II SA/Lu 709/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Cylc - Malec po rozpoznaniu w dniu 4 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego - w zakresie wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. D. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r., nr [...]. Wskazaną decyzją organ II instancji utrzymał w mocy decyzję Kierownika Sekcji do Spraw Funduszu Alimentacyjnego [...] Ośrodka Pomocy Rodzinie w [...] z dnia [...] r. w przedmiocie uznania skarżącego – na podstawie art. 5 ust. 3, 3a i 3b ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz.U. z 2016 r., poz. 169 ze zm.), dalej "u.d.a." - za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. W piśmie procesowym z dnia 24 lipca 2017 r. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podniósł, że decyzja jest dla niego krzywdząca, gdyż organ kierował do niego wezwania, których skarżący nie mógł odebrać, gdyż przebywał poza [...] lub w Szpitalu Neuropsychiatrycznym w [...]. Wyjaśnił, że cierpi na chorobę alkoholową i z tego powodu przez długi czas nie mógł podjąć pracy, dlatego powstały zaległości alimentacyjne. Skarżący był na utrzymaniu mamy, która zmarła w 2015 r. i od tego czasu skarżący nie ma żadnych środków do życia, a jego stan zdrowia znacznie się pogorszył. Obecnie skarżący podejmuje próby leczenia i poszukuje pracy poza [...]. W 2016 r. pracował na podstawie umowy zlecenia w Warszawie, jednak pracodawca nie zapłacił mu należności w kwocie 7000 zł. Wskazał, że zostało wszczęte przeciwko niemu postępowanie sądowe o eksmisję. Podniósł, że na skutek zaskarżonej decyzji może zostać wszczęte przeciwko niemu postępowanie karne z art. 209 § 1 kk, który przewiduje m.in. karę pozbawienia wolności. Orzeczenie takiej kary oznaczałoby wyrządzenie skarżącemu znacznej szkody, gdyż obecnie skarżący podejmuje próby powrotu do normalnego życia, a wyrok karny stanowiłby przeszkodę w tym powrocie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co na następuje: Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jednakże w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a., gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie) sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W orzecznictwie przyjmuje się, że "znaczna szkoda" to taka szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie miałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdy zachodzi niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (zob. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04). Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które – raz zaistniałe – powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (zob. postanowienie NSA z dnia 13 maja 2010 r., II FSK 182/10). Skarga w niniejszej sprawie dotyczy decyzji w przedmiocie uznania skarżącego za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Decyzja została wydana na podstawie art. 5 ust. 3 u.d.a., który stanowi, że w przypadku gdy dłużnik alimentacyjny uniemożliwia przeprowadzenie wywiadu alimentacyjnego lub odmówił: 1) złożenia oświadczenia majątkowego, 2) zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotny albo poszukujący pracy, 3) bez uzasadnionej przyczyny, w rozumieniu przepisów o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, wykonywania prac społecznie użytecznych, prac interwencyjnych, robót publicznych, prac na zasadach robót publicznych albo udziału w szkoleniu, stażu lub przygotowaniu zawodowym dorosłych - organ właściwy dłużnika wszczyna postępowanie dotyczące uznania dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Z kolei z art. 3 ust. 3 b u.d.a. wynika, że jeżeli decyzja o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych stanie się ostateczna, organ właściwy dłużnika: 1) składa wniosek o ściganie za przestępstwo określone w art. 209 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. z 2016 r. poz. 1137 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 244, 768, 773 i 952) oraz. 2) po uzyskaniu z centralnej ewidencji kierowców informacji, że dłużnik alimentacyjny posiada uprawnienie do kierowania pojazdami, kieruje wniosek do starosty o zatrzymanie prawa jazdy dłużnika alimentacyjnego wraz z odpisem tej decyzji. W świetle powyższego, odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji miałaby ten skutek, że właściwy organ byłby zobowiązany do wszczęcia przeciwko skarżącemu postępowania karnego, które mogłoby zakończyć się wyrokiem wymierzającym nawet karę pozbawienia wolności. Oznaczałoby to niewątpliwie znaczną szkodę dla skarżącego, tym bardziej, że skarżący podejmuje obecnie próby leczenia choroby alkoholowej. Zdaniem Sądu, zachodzą więc przesłanki wymienione w art. 61 § 3 P.p.s.a. uzasadniające wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.