II SA/Lu 71/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Dudek po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną z upoważnienia Wójta Gminy [...] nad [...] przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] nad [...], odmówiono T. C. przyznania zasiłku celowego w ramach programu pomocy dla gospodarstw rolnych w celu złagodzenia skutków suszy. Decyzją z dnia [...] wydaną na skutek odwołania T. C., Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło powyższą decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozparzenia przez organ pierwszej instancji. W dniu 8 stycznia 2007 r. skargę na decyzję organu odwoławczego wniósł Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] nad [...], wnosząc o jej uchylenie w całości. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie, wskazując, iż organ, który wydał decyzję w pierwszej instancji nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi na decyzję Kolegium rozstrzygającą o legalności i celowości wydania jego własnej decyzji. Sad zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 50 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, jak również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. W orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie prawa administracyjnego powszechnie przyjęto pogląd, iż powierzenie organowi właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez ten organ jego interesu prawnego w trybie postępowania sądowoadministracyjnego (tak m. in. uchwała NSA z dnia 9 października 2000 r., OPK 14/00, ONSA 2001, nr 1, poz. 17, wyrok NSA z dnia 16 lutego 2005 r., OSK 1017/04 niepublikowany, J. P. Tarno, Ochrona interesu prawnego jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym i sądowym (w:) Księga jubileuszowa Profesora zw. Dra hab. Józefa Filipka, Zakamycze 2001, s. 721 i n., T. Woś, glosa do uchwały NSA z dnia 19 maja 2003 r., OPS 1/03, Sam. Teryt. 2004, nr 12, s. 79, M. Stahl, glosa do wyroku NSA z dnia 1 czerwca 2004 r., OSK 301/04, OSP 2005, z. 2, s. 72). Powyższe oznacza, iż organ administracji, który wydał decyzję w pierwszej instancji, a także podmiot działający z jego upoważnienia nie może wnieść skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu drugiej instancji wydaną na skutek odwołania od jego decyzji. W związku z powyższym, w niniejszej sprawie Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] nad [...], który rozpatrywał sprawę w pierwszej instancji, nie był uprawniony do wniesienia do sądu administracyjnego skargi na decyzję wydaną przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w wyniku rozpatrzenia odwołania od wydanej przez niego decyzji. Zatem skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w sentencji.