbudowa, nadbudowa, przebudowa oraz zmiana przeznaczenia budynku powinny być poprzedzone ekspertyzą techniczną stanu konstrukcji i elementów budynku, z uwzględnieniem stanu podłoża gruntowego (§ 206 ust. 2). Ocena ewentualnego zagrożenia inwestycji dla budynków sąsiednich, o którym mowa w powołanych przepisach, należy zasadniczo do osób sporządzających projekt architektoniczny, bowiem od rozwiązań technicznych w nim zawartych zależy bezpieczeństwo konstrukcji obiektu objętego inwestycją, jak i ewentualne oddziaływanie tego obiektu na budynki sąsiednie. Organ architektoniczno – budowlany nie jest przy tym uprawniony do oceny zastosowanych rozwiązań projektowych w projekcie budowlanym, a więc nie jest on także uprawniony do stwierdzenia ewentualnych naruszeń przepisów techniczno – budowlanych w zakresie przyjętych rozwiązań, w tym również przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Wynika to wprost z art. 35 ust.1 ustawy – Prawo budowlane, w świetle którego tylko projekt zagospodarowania działki podlega kontroli organu architektonicznego i z art. 20 tej ustawy, zgodnie z którym to na uprawnionych projektantach spoczywa odpowiedzialność za treść projektu budowlanego. Osoby te składają bowiem oświadczenia o zgodności projektu z przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Z powołanego przepisu art. 35 ust. 1 wynika różny zakres oceny dokonywanej w stosunku do części projektu budowlanego obejmującej projekt zagospodarowania oraz części obejmującej projekt architektoniczno – budowlany i znacznie ograniczony zakres badania w ostatnio wymienionym przypadku. Taki stan prawny jest następstwem uchylenia z dniem 11 lipca 2003 r., na mocy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), przepisu ust. 2 art. 35 Prawa budowlanego, który przewidywał możliwość badania przez właściwy organ zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami, w zakresie określonym w art. 5. Na tle obowiązującej po zmianach regulacji prawnej wskazuje się zaś na zasadę, zgodnie z którą odpowiedzialność za merytoryczną zawartość projektu architektoniczno – budowlanego ponosi wyłącznie projektant oraz – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu – sprawdzający projekt, którzy mają obowiązek dołączyć do projektu budowlanego oświadczenie o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 ustawy – Prawo budowlane) (por. "Prawo budowlane. Komentarz" pod red. Andrzeja Glinieckiego, Wydawnictwo Lexis Nexis 2012 str. 333, oraz np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 lipca 2008 r., II SA/Kr 484/07, LEX nr 510202). W konsekwencji stwierdzić należy, że skoro złożony w niniejszej sprawie projekt zawiera oświadczenia uprawnionych projektantów o zgodności inwestycji z przepisami techniczno – budowlanymi, to organ architektoniczny nie był uprawniony do odmiennej oceny, w tym w zakresie ewentualnego zagrożenia bezpieczeństwa dla budynku skarżącej. Zarzut braku ekspertyzy technicznej, o której mowa w § 206 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, mającej na celu ocenę wpływu inwestycji na budynek skarżącej, nie zasługuje zatem na uwzględnienie, tym bardziej, że z projektu budowlanego – "Część 2.2. Projekt konstrukcyjny", pkt 1.6.1 wynika, że odstąpiono od realizacji podpiwniczenia w kamienicy sąsiadującej bezpośrednio z budynkiem skarżącej, które – bez odpowiednich zabezpieczeń – mogłoby ewentualnie stwarzać zagrożenie dla bezpieczeństwa budynku skarżącej. W projekcie tym przewidziano, że "projektowany budynek kamienicy posadowiony jest w poziomie posadowienia fundamentów budynku istniejącego znajdującego się na działce nr 24/1. Nie dopuszcza się posadowienia powyżej lub poniżej spodu fundamentów budynku sąsiadującego bez konsultacji z projektantem". Powyższe rozwiązanie i oświadczenia projektantów o zgodności inwestycji z przepisami techniczno – budowlanymi zwalniały organ z obowiązku sporządzenia ekspertyzy, o której mowa w § 206 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Ewentualne odstępstwa od tego rozwiązania, stwierdzone w trakcie realizacji inwestycji i wynikające z tego zagrożenia dla bezpieczeństwa budynku skarżącej mogą być natomiast przedmiotem kontroli przez właściwe organy nadzoru budowlanego. Organ architektoniczno-budowlany, rozpoznający wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę (bądź jego zmianę) nie jest bowiem – jak wyżej wskazano - uprawniony do kwestionowania przyjętych przez uprawnionych projektantów rozwiązań technicznych, w tym rozwiązań zapewniających bezpieczeństwo inwestycji i obiektów sąsiednich. Również okoliczność rozebrania muru oporowego i – jak twierdzi skarżąca - samowolnego wykonania w jego miejsce palisady – nie należy do kompetencji organu architektoniczno – budowlanego, lecz może być przedmiotem odrębnego postępowania przed organami nadzoru budowlanego. Dotyczy to również dokonanego – zdaniem skarżącej - odstępstwa od decyzji z dnia [...]. udzielającej pozwolenia na budowę, polegającego na braku podbicia fundamentów jej budynku. Postępowanie w tym przedmiocie może ewentualnie toczyć się w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane przed właściwymi organami nadzoru budowlanymi. Dopiero w razie wydania decyzji, o której mowa w tym przepisie, właściwy organ uchyla pozwolenie na budowę (art. 36 a ust. 2). Z tego względu zarzut naruszenia przez organy w niniejszej sprawie przepisu art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane jest niezasadny. Nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia przez organ wskazanych w skardze przepisów postępowania, sprowadzających się do nienależytego ustalenia stanu faktycznego. Organ odwoławczy rozpatruje wprawdzie sprawę samodzielnie, ale postępowanie wyjaśniające prowadzi tylko uzupełniająco (art. 136 kpa), chyba że stwierdzi, że decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie – w takim przypadku organ odwoławczy uchyla zaskarżoną decyzję w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji (art. 138 § 2 kpa). Prawidłowo Wojewoda stwierdził, że skoro w niniejszej sprawie organ I instancji przeprowadził wyczerpująco postępowanie wyjaśniające, uwzględniając oświadczenia osób, które wykonały i sprawdziły projekt budowlany, to zobowiązany był, na podstawie art. 35 ust. 4 ustawy – Prawo budowlane, do wydania decyzji zmieniającej pozwolenie na budowę. W sprawie nie było więc podstaw do zastosowania art. 138 § 2 kpa i uchylenia decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...]. Organ odwoławczy prawidłowo podzielił ustalenia i stanowisko organu I instancji, dlatego zarzut naruszenia przez ten organ przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, nie zasługuje na uwzględnienie. Wprawdzie organy obu instancji nie zawiesiły niniejszego postępowania, pomimo iż toczyły się postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę z dnia [...]., a także decyzji ją zmieniającej z dnia [...]. i decyzji przenoszącej tę decyzję na obecnego inwestora Firmę "B" z dnia [...]. – to jednak, jak wynika z akt sprawy, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ostatecznymi decyzjami z dnia [...]. (k. 48 – 59) odmówił stwierdzenia nieważności tych decyzji. W tej sytuacji brak zawieszenia postępowania nie stanowi wady uzasadniającej uchylenie zaskarżonej decyzji. Z tych względów skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.).